معرفی ویکی ون
ویکتوریا «ویکی» ون (متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۸۰) خواننده موسیقی کانتری، مدل و کارآفرین آمریکایی است. او را سیندرلای موسیقی کانتری مینامند و در مستند «در انتظار بال» که از شبکه تلویزیونی موسیقی کانتری (CMT) پخش شد، به عنوان هنرمند مهمان حضور یافت. این مستند به مبارزات بیوقفه هنرمندان آفریقایی-آمریکایی در صنعت موسیقی کانتری میپردازد.
سالهای آغازین
ویکتوری ون در لسآنجلس کالیفرنیا چشم به جهان گشود. پدرش اهل میسیسیپی بود و یکی از اعضای بنیانگذار گروه گاسپل برنده جایزه گرمی به نام «ابرهای شادمان قدرت» محسوب میشد. مادرش که اصالتی اروپایی داشت، ابتدا به عنوان مدل در آگهیهای چاپی و تلویزیونی فعالیت میکرد و سپس در شرکتی که ابزارهای ترسیم فنی، دستگاهها و خطکشهای مهندسی تولید میکرد، به عنوان حسابدار مشغول به کار شد.
ویکی در کودکی با گونههای مختلف موسیقی مثل گاسپل، جاز و کانتری آشنا شد، اما عشق عمیقش به موسیقی کانتری سبب شد این سبک را به عنوان صدای اصلی خود برگزیند. از میان هنرمندانی که بر او تأثیر گذاشتند میتوان به سارا وان، نانسی ویلسون، آرتا فرانکلین، الویس پرسلی، دالی پارتن، دایانا راس، ربا مکاینتایر و لورتا لین اشاره کرد. با این حال، بزرگترین الهامبخش او پدرش بود؛ مردی که با وجود کشیش باپتیست بودن و عضویت در گروه معروف گاسپل، استعداد دخترش را میدید و آرزو داشت او به آرتای فرانکلین بعدی تبدیل شود. اما این دختر زیبا و مستعد برنامههای دیگری در سر داشت.
ویکی در دوران دبیرستان به عنوان «شاهزاده مراسم بازگشت به خانه» انتخاب شد و همکلاسیها او را به عنوان خجالتیترین فرد کلاس میشناختند. او بعدها در کالج اکسیدنتال تحصیل کرد و مدرک روانشناسی گرفت و سپس از دانشگاه آزوسا پاسیفیک فوقلیسانس آموزش و پرورش دریافت نمود. در دوران دانشجویی، عشقش به بازیگری را کشف کرد؛ بازیگری به او کمک کرد بر خجالت طاقتفرسای کودکی و نوجوانیاش غلبه کند.
پس از فارغالتحصیلی، ویکی تصمیم گرفت معلم مهدکودک شود و همزمان مهارت هنریاش را به کمال برساند. روزها تدریس میکرد و شبها و آخر هفتهها با گروهش در سراسر جنوب کالیفرنیا، از بازارهای خیابانی و جشنوارهها تا پیستهای مسابقه، به اجرای برنامه میپرداخت و در آزمایشهای بازیگری متعددی نیز شرکت میکرد. در نخستین سفرش به تنسی، در نشویل به روی صحنه رفت و در نمایشگاه فنفیر (که اکنون جشنواره موسیقی CMA نامیده میشود) غرفهای برپا کرد. او نوازندگانی را گرد آورد و برای اجرا در جشنواره ۳۸ روزه موسیقی کانتری در زوریخ سوئیس، در کنار پم تیلیس و نیل مککوی به آنجا سفر کرد. پس از چهار سال برنامههای فشرده، ویکی از شاگردان مهدکودک خداحافظی کرد و مسیر حرفهای خوانندگی را به صورت تماموقت دنبال نمود.
مسیر حرفهای موسیقی
ویکی ون نخستین آلبوم انفرادی خود به نام «معجزه» را در سال ۱۹۹۹ منتشر کرد.
در سال ۲۰۰۲، دومین آلبومش را با نام خودش عرضه کرد و بلافاصله برای اجرای یک شو درخشان در سوئیس راهی اروپا شد. این رویداد که «تنها جشنواره ۳۹ روزه موسیقی کانتری جهان» نام داشت در زوریخ برگزار شد و اکنون «جشنواره بینالمللی موسیقی کانتری» خوانده میشود.
آلبوم «صیاد رؤیا» که انحصاراً در اروپا توزیع شد با استقبال گرمی روبهرو شد و تکآهنگ «اینجا جایی است که من پیاده میشوم» در ۳۰ کشور صدرنشین جدولهای موسیقی شد. ویکی ون یکی از پرطرفدارترین خوانندههای زن در صحنه بینالمللی موسیقی کانتری است و آلبومش به عنوان یکی از داغترین آلبومهای سال ۲۰۰۵ شناخته شد.
