لوروس، پارچهای بلند و زربافت، یکی از مهمترین اجزای پوشاک تشریفاتی امپراتوری بیزانس بود. این جامه که تنها توسط خانواده سلطنتی و مقامات ارشد پوشیده میشد، ریشه در ترابیای رومی داشت. لوروس به دور تنه پیچیده میشد و قسمتی از آن روی دست چپ آویزان میگشت.
در ابتدا، لوروس به سبک باستانی پوشیده میشد، اما از قرن ۱۱ میلادی، طراحی آن تغییر کرد و به شکل حلقهای دور گردن قرار میگرفت. تا دوران دودمان کومنن، سبک قدیمی کاملاً منسوخ شد. با گذر زمان، ممکن است این جامه به تونیک زیرین دوخته شده و به دیادم معروف شده باشد.
بر اساس کتاب دربارۀ مراسمها نوشته کنستانتین هفتم، لوروس تنها در مناسبتهای ویژهای مانند عید پاک، پنطیکاست و پذیرایی از میهمانان خارجی پوشیده میشد. با این حال، این جامه بخشی جداییناپذیر از پرترههای امپراتوری بود و در هنر بیزانس، حتی توسط فرشتگان نیز به تصویر کشیده میشد.
لوروس زنانه نیز وجود داشت که از قرن ۹ میلادی، با انتهای بلندتر و پهنتر طراحی شد. این بخش پس از رسیدن به قوزک پا، روی بازوی چپ تا میشد یا به کمربند متصل میگشت. در قرن ۱۳، این سبک به شکل لوروس مردانه تغییر یافت.