بافت داستانی (Narrative Quilting) هنری است که از بافتن پتو و دوخت لحاف برای انتقال پیام یا روایت داستان استفاده میکند. این روش در طول تاریخ به زنانی که امکان مشارکت سیاسی نداشتند، راهی برای انتقال پیام و ثبت وقایع تاریخی داد.
پیشینه
هنر لحافدوزی از اروپا به آمریکا آورده شد و پس از جنگ انقلاب آمریکا، بهعنوان یک هنر توسط زنان مرفه دنبال شد. لحافها نه تنها کاربردی، بلکه نمادی از موقعیت اجتماعی بودند. از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰، علاقه به ساخت لحافهای داستانی افزایش یافت و امروزه در نمایشگاهها دیده میشوند.
لحافهای الغاگرایی
زنان، بهویژه اعضای کلیسای کویکر، از لحافدوزی برای بیان مخالفت با بردهداری استفاده میکردند. لحافهایی مانند «لحاف ستاره هشتپر» ساخته لیدیا ماریا چایلد، حاوی پیامهای ضد بردهداری بودند. این لحافها امروزه در موزهها نگهداری میشوند.
راهآهن زیرزمینی
بر اساس یک افسانه، لحافها در مسیر راهآهن زیرزمینی برای فرار بردهها استفاده میشدند. الگوهای لحاف مانند «پاپیون» یا «کلبه چوبی» حاوی کدهایی برای راهنمایی فراریان بودند. اگرچه این نظریه مورد بحث است، اما ارتباط آن با بافت داستانی انکارناپذیر است.
لحاف کتاب مقدس
هریت پاورز، زن کشاورز آفریقایی-آمریکایی، لحاف مشهور «کتاب مقدس» را در دهه ۱۸۸۰ ساخت. این لحاف ۱۱ پنل دارد و صحنههایی از کتاب مقدس را به تصویر میکشد. این لحاف پس از سالها به جنی اسمیت فروخته شد.
لحافهای آیینی
در دهه ۱۹۷۰، لحافدوزی برای جشن رویدادهای مهم زندگی مانند نامزدی یا مهاجرت خانوادهها استفاده میشد. لحافهای آلبوم، هر کدام با تکههای دوختهشده توسط دوستان و خانواده، نمادی از دوستی و سپاس بودند.
فیت رینگولد
فیت رینگولد، هنرمند معاصر، از لحافدوزی برای بیان داستانهای اجتماعی استفاده میکند. مجموعه «رنج بردهها» او، داستان زنان برده را با سبک سنتی آفریقایی-آمریکایی روایت میکند.
لحافهای ستارهای سرخپوستان
لحافهای ستارهای نمادی از هویت فرهنگی سرخپوستان آمریکا هستند. این الگو، با نامهای مختلف مانند «ستاره صبح» شناخته میشود و در مراسم سنتی و کلیساها استفاده میشود.