مردم سان چای (نیز شناختهشده به نام سانشی) در استان توین کوانگ و برخی استانهای همسایه در شمال شرقی ویتنام زندگی میکنند. آنها به زبان پینگوا، یکی از گویشهای چینی، صحبت میکنند. جمعیت این قوم در سال ۲۰۱۹ حدود ۲۰۱,۳۹۸ نفر برآورد شده است.
بسیاری از مردم سان چای در مناطق دورافتاده ساکن هستند و به دلیل ناهمواری زمین، از روش کشاورزی آتشسوزی و کشت چرخشی استفاده میکنند که برای کشت برنج مناسب نیست. آنها با خواندن ترانههای عاشقانه و برگزاری جشنهایی مانند جشن برنج نو، سنتهای خود را زنده نگه میدارند.
این قوم ارتباط فرهنگی نزدیکی با مردم شانزی در منطقه گوانگشی چین دارند. در ادبیات و ضربالمثلهای سان چای، برنج به عنوان ارزشمندترین منبع زندگی و ادبیات به عنوان دومین گنجینه ارزشمند معرفی میشود که دانش و امنیت را برای انسان به ارمغان میآورد.
«برنج ارزشمندترین است، زیرا انسان را تغذیه میکند. ادبیات دومین گنجینه ارزشمند است، زیرا دانش و امنیت را به انسان میآموزد.»