روئو ده یک نوشیدنی الکلی تقطیرشده از ویتنام است که از برنج چسبنده یا غیرچسبنده تهیه میشود. این نوشیدنی در گذشته به صورت غیرقانونی تولید میشد و شباهت زیادی به مشروبات دستساز دارد. روئو ده معمولاً در منطقه دلتای مکونگ در جنوب غربی ویتنام مصرف میشود و درجه الکلی آن حدود ۴۰ درصد است. ظاهر آن شفاف با کمی کدری است.
ریشهشناسی نام
کلمه روئو ده به معنای «نوشیدنی علف امپراطوری» است. این نام به دلیل این واقعیت است که در دوره استعمار فرانسه در کوچینچین (جنوب ویتنام)، دولت استعماری انحصار تولید الکل را در دست داشت و تنها نوشیدنی الکلی تقطیرشدهای که مردم میتوانستند به صورت قانونی خریداری کنند، روئو کنگ تی بود. افرادی که هزینه ویژهای پرداخت میکردند، اجازه فروش الکل از شرکت فرانسوی تقطیرخانههای هندوچین را داشتند. برای تولید نوشیدنی با درجه الکلی بالاتر، مردم به صورت مخفیانه الکل خود را در علفهای بلند مانند علف امپراطوری پنهان میکردند.
نامهای دیگر
روئو ده گاهی اوقات به عنوان روئو لائو شناخته میشود که به معنای «نوشیدنی قاچاق» است. در شمال ویتنام، این نوشیدنی معمولاً با نام روئو کوئوک لویی شناخته میشود. ریشهشناسی دقیق این نام مشخص نیست، اما نظریههای مختلفی در این باره وجود دارد.