مرکز هنر مونتالوو؛ تلفیق هنر، تاریخ و طبیعت
مرکز هنر مونتالوو یک مجموعه فرهنگی و هنری غیرانتفاعی در ساراتوگا، ایالت کالیفرنیا است. این مجموعه که در دامنههای رشتهکوه سانتا کروز قرار گرفته، شامل عمارت تاریخی ویلا مونتالوو، باغها، مسیرهای پیادهروی، تئاتر، نگارخانه و فضاهایی برای اقامت هنرمندان است.
مونتالوو در ابتدا خانهای خصوصی بود که از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ توسط جیمز دووال فلن، سیاستمدار و تاجر کالیفرنیایی، ساخته شد. پس از مرگ او، کل املاک به کالیفرنیا اهدا شد و بهتدریج به پارک و سپس به مرکز فرهنگی و هنری تبدیل گردید که امروز میشناسیم.
این عمارت اکنون یکی از نقاط شاخص تاریخی کالیفرنیا به شمار میرود و در سال ۱۹۷۸ در فهرست ملی اماکن تاریخی ایالات متحده ثبت شد.
عمارت و محوطه
محوطه ویلا مونتالوو امروز وسعتی بیشتر از ملک اولیهای دارد که جیمز فلن خریداری کرده بود. این مجموعه چند سازه بزرگ، باغهای منظم، مناطق طبیعی دستنخورده، دو سالن تئاتر، نگارخانه هنری، عمارت تاریخی، مجموعه اقامت هنرمندان، مسیرهای پیادهروی و باغهای دیدنی را در خود جای داده است.
خود عمارت ۱۹ اتاق و دو طبقه دارد. طبقه اول زمانی محل برگزاری نمایشگاههای هنری بود، اما اکنون بیشتر برای مراسم ازدواج و رویدادهای ویژهای که در این مکان برگزار میشود، قابل استفاده است.
باغهای مونتالوو با مجسمههای مرمری و سازههای تزئینی آراسته شدهاند. چمنجلوی عمارت گاهی به صحنهای روباز برای اجرای نمایشها تبدیل میشود و جنگلهای پشت محوطه نیز برای بازدید عموم باز هستند. از زمان وقف این ملک برای مردم کالیفرنیا، مسیرهای پیادهروی متعددی در تپههای اطراف و میان درختان سکویا ایجاد شدهاند.
تاریخچه مونتالوو
در سال ۱۹۱۱، جیمز دی. فلن که سه دوره شهردار سانفرانسیسکو بود و بعدها به نخستین سناتور منتخب مردم کالیفرنیا در مجلس سنای ایالات متحده تبدیل شد، زمینی در حومه ساراتوگا و دامنههای کوهستانی آن خریداری کرد.
ساخت عمارت در سال ۱۹۱۲ آغاز شد. معمار ناظر اولیه، ویلیام کورلت بود. پس از مرگ او در سال ۱۹۱۴، پسرش الکس کورلت همراه با شریکش چارلز ای. گاتشالک نظارت بر پروژه را بر عهده گرفتند و همان سال ساخت ساختمان به پایان رسید.
فلن در دوران زندگی خود، بسیاری از چهرههای سرشناس آن دوره را به مونتالوو دعوت میکرد. جک لندن، اتل بریمور، مری پیکفورد، داگلاس فربنکس و ادوین مارکام از جمله مهمانان این عمارت بودند. ویلا مونتالوو تنها خانه فلن نبود، اما یکی از محبوبترین اقامتگاههای او به شمار میرفت و سرانجام او در همین مکان از دنیا رفت.
برخی عکسها، نامهها و یادگاریهای مربوط به زندگی فلن در کتابخانه عمارت نگهداری میشوند و در زمانهایی که عمارت برای رویدادهای عمومی یا خصوصی باز است، بازدیدکنندگان میتوانند آنها را ببینند.
پس از مرگ فلن، مونتالوو با هدف خدمت به مردم کالیفرنیا وقف شد. انجمن هنر سانفرانسیسکو در سال ۱۹۳۰ سرپرستی ملک را بر عهده گرفت و کمتر از یک سال بعد، قصد خود را برای راهاندازی برنامه اقامت هنرمندان اعلام کرد؛ برنامهای که سومین طرح از این نوع در ایالات متحده بود.
این برنامه در سال ۱۹۳۹ با حضور ده هنرمند مقیم آغاز شد. پس از جنگ جهانی دوم، تغییر اولویتهای انجمن هنر سانفرانسیسکو باعث نگرانی بسیاری از مردم درباره آینده ویلا مونتالوو شد. همین نگرانیها به شکلگیری «انجمن مونتالوو» انجامید و در اکتبر ۱۹۵۳، سرپرستی مجموعه به این سازمان واگذار شد.
