صومعه لُرکلُو، یک صومعه سیسترسیایی در نزدیکی سزان در منطقه اِپِرنه، فرانسه بود. این صومعه در اسقفی تروا قرار داشت و توسط برنارد کلروو در حدود سال ۱۱۳۰ میلادی بنیانگذاری شد. نام آن از هوگو گوشهگیر (Hugues le Reclus)، راهبی زاهد، گرفته شده است که در ابتدا در حدود سالهای ۱۱۲۸ تا ۱۱۳۰ در مکانی خشک در دهستان سن-پری به نام فُن بالیمی گوشهنشینی اختیار کرد.
پس از مدتی، چند همراه به هوگو پیوستند. در سال ۱۱۷۶، نام او در سندنامه صومعه سن-پیر دوئه در ارتباط با فروش یک برکه و زمینی به صومعه لُرکلُو توسط هوگو، کنت بایه، ثبت شد. کنت بایه همچنین هدیه عمویش سیمون را که حقوق جنگل تالو را به صومعه واگذار کرده بود، تأیید کرد. احتمالاً هوگو در همان سال درگذشت و اهالی روستا برای گرامیداشت یاد او، چراغی بر مزارش روشن نگه داشتند. در همان سال، صومعه لُرکلُو به عنوان صومعه فرعی صومعه ووکلر شناخته شد.
صومعه لُرکلُو همواره با فقر دست و پنجه نرم میکرد، اما تا زمان انقلاب فرانسه دوام آورد. در جریان انقلاب، این صومعه سرکوب شد.