سان سکوندو، که در ایتالیایی با نام Isola di San Secondo شناخته میشود، جزیرهای کوچک و متروکه در تالاب ونیز در شمال ایتالیا است. این جزیره امروزه بیشتر بهخاطر ویرانههای پراکندهاش شناخته میشود، اما در گذشته نقشی قابل توجه در حیات مذهبی، بهداشتی و نظامی ونیز داشته است.
تاریخچه
در سال ۱۰۳۴، خاندان بافو کلیسایی و صومعهای برای راهبههای بندیکتی ساختند. مأموریت اصلی آنها نگهداری از نگارهای مقدس متعلق به سنت اراسموس بود.
نام کنونی جزیره به سال ۱۲۳۷ بازمیگردد؛ زمانی که بقایای سنت سکوندوس از آستی به این جزیره منتقل شد.
در سال ۱۵۳۳، بندیکتیها جای خود را به دومینیکنها دادند و در سال ۱۵۶۶، جزیره به یک لازارتو یا مرکز قرنطینه تبدیل شد. از سال ۱۵۶۹ و پس از آتشسوزی در زرادخانه ونیز، جمهوری ونیز انبار باروت خود را به این جزیره منتقل کرد.
در سال ۱۸۰۶، همزمان با پیامدهای فتح ونیز بهدست ناپلئون، دومینیکنها از جزیره بیرون رانده شدند. در سال ۱۸۲۴ نیز همه ساختمانهای موجود تخریب شدند و پادگانی نظامی در آن مستقر شد.
وضعیت امروز
امروزه سان سکوندو کاملاً متروکه است و از بناهای گذشته آن، تنها ویرانههای کوچک یک سنگر دفاعی باقی مانده است.
سان سکوندو نمونهای خاموش از تحول ونیز است؛ جزیرهای که روزی محل عبادت، قرنطینه و نگهداری باروت بود و امروز فقط ردپایی از گذشتهاش را نشان میدهد.
موضوعات مرتبط
- جغرافیای ونیز
- جزیرههای تالاب ونیز