پیورداین (Puredyne) یک توزیع زنده لینوکس بود که توسعه آن متوقف شده است. این سیستم بر پایهی توزیعهای اوبونتو (Ubuntu) و دبیان لایو (Debian Live) ساخته شده بود و به طور ویژه برای پردازش و پخش زندهی صدا و تصویر طراحی شده بود.
تمرکز بر نرمافزارهای خلاق
پیورداین در هستهی خود بر نرمافزارهایی مانند Pure Data برای سنتز صدا، و همچنین SuperCollider، Csound و سیستمهای پردازش ویدیوی زنده مانند Processing و Fluxus تمرکز داشت. علاوه بر این، نرمافزارهای مرتبط با سختافزار مانند آردوینو (Arduino) و ابزارهای استودیوی خانگی و طراحی گرافیک (مانند Ardour، JACK، GIMP و Inkscape) نیز در آن گنجانده شده بودند.
توسعهی پیورداین با حمایت شورای هنر انگلستان (Arts Council England) صورت میگرفت. این توزیع به عنوان یک دانلود برجسته در وبلاگ Lifehacker معرفی شد و توسط شبکهی جشنوارههای الکترونیک PixelAche به عنوان یکی از دو نرمافزار برتر سال ۲۰۱۰ انتخاب گردید.
پایان پروژه
در فوریه ۲۰۱۲، پایان پروژه پیورداین در لیست پستی آن اعلام شد. دلایل ذکر شده برای این تصمیم شامل دشواری در نگهداری توزیع و عدم وجود اجماع نظر در مورد مسیر آینده بود. آخرین نسخه منتشر شده، 10.10 Gazpacho beta بود.
نقش آموزشی
هدف اصلی پیورداین، فراهم کردن یک توزیع زنده قابل حمل و نصب آسان بود تا آموزش نرمافزارهای پردازش صدا و تصویر را که یا در توزیعهای استاندارد لینوکس وجود نداشتند یا ناقص بودند، تسهیل کند. فرمت زنده آن را به سیستمی ایدهآل برای کارگاهها یا نصب روی ایستگاههای کاری محدود شده (مانند بسیاری از دانشگاهها و موسسات) تبدیل کرده بود.
هنر رسانه
یکی دیگر از جنبههای مهم پیورداین این بود که توسط هنرمندان رسانه برای هنرمندان رسانه نگهداری میشد. این سیستم بهینهسازیهای ویژهای در سطح هسته و کامپایل داشت تا از ماشینهای i686 برای پردازش صوتی و تصویری در لحظه، نهایت استفاده را ببرد. در نتیجه، این سیستم عامل برای اجراهای زنده و نصبهای هنری بسیار مناسب بود. ماهیت ماژولار آن نیز، سفارشیسازی و استقرار سریع آن را برای نیازهای پروژههای هنرمندان آسان میکرد.
توزیع زنده (Live Distribution)
پیورداین به عنوان یک Live CD، یک محیط دسکتاپ کامل چندرسانهای لینوکس بود که از تقریباً هر ماشین x86 قابل اجرا بود. این سیستم را میتوان از روی CD، DVD یا حافظه USB بوت کرد. به لطف AuFS و سیستم Debian Live، امکان ترکیب CD و ذخیره تمام تغییرات سیستم، از جمله درایورها و نرمافزارهای جدید، در هر دستگاه ذخیرهسازی (از هارد دیسک گرفته تا حافظههای فلش) وجود داشت.
نصب پیورداین به روشهای مختلفی امکانپذیر بود. سریعترین روش، تنها با کپی کردن یک پوشه از CD به هارد دیسک (liveHD) یا به یک حافظه فلش (liveUSB) انجام میشد. این سیستم واقعاً یک توزیع زنده بود، زیرا صرف نظر از اینکه از کدام رسانه بوت میشد، بدون تغییر باقی میماند.
سیستم همچنین با GCC و ابزارهای SDK مخصوصی همراه بود تا اصلاح توزیع، افزودن نرمافزارهای جدید و ایجاد تصاویر ISO جدید را تسهیل کند.
تاریخچه
پیورداین توسط آیمریک مانسوس (Aymeric Mansoux) راهاندازی شد و برای مدتی طولانی، منحصراً توسط اعضای گروه GOTO10 توسعه یافت. این سیستم در ابتدا بر پایهی توزیع لینوکس چندرسانهای dyne:bolic بود و عمدتاً بر Pure Data تمرکز داشت، که نام "Puredyne" از آن گرفته شده است. انتشار بعدی با نام "leek and potato" در ژانویه ۲۰۰۹، نشاندهنده انتقال به دبیان بود، و انتشار ژانویه ۲۰۱۰ عمدتاً مبتنی بر اوبونتو بود اما با ابزارهای دبیان.