قانون ملی پشم سال ۱۹۵۴ (که عنوان هفتم قانون کشاورزی سال ۱۹۵۴ نیز محسوب میشود) برنامهای جدید و دائمی را برای حمایت از قیمت پشم و موهر تدوین کرد. هدف اصلی این قانون، تشویق به افزایش تولید داخلی از طریق پرداختهای تشویقی بود.
این برنامههای حمایتی برای محصولات پشم و موهر تا سال بازاریابی ۱۹۹۵ برقرار بودند. در این سال، طبق دستورالعمل صریح قانون P.L. 103–130، بخش ۱، این برنامهها لغو شدند.