شکستگی انگشت

شکستگی انگشت یا شکستگی استخوان انگشت، یکی از شایع‌ترین انواع شکستگی استخوان است. علائم این آسیب ممکن است شامل درد، ورم، حساسیت به لمس، کبودی، تغییر شکل و محدودیت حرکت انگشت باشد. اگرچه بیشتر شکستگی‌های انگشت به راحتی درمان می‌شوند، اما درمان نامناسب ممکن است به درد مزمن و ناتوانی طولانی‌مدت منجر شود.

علت اصلی شکستگی انگشت، معمولاً آسیب‌های تروماتیک مانند سقوط، له شدگی و آسیب‌های ورزشی است. شکستگی‌های پاتولوژیک ناشی از عفونت یا تومور، کمتر شایع هستند.

آناتومی

شکستگی‌های انگشت بر اساس استخوان آسیب‌دیده طبقه‌بندی می‌شوند. انگشتان دست از ۱ تا ۵ شماره‌گذاری می‌شوند، که در آن ۱ به شست اشاره دارد. استخوان‌های انتهایی انگشتان به سه بخش تقسیم می‌شوند: نوک استخوان (tuft)، بخش میانی (shaft) و پایه. سایر استخوان‌های انگشتان (استخوان‌های میانی و پروکسیمال) نیز به پایه، بخش میانی و کندیل (انتهای خارجی) تقسیم می‌شوند.

طبقه‌بندی AO/OTA، کدهای عددی خنثی از نظر زبان برای توصیف شکستگی‌های انگشت ارائه می‌دهد. این کدها به صورت ۷۸ (شکستگی استخوان‌های انگشتان دست).[شماره انگشت، شست=۱ و انگشت کوچک=۵].[شماره استخوان، از ۱ تا ۳ از سمت دست به سمت نوک انگشت].[شماره محل شکستگی روی استخوان، ۱=انتهای داخلی، ۳=انتهای خارجی، ۲=میانه] هستند.

الگوهای شکستگی

اگر ضربه‌ای که استخوان را می‌شکند آن را به سمت کناری خم کند، معمولاً باعث شکستگی عرضی می‌شود. نیروی مورب ممکن است باعث شکستگی مورب شود و نیروی پیچشی ممکن است باعث شکستگی مارپیچی شود. له شدگی ممکن است استخوان را به قطعات متعدد خرد کند که به آن شکستگی خردشده می‌گویند.

شکستگی‌های مفصلی اغلب ناشی از آسیب‌های گیر کردن انگشت هستند. اگر تاندونی قسمتی از استخوان را که به آن متصل است جدا کند (شکستگی آوولسیون)، این نیز منجر به شکستگی در مفصل می‌شود.

درمان

درمان شکستگی انگشت در موارد اورژانسی مانند کبودی یا بی‌حسی انگشت، جابجایی شکستگی یا دیدن استخوان در زخم انجام می‌شود. در موارد ساده، استخوان به جای اصلی بازگردانده شده و انگشت با اسپلینت یا بانداژ به انگشت دیگر ثابت می‌شود.

درمان‌های کمکی مانند استراحت، استفاده از یخ و بالا نگه داشتن انگشت به کاهش درد کمک می‌کنند. در صورت نیاز، جراحی برای ترمیم شکستگی‌های پیچیده انجام می‌شود.