ژونتای هنگکنگ، سازمانی انقلابی بود که پس از امضای پیمان بیاک-نا-باتو در ۱۵ دسامبر ۱۸۹۷ توسط انقلابیون فیلیپینی به رهبری امیلیو آگوئینالدو تشکیل شد. این گروه متشکل از رهبران ارشد انقلاب فیلیپین علیه حکومت اسپانیا بود که به همراه آگوئینالدو به مستعمره بریتانیایی هنگکنگ تبعید شدند.
فیلیپینیهای مخالف اسپانیا از سال ۱۸۷۲، پس از شورش کاويته، به هنگکنگ پناه برده بودند، زیرا قوانین بریتانیا از پناهندگان سیاسی حمایت میکرد. پس از امضای پیمان، آگوئینالدو و همراهانش فیلیپین را ترک کردند و در ۲ ژانویه ۱۸۹۸، مبلغ ۴۰۰,۰۰۰ پزوی مکزیک را که از دولت اسپانیا دریافت کرده بودند، در بانک هنگکنگ و شانگهای به نام «آگوئینالدو و شرکا» سپردهگذاری کردند.
چالشهای مالی و سیاسی
انقلابیون باقیمانده در فیلیپین از این توافق ناراضی بودند، زیرا در حالی که تبعیدیان در هنگکنگ از منابع مالی برخوردار بودند، آنها بدون پول رها شده بودند. این موضوع باعث شد تا آنها با اسپانیاییها برای دریافت قسط دوم پول مذاکره کنند. پدرو پاترنو، مذاکرهکننده پیمان، آگوئینالدو را از این موضوع مطلع کرد.
آگوئینالدو در جلسهای اعلام کرد که اسپانیا تا زمانی که شورش در فیلیپین ادامه دارد و انجمن کاتіпونان منحل نشود، پول بیشتری پرداخت نخواهد کرد. این موضوع باعث اتحاد تبعیدیان برای رد پیمان و ازسرگیری انقلاب شد.
دخالت آمریکا و بازگشت آگوئینالدو
با آغاز جنگ اسپانیا و آمریکا در آوریل ۱۸۹۸، آگوئینالدو با حمایت آمریکا به فیلیپین بازگشت. او در ۱۲ ژوئن ۱۸۹۸، استقلال فیلیپین را اعلام کرد و خود را به عنوان دیکتاتور موقت معرفی نمود. پس از آن، دولت انقلابی را تشکیل داد و خود را رئیسجمهور نامید.
آگوئینالدو در خاطرات خود نوشته است: «آمریکا کشوری بزرگ و ثروتمند است و نیازی به مستعمره ندارد.»
با این حال، معاهده پاریس در ۱۰ دسامبر ۱۸۹۸، فیلیپین را به آمریکا واگذار کرد و این موضوع به جنگ فیلیپین و آمریکا منجر شد.
افول ژونتا
با گذشت زمان، ژونتا با کمبود منابع مالی، اختلافات داخلی و شکستهای نظامی مواجه شد. در نهایت، با دستگیری آگوئینالدو در ۱۹۰۱ و سوگند وفاداری او به آمریکا، ژونتا در ۱۹۰۳ منحل شد.