بیتحرکی جسمی به معنای عدم انجام فعالیت فیزیکی با شدت متوسط تا شدید در زندگی روزمره است. این مفهوم با رفتار نشسته (sedentary behavior) متفاوت است. سازمان بهداشت جهانی بیتحرکی را به عنوان یک مشکل عمده بهداشت عمومی در جهان معرفی کرده است.
بر اساس آمار، سالانه حدود ۳.۲ میلیون نفر به دلیل عواملی مرتبط با بیتحرکی جان خود را از دست میدهند. تا سال ۲۰۰۸، مناطق آمریکا و شرق مدیترانه بالاترین نرخ بیتحرکی را داشتهاند. در این مناطق، تقریباً نیمی از زنان و ۴۰٪ مردان در آمریکا و ۳۶٪ مردان در شرق مدیترانه بیتحرک هستند. در مقابل، منطقه جنوب شرقی آسیا با ۱۹٪ زنان و ۱۵٪ مردان بیتحرک، کمترین نرخ را دارد.
در ایالات متحده، نرخ بیتحرکی بسته به ایالت و قومیت متفاوت است. ایالتهایی مانند کلرادو، یوتا، اورگن و واشنگتن کمترین نرخ بیتحرکی را دارند، در حالی که ایالتهایی مانند تنسی، اوکلاهاما و لوئیزیانا بالاترین نرخ را به خود اختصاص دادهاند. هیسبنیکها با ۳۱.۷٪، آفریقاییآمریکاییها با ۳۰.۳٪ و سفیدپوستان غیر هیسبنیک با ۲۳.۴٪ به ترتیب بالاترین نرخ بیتحرکی را دارند.
عوامل مختلفی در افزایش بیتحرکی نقش دارند، از جمله کاهش فعالیتهای فیزیکی در اوقات فراغت، افزایش رفتار نشسته در محیط کار و منزل، استفاده از حملونقل غیرفعال به جای پیادهروی یا دوچرخهسواری و شهریسازی که با عوامل بازدارندهای مانند خشونت، کمبود فضاهای سبز و آلودگی هوا همراه است.