سه ناوشکن از کلاس راکت در خدمت نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بودند. این ناوشکنها در چارچوب برآوردهای دریایی سالهای ۱۸۹۳-۱۸۹۴ سفارش داده شدند و جزئی از ناوشکنهای ۲۷ گرهی به شمار میرفتند. این سفارشها دنبالهروی از شش نمونه اولیه ۲۶ گرهی بودند که در برآوردهای سالهای ۱۸۹۲-۱۸۹۳ سفارش داده شده بودند.
همانطور که در آن زمان برای کشتیهای اژدرافکن مرسوم بود، نیروی دریایی بریتانیا طراحی جزئی را به سازندگان واگذار کرد و تنها الزامات کلی را تعیین نمود. ناوشکنهای راکت، وایلدسوان و وایورل توسط شرکت جی اند جی تامسون در کلایدبنک در سال ۱۸۹۴ ساخته و به آب انداخته شدند.
این کشتیها با جابجایی ۲۸۰ تن، مجهز به دیگهای بخار نورمان بودند که توان لازم برای رسیدن به حداکثر سرعت را تأمین میکردند. تسلیحات آنها شامل یک توپ ۱۲ پوندی و دو لوله اژدر بود و خدمه آنها متشکل از ۵۳ افسر و ملوان بود.
در سپتامبر ۱۹۱۳، نیروی دریایی بریتانیا تمام ناوشکنهای ۲۷ گرهی باقیمانده را به کلاس A تغییر نام داد، هرچند این تغییر تنها به ناوشکن سارلی اعمال شد، زیرا دو فروند دیگر در سال ۱۹۱۲ برای اسقاط فروخته شده بودند.