در ۱۱ آوریل ۱۹۷۱، قاتل زنجیرهای کارل اف. وارنر، کتی بایلیک ۱۸ ساله را در محوطه ویلا مونتالوو به قتل رساند. تحقیقات درباره این پرونده در نهایت به دستگیری و محکومیت او برای سه قتل دختران نوجوان در جنوب دره سانتا کلارا منجر شد.
انجمن مونتالوو و فعالیتهای هنری
امروز مرکز هنر مونتالوو یک مرکز فرهنگی خصوصی و غیرانتفاعی است که توسط انجمن مونتالوو و در همکاری با شهرستان سانتا کلارا اداره میشود. پارک و مرکز هنری برای عموم باز هستند و هزینههای آن از طریق عضویتهای «دوستان مونتالوو»، کمکهای بنیادها، اهدای خصوصی و درآمدهای حاصل از فروش بلیت و اجاره فضاها تأمین میشود.
بیش از ۶۰۰ داوطلب هر سال هزاران ساعت برای پشتیبانی از برنامههای هنری و نگهداری از عمارت و محوطه وقت صرف میکنند.
از سال ۱۹۳۹، این مجموعه میزبان «هنرمندان مقیم» بوده است؛ هنرمندانی که برای مدتی در این ملک زندگی و کار میکنند. این افراد از میان موسیقیدانان، نقاشان، بازیگران، نویسندگان و معماران انتخاب میشوند و در دوران اقامت خود آثار تازه خلق میکنند یا اجراهایی را ارائه میدهند.
از آغاز برنامه اقامت هنرمندان مونتالوو، بیش از ۶۰۰ هنرمند از ۲۰ کشور جهان در آن مشارکت داشتهاند. در سال ۲۰۰۳، هیئت برنامه اقامت، گوردون ناکس را که ۱۱ سال یک برنامه هنری بینالمللی در ایتالیا راهبری کرده بود، برای توسعه نسخهای نوین از برنامه اقامت مونتالوو برگزید. در پاییز ۲۰۰۴، برنامههای هنرمندان «سالی و دان لوکاس» با امکانات، کارکنان متخصص و فناوریهای روز برای حمایت از فرایند خلاقیت افتتاح شد.
نگارخانه کوچکی به نام «پراجکت اسپیس گالری» و همچنین دفتر فروش بلیت در ساختمانی میان عمارت اصلی و تئاتر کرجهاوس قرار دارند. مونتالوو و برنامههای هنری آن سالانه نزدیک به ۲۰۰ هزار بازدیدکننده را جذب میکنند.
آربورتوم و باغ گیاهشناسی
مردم محلی هنوز هم این مجموعه را با نام «ویلا مونتالوو» میشناسند. مرکز هنر مونتالوو میزبان یک آربورتوم و باغ گیاهشناسی در پشت محوطه اصلی است. این فضا رایگان است و در ساعات روشنایی روز برای عموم باز میباشد.
آربورتوم در کنار عمارت قرار دارد و به عنوان پناهگاه پرندگان انجمن آدوبون شناخته میشود. مسیرهای خاکی از میان درهای از درختان سکویا آغاز میشوند و به نقطه دید یا «لوکاوت پوینت» میرسند. در این منطقه انواع گوناگونی از پوشش گیاهی جنگلی دیده میشود، از جمله بوتهزارهای چاپارال، درختان همیشهسبز و سکویا.
درختان بومی رشتهکوه سانتا کروز شامل خرمند، جوز کالیفرنیایی، نراد داگلاس، افرای برگبزرگ، تانواک و بلوط زنده ساحلی هستند. گیاهان رایج دیگر منطقه نیز بروم، ماهونیا کوهی، چامیز، بوته کایوت، مادرُن، مانزانیتا، گل میمونی، مریمگلی پیچری، بلوط سمی و تویون نام دارند.
ریشه نام مونتالوو
فلن نام «ویلا مونتالوو» را به احترام گارسی اوردونز د مونتالوو، نویسنده محبوب اسپانیایی قرن شانزدهم، انتخاب کرد. مونتالوو در یکی از داستانهای خود نام «کالیفرنیا» را به کار برد؛ سرزمینی خیالی، سرشار از طلا و جواهر که آمازونهایی زیر فرمان ملکهای به نام کالافیا در آن زندگی میکردند.
در آن داستان، آمازونها از گریفینها در نبرد استفاده میکردند. امروز نیز تصویر گریفینها را میتوان در سراسر محوطه مرکز هنر مونتالوو دید؛ گویی نگهبانانی نمادین از این عمارت و باغهای آن مراقبت میکنند.