مادرجین (Motherjane)

مادرجین گروه راک هندی است که در سال ۱۹۹۶ در شهر کوچیِ هند شکل گرفت. اعضای فعلی گروه شامل جان توماس (درامز و پرکاشن)، کلاید روزاریو (گیتار بیس)، نیران سورش (خواننده) و آنوبهاو لانگتهاسا (گیتار) هستند. این گروه تاکنون سه آلبوم استودیویی و پنج تک‌آهنگ منتشر کرده است. از زمان تأسیس تا به امروز، سبک‌هایی نظیر راک پیشرو (Progressive Rock) و موسیقی کارناتیک تأثیر عمیقی بر آثار آن‌ها گذاشته‌اند.

تاریخچه

تشکیل و روزهای آغازین

مادرجین در سال ۱۹۹۶ توسط جان توماس (درامر)، میتون راجو (گیتاریست) و کلاید روزاریو (بیسیست) تأسیس شد؛ هدف آن‌ها جایگزینی گروهی بود که از اجرا در جشنواره کالج آلبرتزِ کوچی انصراف داده بود. ترکیب اولیه شامل جان توماس، کلاید روزاریو، میتون راجو و خوانندگانی به نام لاجی و نیرمال بود. لاجی خیلی زود گروه را ترک کرد و مادرجین مجبور شد به عنوان یک گروه بی‌خواننده به اجرای سازبندی بپردازد. در سال ۱۹۹۹، میتون راجو گیتاریست اصلی گروه را ترک کرد و جای خود را به بایجو دارماجان داد. در همان زمان، اعضای گروه معمولاً در رستورانی به نام «ملوان باستانی» (Ancient Mariner) در مارین درایو کوچی با هم جم می‌گرفتند.

در سال ۲۰۰۰، سوراج مانی که با گروه‌های راک بنگلور اجرا داشت، به کوچی نقل مکان کرد و به طور اتفاقی در رستوران ملوان باستانی با آن‌ها آشنا شد. جان از مانی دعوت کرد تا با گروه بخواند، اما مانی از اجرای صرفاً کاوری (بازخوانی آثار دیگران) ناراضی بود و اصرار داشت آثار اصلی خلق کنند. مانی به عنوان خواننده به گروه پیوست و بلافاصله اولین آهنگ اصلی مادرجین با نام «Disillusioned» را نوشت. تقریباً در همان زمان، رکس ویجایان نیز به عنوان گیتاریست به گروه اضافه شد. شش ماه بعد، با بازگشت مانی به بنگلور، روند گروه کمی متوقف شد، اما آن‌ها همچنان دور هم جمع می‌شدند و به جم زدن ادامه دادند.

در سال ۲۰۰۸، مادرجین به عنوان گروه افتتاحکننده در فستیوال «راک در هند ۲۰۰۸» بنگلور، پیش از گروه‌های مگدث (Megadeth) و ماشین هد (Machine Head) و همچنین در فستیوال سارانگ ۲۰۰۸ِ آی‌آی‌تی مدراس پیش از اپث (Opeth) به اجرا پرداخت. مادرجین به طور مداوم اجرای اصلی (Headliner) فستیوال‌های راک کالج‌ها در سراسر هند بوده است.

در سال ۲۰۱۰، مجله «راک استریت ژورنال» مادرجین را به عنوان گروه برتر دهه انتخاب کرد. در جوایز موسیقی آسیا-اقیانوسیه (AVIMA) در سال ۲۰۱۰، این گروه جایزه «محبوب‌ترین اجرای آسیا» را دریافت کرد و سوراج مانی نیز به عنوان بهترین خواننده راک شناخته شد. در جوایز ۲۰۰۹ نیز، آن‌ها جایزه بهترین اجرای راک را کسب کردند. این گروه در سال ۲۰۱۰ ترکِ موسیقی متن فیلم «انور» به کارگردانی آمال نیراد را با نام «جهاد» ساخت.

در نوامبر ۲۰۱۰، مادرجین از طریق وب‌سایت خود خروج بایجو دارماجان را اعلام کرد؛ او قصد داشت با گروه جدیدش «ورنز یونایتد» همکاری کند. در ژانویه ۲۰۱۱، سانتوش چاندران به عنوان گیتاریست جدید به گروه پیوست. در همان سال، مادرجین در فستیوال فرهنگی «اتام میوز» کالج پزشکی سنت جان بنگلور به اجرا پرداخت. خواننده گروه در نوامبر ۲۰۱۱ به دلیل مشکلات سلامتی کناره‌گیری کرد و ویوک توماس در دسامبر ۲۰۱۱ جایگزین او شد. در سال ۲۰۱۳، نیتین ویجایانات جای سانتوش را گرفت.

پایان سال ۲۰۱۲، گروه کار روی تک‌آهنگ جدیدی به نام «Clayplay» را با تهیه‌کنندگی رکس ویجایان آغاز کرد تا صدای گروه را دگرگون سازد. این تک‌آهنگ سرانجام در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۵ منتشر شد و تغییرات بنیادین در جهت‌گیری موسیقایی مادرجین را نشان داد. حدود سال ۲۰۱۷، نیران سورش به عنوان خواننده به گروه پیوست و کاملاً با صدای نوین مادرجین هماهنگ شد. تک‌آهنگ «نمستِه» (Namaste) در مه ۲۰۱۸ به عنوان ادامه این تغییر سبک منتشر شد که باز هم توسط رکس ویجایان تهیه شده بود. این آهنگ در هفته اول انتشار به رتبه اول نمودار راک اپل میوزیک در هند دست یافت. در ژوئن ۲۰۱۸، گروه از طریق فیس‌بوک اعلام کرد که از طریق آزمون هنری، آنوبهاو لانگتهاسا را به عنوان گیتاریست جدید خود پذیرفته است.

