محمد بن هادی بن غانم بن زاکان بن غانم بن حسن السحیمی، از طایفه الجحادر از قحطان، شاعری نامدار، جنگجویی دلیر و شیخ برجسته قبیله قحطان بود. این شخصیت برجسته در سال ۱۲۰۵ هجری قمری (۱۷۹۰ میلادی) چشم به جهان گشود و در سال ۱۲۸۷ هجری قمری (۱۸۷۰ میلادی) دیده از جهان فرو بست. پدر او هادی بن قرمَلَه و مادرش قرمَلَه بنت شاهر، از زنان طایفه الخنافره قحطان، بودند. محمد بن هادی به عنوان یکی از مهمترین مردان دوران دولت دوم سعودی شناخته میشود.
روابط با امام فیصل بن ترکی
روابط محمد بن هادی با امام فیصل بن ترکی، امام وقت، پیچیدگیهای خاص خود را داشت. امام فیصل بن ترکی از حملات محمد بن هادی به برخی قبایلی که با او وفادار بودند، ناخشنود بود. هنگامی که این خبر به گوش محمد بن هادی رسید، او تصمیم گرفت به دیدار امام برود. پس از ورود به مجلس امام، محمد بن هادی از او خواست تا پیش از شنیدن اشعارش، هیچ تصمیمی نگیرد. او سپس شعری روشنگرانه سرود و به جایگاه قبیلهاش در میان خاندان سعودی اشاره کرد.
«من از جایگاه قبیلهام در کنار خاندان سعودی سخن میگویم.»
منطقه نجد
محمد بن هادی اختیاراتی در منطقه نجد داشت و قبایل ناخلف را مجبور میکرد تا برای چرای دامهایشان در این منطقه، به او پول بپردازند. این وضعیت تا زمانی که قبیله عتیبه در منطقه نجد دست به نبردهایی زد و باعث اخراج قحطان و فروپاشی حکومت محمد بن هادی شد، ادامه یافت.