جابجایی مفصل: علل، علائم و درمان

Joint dislocation
📅 14 تیر 1405 📄 194 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

جابجایی مفصل (دیس لوکیشن) زمانی رخ می‌دهد که استخوان‌های تشکیل‌دهنده مفصل از جایگاه طبیعی خود خارج شوند. این آسیب اغلب به دلیل ضربه ناگهانی مانند سقوط یا برخورد ایجاد می‌شود. شایع‌ترین نوع آن جابجایی شانه است. درمان معمولاً با بازگرداندن بسته مفصل توسط متخصصان پزشکی انجام می‌شود. فیزیوتراپی پس از درمان برای پیشگیری از تکرار آسیب ضروری است.

جابجایی مفصل (به انگلیسی Joint Dislocation) یا دیس لوکیشن، زمانی رخ می‌دهد که استخوان‌های تشکیل‌دهنده مفصل از جایگاه طبیعی خود خارج شوند. این آسیب اغلب به دلیل ضربه ناگهانی مانند سقوط یا برخورد ایجاد می‌شود. جابجایی می‌تواند در هر مفصل اصلی (مانند شانه یا زانو) یا مفاصل کوچک‌تر (مانند انگشتان دست و پا) رخ دهد.

شایع‌ترین نوع جابجایی مفصل، جابجایی شانه است که حدود ۴۵٪ موارد مراجعه به اورژانس را تشکیل می‌دهد. جابجایی جزئی مفصل به نام ساب‌لوکسیشن شناخته می‌شود.

علائم جابجایی مفصل

  • درد شدید در ناحیه مفصل
  • بی‌ثباتی مفصل
  • تغییر شکل ناحیه مفصل
  • کاهش قدرت عضلانی
  • کبودی یا قرمزی در ناحیه آسیب‌دیده
  • محدودیت حرکت مفصل
  • سفتی مفصل

تشخیص و درمان

تشخیص جابجایی مفصل معمولاً با معاینه فیزیکی و تصویربرداری مانند رادیولوژی یا اولتراسوند انجام می‌شود. درمان اصلی بازگرداندن بسته مفصل (Closed Reduction) است که باید توسط متخصصان پزشکی انجام شود. این فرآیند ممکن است دردآور باشد و معمولاً تحت بی‌حسی موضعی یا بیهوشی عمومی انجام می‌گیرد.

پس از درمان، استفاده از بانداژ یا اسپلینت برای تثبیت مفصل ضروری است. فیزیوتراپی برای تقویت عضلات و پیشگیری از تکرار جابجایی توصیه می‌شود.

پیشگیری و مراقبت‌های پس از درمان

افراد مبتلا به سندرم‌های مادرزادی مانند هایپرموبیلیتی یا اهلرز-دانلوس مستعدتر به جابجایی مفصل هستند. فیزیوتراپی منظم و تقویت عضلات اطراف مفصل می‌تواند خطر این آسیب را کاهش دهد.

جمع‌بندی

جابجایی مفصل آسیب جدی است که نیاز به مداخله فوری پزشکی دارد. بازگرداندن مفصل باید تنها توسط افراد آموزش‌دیده انجام شود تا از آسیب بیشتر به بافت‌ها و اعصاب جلوگیری شود. فیزیوتراپی پس از درمان نقش کلیدی در بازتوانی و پیشگیری از تکرار جابجایی دارد. افراد مبتلا به سندرم‌های مادرزادی مانند هایپرموبیلیتی یا اهلرز-دانلوس مستعدتر به این آسیب هستند.