ملیدور و فروسین: اپرایی از اتین مهول
ملیدور و فروسین، اپرای سهپردهای اتین مهول، با لیبرتو آنتوان ونسان آرنو، بر پایه افسانه هرو و لئاندر ساخته شده است. این اثر که در ۶ مه ۱۷۹۴ در تئاتر فاوار پاریس اجرا شد، نمونهای مهم از اپرای اوایل رمانتیک به شمار میرود.
پیشینه و اجرای تاریخی
آرنو لیبرتو را از شعر روایی فروسین و ملیدور اثر ژانتیل-برنار اقتباس کرد. او در خاطراتش از مشکلات سانسور انقلابی میگوید. سانسورچی، ژان-باتیست بودره، معتقد بود اثر «هیچ چیز بیگناهی» ندارد و باید «روحیه جمهوریخواهانه» داشته باشد. با کمک نویسندهای به نام لوگوو، چند سطر به لیبرتو افزوده شد تا سانسور را راضی کند.
خلاصه داستان
- پرده اول: ملیدور و فروسین قصد گریز دارند تا در جزیرهای ازدواج کنند، اما ایمار، برادر فروسین، آنها را مییابد. در درگیری، ایمار زخمی میشود و هواداران او قسم به انتقام میخورند.
- پرده دوم: ملیدور در جزیرهای به جای راهب مرده، خود را راهب معرفی میکند. ژول و فروسین به دنبال او میگردند و ملیدور وانمود میکند غرق شده است. فروسین صدایش را میشناسد و قرار ملاقات میگذارند.
- پرده سوم: طوفان فانوس راهنما را خاموش میکند. ژول فروسین را در دریا رها میکند، اما ملیدور او را نجات میدهد. در نهایت، ژول و ایمار (که زنده مانده) با ازدواج آنها موافقت میکنند.
نوآوریهای موسیقایی
به گفته الیزابت بارتلت، مهول در این اثر از «ناهماهنگیهای شوکآور و بیان حالات روانی افراطی» استفاده کرده است. هکتور برلیوز نیز ارکستراسیون نوآورانه او را ستوده است.
«موسیقی این اپرا الهامبخش است و دارای اثرات ارکسترالی کاملاً نو برای آن زمان، مانند استفاده از چهار کُرنای خفه برای همراهی صدای مردی در حال مرگ.»