پائولو بنّی: انسان‌گرا، فیلسوف و الهی‌دان قرن شانزدهم

زندگی

پائولو بنّی (1553–1625) فیلسوف، انسان‌گرا و الهی‌دان ایتالیایی بود که در رم، پادووا و دیگر شهرها به تدریس و تألیف پرداخت. او با وجود روزگار پرمشغله و منازعات کلیسایی، به تولید کتاب‌های فکری و ترجمه‌ها ادامه داد و معمولاً هر سال یکی از آثار خود را منتشر می‌کرد.

خانواده و تحصیل

پائولو بنّی که گاهی با نام Eugubinus شناخته می‌شد، از خانواده‌ای اشرافی در گوبیو بود. مادرش Modesta از خاندان Panfili و پدرش Francesco از خاندان Beni بودند. او پنج خواهر و برادر داشت و تحصیلات اولیه را با برادرش Giacomo آغاز کرد. در رم در مدرسه Collegium Germanicum به تحصیل پرداخت و سپس به پرگیا رفت تا حقوق مدنی بیاموزد و سپس به بولونیا برای فلسفه و الهیات رفت. در پادووا به مطالعه الهیات پرداخت و در Accademia degli Animosi با محیط‌های علمی آشنا شد.

بین رم و جامعه عیسی

در مارس 1576 درجه دکترا در الهیات از پادووا گرفت. به دلیل طاعون، برنامه‌های تدریس خود را کنار گذاشت و به رم بازگشت. او به عنوان شاعر و منشی برای کاردینال Madruzzo و سپس Marc-Antoine Muret خدمت کرد و با Carlo Sigonio آشنا شد. در سال 1578 پاپ گریگوری XIII او را به عنوان Miles pius نامید؛ از این امتیاز مادّی بهره برد. از 1579 تا 1581 در خدمت دوک Urbino بود.

بین رم و جامعه عیسی (ادامه)

او در 4 مه 1581 به جماعت عیسی پیوست. تا پایان 1584 در رم تدریس می‌کرد. پس از درگذشت پدرش در 1586، به ترتیب خانوادگی رسیدگی شد و او تنها شوالیه‌گری را به ارث برد. در دهه‌های بعد به ونیزی رفت و دوباره به رم و پادووا و میلان رفت تا تدریس کند. در فوریه 1593 بدون اجازه از میلان به گوبیو بازگشت و سعی کرد با برادران برای ساخت مدارس Jesuit در گوبیو و Pesaro بودجه تامین کند. Acquaviva او را از Order اخراج کرد. پاپ کلمنت VIII او را برای تدریس ارسطو در Sapienza رم دعوت کرد و کار خود را از 1593 آغاز کرد.

پادووا، استاد

در 3 نوامبر 1599 کرسی انسان‌شناسی در دانشگاه پادووا را پذیرفت و گام به گام با فراز و نشیب‌های تدریس، به رم بازگشت و در سال 1600 به پادووا نقل مکان کرد. در 12 مارس 1600 به Accademia dei Ricovrati پیوست و در 16 مارس اولین سخنرانی افتتاحی خود را ایراد کرد. حوزه تدریس او بلاغت، شعر و تاریخ بود. او بارها به عنوان نامبرد در Ricovrati شرکت کرد اما پس از 1601 از فعالیت‌های جدّی خود کاست. منازعه با Molinism و انتشار Qua tandem در 1603 موجب قطع ارتباط با پاپ شد. از 1606 با همکاری‌های آموزشی، به کارهای دیگر پرداخت و در 1611 برای دفن در Padua قبر خرید و در 1614 «Anticrusca» را منتشر کرد که بحث و جدال عمومی ایجاد کرد.

سال‌های پایانی و درگذشت

در سال‌های 1616 تا 1625، او با فرزندان برادر خود و نوادگانش در ارتباط بود و در مواردی به پرداخت بدهی‌ها و وصیت‌نامه‌ها می‌پرداخت. در 25 ژوئیه 1625 به شدت بیمار شد و در روز 30 ژانویه بهبود نیافت و درگذشت. جسد او در لباس کشیش دفن شد.

آثار

بنّی نویسنده‌ای پُرکار بود و بسیاری از آثارش هنوز منتشر نشده‌اند. برخی از اشعار او به مجموعه Panegirico nel felice dottorato اهدا شد و سبک او غالباً به شیوه شاعری پر ترانه‌سرا وابسته بود. ترجمه‌ها و تفسیرهای او از آثار افلاطون و ارسطو در چندین اثر نگاشته و منتشر شده است. در پادووا، بنّی درگیر نزاع قدما و معاصرین بود و به عنوان یک مدرن در نظر گرفته می‌شد. کتابی درباره چاپ با عنوان Modo di riformare e ridurre a perfettion l’arte della stampa نوشت که هرگز چاپ نشد.

نمایه آثار

1. In Timaeum Platonis sive in naturalem atque divinam Platonis et Aristotelis Philosophiam decades tres (Rome, 1594 and 1605; Padua, 1624)
2. Oratio pro feria quarta Cinerum (Rome, 1594)
3. Disputatio in qua quaeritur, an sive actori sive reo (Rome, 1594)
4. De ecclesiasticis Baronii annalibus disputatio (Rome, 1596)
5. Discorsi sopra l'inondazione del Tevere (Rome, 1599)
6. De humanitatis studiis oratio (Padua, 1600)
7. Disputatio in qua ostenditur praestare comoediam atque tragoediam metrorum vinculis solvere (Padua, 1600)
8. Risposta alle considerazioni e ai dubbi del dell'Ecc.mo Sig. Dottor Malacreta accademico ardito sopra il Pastor Fido (Padua, 1600)
9. Discorso nel quale si dichiarano e stabiliscono molte cose pertinenti alla Risposta data a, dubbi e alle considerazioni del Malacreta sopra il Pastor Fido (Venice, 1600)
10. Qua tandem ratione dirimi possit controversia ... de efficaci Dei auxilio et libero arbitrio (Padua, 1603)
11. Comparatione di Homero, Virgilio e Torquato Tasso (Padua, 1607)
12. De historia libri quatuor (Venice, 1611)
13. L'Anticrusca overo il Paragone dell'italiana lingua (Padua, 1612)
14. Comparatione di Torquato Tasso con Homero e Virgilio insieme con la difesa di Ariosto paragonato ad Homero (Padua, 1612)
15. Commentarii in Aristotelem poeticam (Padua, 1613)
16. Orationes quinquaginta (Padua, 1613)
17. Il Cavalcanti overo la difesa dell'Anticrusca di Michelangelo Fonte (Padua, 1614)
18. Rime varie (Padua, 1614)
19. Il Goffredo ovvero Gerusalemme liberata del Tasso col commento di P. B. (Padua, 1616)
20. Commentarii in sex priores libros Aeneidos Virgilii (Venice, 1622)
21. Commentarii in Aristotelis libros Rhetoricorum (Venice, 1624)
22. Orationes quinque et septuaginta (Venice, 1624)
23. Trattato dell'origine e fasti familiari della famiglia Trissina (Padua, 1624)