مسیرهای هرمی شامل دو بخش اصلی هستند: مسیر کورتیکوبولبار و مسیر کورتیکواسپاینال. این مسیرها مجموعهای از فیبرهای عصبی حرکتی را تشکیل میدهند که از قشر مغز منشأ میگیرند و به ساقه مغز یا نخاع ختم میشوند.
مسیر کورتیکوبولبار، امواج عصبی را از مغز به اعصاب مغزی منتقل میکند. این اعصاب، عضلات صورت و گردن را کنترل کرده و در اعمال حرکتی مانند جویدن، بلع و بیان احساسات صورت نقش دارند.
مسیر کورتیکواسپاینال، امواج عصبی را از مغز به نخاع منتقل میکند. این مسیر در حرکات ارادی بدن دخیل است. بیشتر فیبرهای این مسیر در بصل النخاع به سمت مقابل مغز تغییر مسیر میدهند، به این معنی که هر نصف مغز، عضلات نصف مقابل بدن را کنترل میکند.
مسیرهای هرمی به دلیل عبور از ساختارهای هرمشکل در بصل النخاع به این نام معروف شدهاند. میلیناسیون این فیبرها در زمان تولد کامل نیست و تا دو سالگی به تدریج تکمیل میشود.
ساختار مسیرها
نورونهای حرکتی فوقانی در قشر مغز منشأ گرفته و به نخاع یا ساقه مغز ختم میشوند. این فیبرها ممکن است در بصل النخاع به سمت مقابل تغییر مسیر دهند.
مسیر کورتیکواسپاینال
این مسیر از سلولهای هرمی در لایه پنجم قشر مغز منشأ میگیرد و حدود ۸۰٪ فیبرهایش در بصل النخاع تغییر مسیر میدهند.
مسیر کورتیکوبولبار
این مسیر از قشر حرکتی بطنی منشأ گرفته و به هستههای اعصاب مغزی در ساقه مغز ختم میشود.
اهمیت بالینی
آسیب به مسیرهای هرمی میتواند منجر به سندرم نورون حرکتی فوقانی شود که با علائمی مانند اسپاستیسیته و رفلکسهای過فعال همراه است.