توماس-مورس آر-۵: هواپیمای مسابقه‌ای آمریکایی دهه ۱۹۲۰

Thomas-Morse R-5
📅 9 تیر 1405 📄 327 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

توماس-مورس آر-۵، با نام دیگر تی‌ام-۲۲، یک هواپیمای مسابقه‌ای تک‌موتوره آمریکایی با بال چتری بود که در دهه ۱۹۲۰ ساخته شد. دو فروند از این هواپیما برای ارتش ایالات متحده در سال ۱۹۲۲ تولید شد، اما پس از شرکت در مسابقه جایزه پولیتزر ۱۹۲۲، این پروژه رها شد.

توماس-مورس آر-۵: هواپیمای مسابقه‌ای آمریکایی

توماس-مورس آر-۵، که با نام تی‌ام-۲۲ نیز شناخته می‌شد، یک هواپیمای مسابقه‌ای تک‌موتوره با بال چتری بود که در دهه ۱۹۲۰ برای ارتش ایالات متحده ساخته شد. دو فروند از این هواپیما در سال ۱۹۲۲ تولید شدند، اما پس از شرکت در مسابقه جایزه پولیتزر، این پروژه رها شد.

طراحی و توسعه

در اوایل سال ۱۹۲۲، ارتش ایالات متحده سفارش‌هایی را برای ساخت هواپیماهای مسابقه‌ای به چندین شرکت آمریکایی داد. شرکت توماس-مورس در ایثاکا، نیویورک، نیز یکی از این شرکت‌ها بود. طراح اصلی، بی. داگلاس توماس، یک هواپیمای تک‌سرنشین با بال چتری طراحی کرد که با نام تی‌ام-۲۲ شناخته شد. ارتش دو فروند از این هواپیما را با نام توماس-مورس آر-۵ سفارش داد.

تی‌ام-۲۲ بر اساس جنگنده ناموفق ام‌بی-۹ و هواپیمای آموزشی ام‌بی-۱۰ طراحی شد که هر دو در سال ۱۹۲۱ پرواز کرده بودند. این هواپیما کاملاً فلزی بود و از ورقه‌های موجدار دورالومین روی ساختار دورالومین ساخته شده بود. بال آن برآمدگی مشخصی در مرکز، بالای بدنه داشت. دو نمونه تولیدشده بال‌های متفاوتی داشتند: نمونه اول با طول ۸.۸۴ متر و مساحت ۱۶.۲ مترمربع، و نمونه دوم با طول ۷.۶۲ متر و مساحت ۱۳.۹ مترمربع.

این هواپیما با یک موتور ۶۰۰ اسب بخاری پاکارد ۱ای-۲۰۲۵ وی۱۲ مجهز شده بود که رادیاتور و مخزن روغن آن در یک محفظه لوله‌ای زیر بدنه قرار داشت. هواپیمای آر-۵ از یک ارابه فرود ثابت معمولی استفاده می‌کرد.

سابقه عملیاتی

دو فروند آر-۵ در سپتامبر ۱۹۲۲ به پایگاه سلفریج در میشیگان تحویل داده شدند و نمونه اول در ۲۹ سپتامبر نخستین پرواز خود را انجام داد. این هواپیما با مشکلات خنک‌کاری و کنترل ضعیف مواجه بود و نتوانست به سرعت مورد انتظار ۳۰۵ کیلومتر بر ساعت دست یابد.

با وجود این مشکلات، دو فروند آر-۵ در مسابقه جایزه پولیتزر در ۱۴ اکتبر شرکت کردند. خلبانان، کاپیتان فرانک او. دریسکول هانتر و ستوان کلیتون ال. بیسل، به ترتیب در رتبه‌های دهم و یازدهم قرار گرفتند. سرعت متوسط بیسل ۲۵۰.۴ کیلومتر بر ساعت و هانتر ۲۴۰.۴ کیلومتر بر ساعت بود.

هر دو هواپیما در سال ۱۹۲۳ به پایگاه مک‌کوک در دیتون، اوهایو، فرستاده شدند و در آزمایش‌های ساختاری ایستا نابود شدند.

جمع‌بندی

توماس-مورس آر-۵، با وجود طراحی نوآورانه و استفاده از مواد فلزی، به دلیل مشکلات فنی و عملکرد ضعیف در مسابقه جایزه پولیتزر، نتوانست به موفقیت برسد. هر دو نمونه تولیدشده در آزمایش‌های ساختاری در سال ۱۹۲۳ نابود شدند و این پروژه به پایان رسید.