درباره حضور دوربینهای CMT در مستند «در انتظار بال» گفت: «بینهایت ذوق کردم! دلم میخواست همهجا دنبال من بیایند! با خودم فکر میکردم چقدر جذاب است که دوربینها وقتی قهوه مینوشم، با سگم حرف میزنم، آرایش میکنم و برای اجرا آماده میشوم، مرا فیلمبرداری کنند. همهچیز بسیار سورئال بود. به خودم گفتم این حس را به خاطر بسپار چون در عمر آدم زیاد پیش نمیآید. من هر لحظهاش را چشیدم.»
در بررسی مشارکت سیاهپوستان در موسیقی کانتری، گوش دادن به این آثار ما را به بازاندیشی درباره ماهیت موسیقی کانتری وامیدارد. آیا میتوانید صدای کانتری را در نسخه ریتماندبلوز «والز تنسی» اثر روث براون بشنوید؟ آیا صدای جوغجوغیِ مرل هگارد را در صدای استونی ادواردز در «بهشت هانکیتونک» حس میکنید؟ یا برعکس، آیا «سول» (یعنی سیاهی) را در پیانوی هانکیتونک و گیتار فولادِ پدالِ آهنگ «تو باید فکر کنی قلب من درهای چرخانی دارد» از ویکی ون میشنوید؟ چارلی پراید، عضو تالار مشاهیر موسیقی کانتری، در مصاحبهای برای این مستند درباره آغاز کارش در جنبش حقوق مدنی دهه ۱۹۶۰ صادقانه صحبت میکند. این برنامه ۹۰ دقیقهای ضمن برجسته کردن بیش از یک قرن مشارکت سیاهپوستان در کانتری، از دلیل موفقیت اندک آنان در این عرصه میپرسد. مستند «در انتظار بال» با نگاهی به آینده، پنج هنرمند جوان آفریقایی-آمریکایی از جمله ویکی ون را معرفی میکند.
در سال ۲۰۱۱، ون آلبوم استودیویی کاملش را که در نشویل ضبط شده بود منتشر کرد. این آلبوم ۱۳ قطعهای با نام «قلب بیپروا»، ادای احترامی به صدای سول کلاسیک و کانتری دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ است.
مسیر حرفهای سردبیری
ویکی در سال ۲۰۰۰ به عنوان ویراستار به مجله اخبار صنعت نوشیدنی (BIN) پیوست. او به عنوان روزنامهنگار و هماهنگکننده مطالب و همچنین مجری پروژههای ویدیویی و فیلمهای کوتاه فعالیت کرد و به گروه رسانهای نوشیدنی در نیویورک که شامل ۳۵ نشریه نوشیدنی در سراسر آمریکا است یاری رساند. سرانجام در سال ۲۰۰۵ به سمت سردبیر مجله BIN منصوب شد.
سایر فعالیتها
ویکتوری یک کارآفرین و نوعدوست است. او بنیانگذار و مدیرعامل شرکت آراسلی اسپیریتس است که در واردات و توزیع خلاقیتهای نوشیدنیاش تخصص دارد؛ لیکور گل همیشه بهار آراسلی، شکلاتهای طعمدار آراسلی و تکیلای ماسکوتا.
در سال ۲۰۱۵، او به عنوان صاحب برند نوشیدنی وارد عرصه شد و آراسلی، نخستین لیکور گل همیشه بهار جهان را که نام خودش را یدک میکشد، معرفی کرد. ایده این لیکور در سفرهایش به مکزیک شکل گرفت و ادای احترامی است به گل همیشه بهار و فرهنگ غنی مردم این سرزمین. این محصول همچنان تحسین مصرفکنندگان و متخصصان را برمیانگیزد.
آخرین خلق او تکیلای ماسکوتا است؛ نوشیدنیای که فراتر از یک تکیلا، برای جلب توجه به حیوانات نیازمند خلق شده است. این پروژه نوعدوستانه، عشق او به حیوانات و تکیلا را در بستهای خاص ترکیب میکند و بخشی از درآمد فروش آن به پناهگاهها و مراکز نجات حیوانات اهدا میشود.
زندگی شخصی
ون مسیحی است و ایمانش به خدا را رشته رهاییاش میداند. او میگوید: «ایمانم به خدا برایم همهچیز است. موسیقی هم بخش جداییناپذیر هویتم است. موسیقی زندگی میبخشد، شفا میدهد و روحها را نجات میدهد. زبان جهانشمول موسیقی است که به ما ایمان، امید و عشق متقابل را هدیه میدهد.»
ویکتوری به زبانهای انگلیسی، اسپانیایی، فرانسوی، پرتغالی و آلمانی صحبت میکند. او به تاریخ و فرهنگ جهان علاقهمند است و در سفرهایش به مطالعه این موارد میپردازد. او اغلب با نام اسپانیاییاش، آراسلی، شناخته میشود که در زبان اسپانیایی به معنای «محراب بهشت» است.
دیسکوگرافی
- ۱۹۹۹: معجزه
- ۲۰۰۲: ویکی ون
- ۲۰۰۵: صیاد رؤیا
- ۲۰۰۸: کریسمس پر از عشق
- ۲۰۱۱: قلب بیپروا