معرفی کهکشان NGC 278
کهکشان NGC 278 یک کهکشان مارپیچی منزوی است که در صورت فلکی قطبی شمالی ذاتالکرسی (Cassiopeia) و در نزدیکی مرز جنوبی آن با صورت فلکی آندرومدا قرار دارد. این جرم آسمانی در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۷۸۶ توسط اخترشناس برجسته، ویلیام هرشل، کشف شد.
جی. ال. ای. درایر در کاتالوگ عمومی جدید، این کهکشان را اینگونه توصیف کرده است: «بسیار درخشان، نسبتاً بزرگ، گرد، و در نزدیکی دو ستاره با قدر ۱۰.»
ویژگیهای ساختاری و دستهبندی
بر اساس طبقهبندی ریختشناسی، این کهکشان در دسته SAB(rs)b قرار میگیرد. این دستهبندی نشاندهنده ویژگیهای زیر است:
- SAB: وجود یک ساختار میلهای ضعیف در اطراف هسته.
- rs: یک حلقه ناتمام که ساختار میلهای را احاطه کرده است.
- b: بازوهای مارپیچی که به طور نسبتاً فشرده به دور مرکز پیچ خوردهاند.
NGC 278 کهکشانی نسبتاً کوچک و فشرده است که بازوهای مارپیچی متعدد و پرزداری (flocculent) دارد. هسته آن غبارآلود و درخشان است، اما برخلاف بسیاری از کهکشانهای مشابه، هسته آن فعال به نظر نمیرسد. با این حال، بررسیهای رادیویی نشان میدهد که گاز هیدروژن خنثی در این کهکشان، محدودهای پنج برابر بزرگتر از اندازه مرئی آن را پوشش داده است.
تلاطم درونی و ستارهزایی
اگرچه این کهکشان از دید ناظر زمینی تقریباً از روبرو دیده میشود، اما صفحه کهکشانی آن حدود ۲۸ درجه نسبت به خط دید ما انحراف دارد. مشاهدات نشان میدهند که بخش بیرونی دیسک کهکشان دچار تابخوردگی شده و ریختشناسی آن تا حدودی از هم گسیخته است.
در دیسک داخلی NGC 278، مناطق متعددی از ستارهزایی شدید وجود دارد. این فعالیتها در یک حلقه داخلی متمرکز شدهاند که احتمالاً بر اثر ادغام با یک کهکشان همراه کوچکتر در گذشته دور تحریک شده است. همچنین این کهکشان دارای یک هسته از نوع H II است که نشاندهنده حضور ابرهای گازی یونیزه شده توسط ستارگان جوان و داغ است.