هاین ج. ج. ولنس (۱۹۳۵-۲۰۲۰)، کاردیولوژیست هلندی، به عنوان یکی از بنیانگذاران الکتروفیزیولوژی بالینی قلب شناخته میشود. او با ابداع روشهای نوین، امکان تشخیص و درمان آریتمیهای قلبی را از طریق نقشهبرداری و ابلیشن کاتتر الکترود فراهم کرد.
ولنس در میان کاردیولوژیستهای اروپایی به عنوان «غول ماستریخت» مشهور بود و سالها با دانشکده پزشکی دانشگاه لیمبورگ در ماستریخت، هلند، همکاری داشت. در بخش کاردیولوژی او، از سال ۱۹۷۶ تا زمان بازنشستگیاش در ۲۰۰۲، بسیاری از متخصصان آینده الکتروفیزیولوژی قلبی آموزش دیدند.
زندگی و تحصیلات اولیه
هاین ولنس در ۱۳ نوامبر ۱۹۳۵ در لاهه، هلند، متولد شد. او تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه لیدن گذراند و پس از دو سال در رشته پزشکی داخلی، سه سال در بیمارستان ویلهمینا گاستویس دانشگاه آمستردام، تحت نظر پروفسور دیرک دورر، در رشته کاردیولوژی تخصص گرفت.
دستاوردها در پزشکی
در اواخر دهه ۱۹۶۰، ولنس در بیمارستان دانشگاهی آمستردام، با قرار دادن کاتترهای قلبی، به بررسی بیماران مبتلا به آریتمی پرداخت. او با اتصال این کاتترها به دستگاه پیسمیکر، نشان داد که میتوان آریتمیها را شروع و خاتمه داد، محل منشأ آنها را شناسایی و مکانیسم آنها را کشف کرد. این روش (تحریک الکتریکی برنامهریزیشده) نه تنها در سندرم ولف-پارکینسون-وایت، بلکه در سایر انواع تاکیکاردیهای فوقبطنی نیز کاربرد یافت.
در اوایل دهه ۱۹۷۰، ولنس نشان داد که این روش میتواند برای مطالعه مکانیسم و محل منشأ تاکیکاردی بطنی نیز استفاده شود. در ۱۹۷۱، او اولین کتاب در زمینه تحریک الکتریکی برنامهریزیشده در بیماران مبتلا به تاکیکاردی را منتشر کرد. در ۱۹۷۳، به عنوان استاد کاردیولوژی در دانشگاه آمستردام منصوب شد و روشهای نوین او امکان بررسی تأثیر داروها بر مکانیسم تاکیکاردی، توسعه استراتژیهای درمانی جدید و در نهایت درمان آریتمیها از طریق ابلیشن کاتتر را فراهم کرد.
سالهای پایانی
ولنس در ۱۹۹۰ به عضویت آکادمی سلطنتی هنر و علوم هلند درآمد و از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۳، ریاست مؤسسه بیندانشگاهی کاردیولوژی هلند را بر عهده داشت. او نویسنده یا همکار در تألیف بیش از ۶۷۰ مقاله داوریشده، ۲۵۴ فصل کتاب و ۲۱ کتاب در زمینه کاردیولوژی بود.
سندرم ولنس، الگوی الکتروکاردیوگرافی که نشاندهنده تنگی بحرانی در شریان نزولی قدامی چپ قلب است، به نام او نامگذاری شده است.