موریس لیندزی: میراثی از رهبری در ورزش
موریس لیندزی (زاده ۸ مه ۱۹۴۱ – درگذشته ۱۷ مه ۲۰۲۲) یکی از برجستهترین چهرههای مدیریتی در تاریخ ورزش بریتانیا، به ویژه در رشتههای راگبی لیگ و فوتبال بود. او در طول دوران فعالیت خود، ریاست باشگاههای مطرحی چون پرستون نورث اِند اف.سی. و ویگان واریرز آر.ال.اف.سی. را بر عهده داشت و نقشی کلیدی در دوران اوج این باشگاهها ایفا کرد.
دوران طلایی ویگان واریرز
لیندزی در سال ۱۹۸۰ به ویگان پیوست و به عنوان یکی از اعضای «گروه چهار نفره» مدیران، در موفقیتهای چشمگیر این باشگاه در دهه ۱۹۸۰ نقش اساسی داشت. در دوران مدیریت او، ویگان به یکی از اولین تیمهایی تبدیل شد که به صورت حرفهای در لیگ فعالیت کرد و به سلطه بیچون و چرایی دست یافت. این باشگاه موفق به کسب هشت عنوان قهرمانی لیگ بین سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۶، و همچنین نه قهرمانی جام حذفی (Challenge Cup) شد که شامل رکورد هشت پیروزی پیاپی بین سالهای ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۵ بود. علاوه بر این، ویگان پنج بار قهرمان جام لانکاشایر و سه بار قهرمان جام باشگاههای جهان شد.
لیندزی مستقیماً در جذب بازیکنان بزرگی که بعدها به اسطورههای ویگان تبدیل شدند، نقش داشت. نامهایی چون دین بل، اندرو فارل، اندی گودوی، اندی پلات، برت کنی، دنیس بتس، الری هنلی، فرانو بویتیکا، جو لایدون، جیسون رابینسون، مارتین آفیا و میک کسیدی از جمله بازیکنانی بودند که با درایت او به ویگان پیوستند.
نقش در راگبی لیگ ملی
در دوران حضورش در ویگان، لیندزی به مدیر تیم ملی راگبی لیگ بریتانیا نیز منصوب شد. او در تورهای سالهای ۱۹۹۰ به نیوزیلند و ۱۹۹۲ به استرالیا، هدایت تیم ملی را بر عهده داشت. در سال ۱۹۹۲، او به عنوان رئیس فدراسیون راگبی لیگ (RFL) انتخاب شد.
لیندزی بعدها برای مدتی از ویگان جدا شد تا به عنوان مدیر اجرایی RFL فعالیت کند. در این سمت، او ایده راهاندازی سوپرلیگ را مطرح کرد که در نهایت جایگزین لیگ دسته اول شد و به عنوان رقابت اصلی در راگبی لیگ بریتانیا از سال ۱۹۹۶ به بعد شناخته شد. او همچنین در سال ۱۹۹۶ ریاست هیئت بینالمللی راگبی لیگ را بر عهده گرفت.
پس از یک دوره پر فراز و نشیب و اختلافات داخلی در لیگ، لیندزی در فوریه ۲۰۰۸ به عنوان مدیر اجرایی سوپرلیگ (اروپا) معرفی شد. این انتصاب در حالی صورت گرفت که او با سر رادنی واکر، رئیس وقت RFL، اختلاف نظر داشت، اما باشگاههای پیشرو خواهان آن بودند که لیندزی کنترل سوپرلیگ جدید را بر عهده بگیرد. او بلافاصله موفق به عقد یک قرارداد تلویزیونی پرسود و انحصاری برای سوپرلیگ شد و تا پایان سال ۱۹۹۹ در این سمت باقی ماند.
بازگشت به ویگان و چالشهای جدید
لیندزی در سال ۲۰۰۰ برای دومین بار به ویگان بازگشت. در این دوره، باشگاه از ورزشگاه سنترال پارک به ورزشگاه جی.جی.بی منتقل شد. با حرفهای شدن کامل لیگ و معرفی سقف بودجه (salary cap)، سلطه ویگان تا حدی کمرنگ شده بود و این باشگاه تنها دو عنوان قهرمانی سوپرلیگ را از سال ۱۹۹۶ به دست آورده بود.
با بازگشت موریس لیندزی، ویگان یک قهرمانی جام حذفی در سال ۲۰۰۲ به دست آورد و در سالهای ۲۰۰۰، ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ نیز به فینال سوپرلیگ راه یافت، اما در هر سه مورد مغلوب شد. این نتایج از نظر هیئت مدیره ویگان، به ویژه لیندزی، غیرقابل قبول بود. او در این دوره شاهد تغییر هفت سرمربی در باشگاه بود.
با افزایش فشارها بر لیندزی برای کنارهگیری، او در ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۷ از سمت خود استعفا داد و دلایل آن را ناکامی در رسیدن به فینال جام حذفی در ومبلی جدید و مشکلات سلامتی عنوان کرد. گفته میشود که دیو وهل، مالک وقت باشگاه، او را متقاعد کرد تا پایان فصل در سمت خود باقی بماند.
در دوران بازگشت دومش به ویگان، لیندزی به هیئت مدیره باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک نیز راه یافت. این موضوع با هواداران ویگان اتلتیک که خاطرهای خوش از او نداشتند و اظهاراتش در دهه ۸۰ علیه باشگاه را به یاد داشتند، چندان خوشایند نبود.
فعالیت در پرستون نورث اند و پایان دوران حرفهای
در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۰، لیندزی به عنوان رئیس باشگاه پرستون نورث اند منصوب شد. او در دسامبر ۲۰۱۱ پس از ابتلا به عفونت خون پس از جراحی زانو، از این سمت استعفا داد.
موریس لیندزی در نهایت در ۱۷ مه ۲۰۲۲ در سن ۸۱ سالگی درگذشت و جامعه ورزشی بریتانیا یکی از مدیران تأثیرگذار خود را از دست داد.