مراحل راسین، روشی برای طبقهبندی تشنجهای صرعی است که توسط رونالد جی. راسین در سال ۱۹۷۲ پیشنهاد شد. پیش از تحقیقات راسین، روشی کمی برای توصیف شدت تشنجها و علل آنها وجود نداشت. این روش با استفاده از مدل حیوانی (موش)، تشنجها را به پنج مرحله تقسیم میکند:
- حرکات دهان و صورت
- تکان دادن سر
- لرزش اندامهای جلویی
- ایستادن بر روی پاهای عقبی با لرزش اندامهای جلویی
- ایستادن و افتادن با لرزش اندامهای جلویی
این مراحل به پزشکان کمک میکند تا شدت تشنجها را ارزیابی و درمان مناسب را تجویز کنند. همچنین، این مدل در تحقیقات برای درک بهتر مکانیسمهای صرع مورد استفاده قرار میگیرد.
در سال ۱۹۷۸، پینل و روون مراحل اضافهای به مدل راسین افزودند تا موارد شدیدتر را نیز پوشش دهند. این مراحل جدید، شامل علائم پیچیدهتری مانند پرش، دویدن و ترکیب آنها است.
مراحل راسین نه تنها به درک بهتر صرع کمک کرده، بلکه به عنوان ابزاری استاندارد در تحقیقات و درمان این بیماری مورد استفاده قرار میگیرد.