زندگی‌نامه دیوانه‌وار (Insane Biography) (۲۰۰۲–۲۰۰۳)

مادرجین اولین آلبوم استودیویی خود را در سال ۲۰۰۲ تحت لیبل «Kan & Will Records» منتشر کرد. آهنگ‌های «مایا» و «Soul Corporations» دارای عناصر قوی موسیقی هندی بودند که این رویه در آلبوم‌های بعدی نیز ادامه یافت. آهنگ «Soul Corporations» در آلبوم تلفیقی «Geki-Teki Metal» حضور داشت که در سال ۲۰۰۴ در ژاپن منتشر شد. بلافاصله پس از انتشار آلبوم، رکس ویجایان در سال ۲۰۰۳ گروه را ترک کرد و دیپو ساسیداران جایگزین او شد؛ دیپو در آن زمان با گروه هارد راک «13AD» مستقر در کوچی همکاری داشت. «زندگی‌نامه دیوانه‌وار» تنها آلبوم هندی بود که در فستیوال «Asian Rock Rising» در ژاپن در ۱ نوامبر ۲۰۰۳ به اجرا درآمد. این گروه همچنین اجرای اصلیِ «Levi's Great Indian Rock 2003» را بر عهده داشت.

مکتوب (Maktub) (۲۰۰۸–۲۰۲۱)

آلبوم «مکتوب» که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، نقطه عطفی در سبک موسیقایی مادرجین بود. تأثیر موسیقی کارناتیک به وضوح در گیتار، خوانندگی و پرکاشن نمایان بود و از سازهای بومی مانند «چِندا» استفاده شد. در سال ۲۰۰۹، مجله «رولینگ استون هند» نام این آلبوم را به عنوان آلبوم سال برگزید.

۱۱۱ (۲۰۲۲)

ترانه‌سرایی این آلبوم از سال ۲۰۱۸ آغاز شد و تا اوایل ۲۰۱۹ به پایان رسید. تم این اثر متافیزیکی است و بازتاب‌دهنده دیدگاه گروه درباره بُرد هستی‌شناختی است. رکس ویجایان، عضو پیشین گروه، دوباره به عنوان تهیه‌کننده انتخاب شد. اگرچه ضبط آلبوم از سال ۲۰۱۹ آغاز شده بود، اما ابتدا به دلیل سیلاب شدید کرالا در سال ۲۰۱۸ و سپس تورهای پشت‌سرهم متوقف شد. همه‌گیری کووید-۱۹ نیز انتشار را بیشتر به تأخیر انداخت. سرانجام آلبوم در تاریخ ۱۹ مه ۲۰۲۲ از طریق لیبل اختصاصی گروه (Motherjane Music Productions LLP) منتشر شد.

صدای گروه با گذر زمان تحول یافته و مدرن‌تر شده است. در این آلبوم، برای غنی‌تر کردن فضای صوتیِ متأثر از پست‌راک (Post-rock)، به فراوانی از سینتی‌سایزرها استفاده شده است. تک‌نوازی ساز «تَویل» (Thavil) در مقدمه آهنگ «Contact Sense» نیز از ویژگی‌های جدید این اثر است. این آلبوم با استقبال هم از سوی هواداران قدیمی و هم شنوندگان جدید روبه‌رو شد. مجله رولینگ استون هند در مقاله خود درباره این انتشار نوشت: «شفافیت و اعتماد، آلبوم کوتاه (EP) جدید مادرجین یعنی '1 1 1' را پیش می‌برند.»

ترکیب اعضا

اعضای فعلی

جان توماس – درامز (۱۹۹۶–اکنون)
کلاید روزاریو – بیس (۱۹۹۶–اکنون)
نیران سورش – خواننده (۲۰۱۷–اکنون)
آنوبهاو لانگتهاسا – گیتار (۲۰۱۸–اکنون)

اعضای تور

آجی جورج جوزف – گیتار

اعضای پیشین

سوراج مانی – خواننده (۲۰۰۰–۲۰۱۱)
بایجو دارماجان – گیتار (۱۹۹۹–۲۰۱۰)
رکس ویجایان – گیتار (۲۰۰۰–۲۰۰۳)
لاجی جورج – خواننده (۱۹۹۶–۲۰۰۰)
میتون راجو – گیتار (۱۹۹۶–۲۰۰۴)
دیپو ساسیداران – گیتار (۲۰۰۴–۲۰۱۳)
بیجو پیتر – خواننده (۱۹۹۶–۱۹۹۸)
دیپاک دِو – کیبورد (۱۹۹۶–۱۹۹۸)
سانتوش چاندران – گیتار (۲۰۱۱–۲۰۱۳)
نیتین ویجایانات – گیتار (۲۰۱۳–۲۰۱۷)
ویوک توماس – خواننده (۲۰۱۱–۲۰۱۷)

مادرجین (Motherjane)

چکیده