زندگی و فعالیتهای سمیون فیرین
سمیون گریگوریویچ فیرین (زاده ۳۰ ژوئن ۱۸۹۸ - درگذشته ۱۴ اوت ۱۹۳۷)، افسر شوروی در سازمانهای امنیتی اُگپو و انکاوهده بود. او بعدها بهعنوان یکی از رهبران اردوگاههای کار اجباری گولاگ فعالیت کرد. فیرین بهعنوان یکی از مسئولان اصلی ساخت کانال دریای سفید-بالتیک شناخته میشود که منجر به مرگ دهها هزار نفر شد.
فیرین در خانوادهای یهودی متولد شد و نام اصلی او پوپکو بود. او در کارخانهای در ویتبسک کار میکرد و در جنگ جهانی اول به ارتش فراخوانده شد، اما فرار کرد. در سال ۱۹۱۷ در رویدادهای انقلابی پتروگراد و مسکو شرکت جست و در ۱۹۱۸ به بلشویکها پیوست.
نقش در گولاگ و کانال دریای سفید-بالتیک
فیرین در جنگ داخلی روسیه واحدهای خرابکارانه را در لیتوانی رهبری کرد و سپس به بخش اطلاعاتی جبهه غربی منتقل شد. پس از جنگ، در کشورهای یونان، ترکیه، بلغارستان و یوگسلاوی فعالیت اطلاعاتی داشت. از سال ۱۹۳۰ بهعنوان معاون رئیس بخش ویژه اُگپو مشغول به کار شد.
در سال ۱۹۳۲، فیرین معاون اردوگاه کار اجباری کانال دریای سفید-بالتیک شد و در ۱۹۳۳ بهخاطر نقشش در ساخت این کانال، نشان لنین دریافت کرد. بااینحال، الکساندر سولژنیتسین در کتاب archipelag او را یکی از مسئولان مرگ ۳۰ هزار نفر در این پروژه نامید.
پایان تراژیک
پس از اتمام کانال، فیرین به اردوگاه دمیتلاگ منتقل شد. در آنجا، بهدلیل نارضایتی از کارایی زندانیان، دستور کاهش جیره غذایی آنها را صادر کرد که منجر به ضعف بیشتر و مرگ بسیاری شد. فیرین در آوریل ۱۹۳۷ به اتهام شرکت در کودتا دستگیر و در اوت همان سال اعدام شد.
همسر فیرین، سوفیا زالسکایا، نیز در مه ۱۹۳۷ دستگیر و در اوت ۱۹۳۷ اعدام شد. او پس از مرگ، در ۱۹۵۷ بازتوانی شد.