ارنست مایر (سیاستمدار آلمانی)

بیوگرافی

سال‌های آغازین

ارنست مایر در سال ۱۸۸۷ در شهر پروستکنِ پروس شرقی، در یک خانواده کارگری و مذهبی زاده شد. او اقتصاد و فلسفه را در دانشگاه کونیگسبرگ خواند و در سال ۱۹۱۰ موفق به اخذ درجه دکتری شد.

مسیر سیاسی

مایر در سال ۱۹۰۸، زمانی که هنوز دانشجو بود، به حزب سوسیال‌دموکرات آلمان (SPD) پیوست. او بلافاصله نوشتن برای روزنامه رسمی حزب یعنی «فوروارتس» (Vorwärts) را آغاز کرد و در سال ۱۹۱۱ به سمت ویراستار اقتصادی این روزنامه ارتقا یافت.

در جریان جنگ جهانی اول، مایر به همراه رزا لوکزامبورگ، کارل لیبکنشت، فرانتس مهرینگ و کلارا تسکین، در جناح چپِ حزب سوسیال‌دموکرات جای گرفت. او دوست سیاسی نزدیکِ لئو یوگیشس بود و در انتشار نامه‌ها و اعلامیه‌های اتحاد اسپارتاکوس مشارکت می‌کرد. مایر تنها عضو اسپارتاکیست در هیئت تحریریه فوروارتس بود و تلاش می‌کرد مقاومت کند در برابر تلاش‌های اکثریت هیئت تحریریه برای حمایت از آلمان در جنگ. این موضع مخالف، مایر را به هدف جناح راست حزب سوسیال‌دموکرات تبدیل کرد و در ۱۵ آوریل ۱۹۱۵، او را از سمتش در هیئت تحریریه اخراج کردند.

مایر در کنفرانس زیمروالد در سال ۱۹۱۵ نماینده اتحاد اسپارتاکوس بود؛ او یکی از پنج نماینده آلمانی از سه گروه سیاسی بود که در این کنفرانس حضور یافتند. مایر و برتا تالهایمر (همراه اسپارتاکیستش) از قطعنامه جناح چپ زیمروالد حمایت نکردند؛ قطعنامه‌ای که خواستار جدایی فوری سوسیالیست‌های انقلابی از جناح اصلاح‌طلب جنبش سوسیال‌دموکرات بود.

مایر همچنین به عنوان نماینده در دومین کنفرانس جنبش زیمروالد که سال بعد در کینتال برگزار شد، شرکت کرد.

پس از محاکمه کارل لیبکنشت به دلیل فعالیت‌های ضدجنگی، مایر به همراه هم‌رزمانش لوکزامبورگ و مهرینگ به مخفی‌کاری روی آورد.

در پایان سال ۱۹۱۸، اتحاد اسپارتاکوس به حزب کمونیست آلمان (KPD) تبدیل شد. مایر به عنوان یکی از دوازده عضو کمیته مرکزی (Zentrale) این سازمان جدید انتخاب گردید.

در طول انقلاب آلمان در سال‌های ۱۹۱۸–۱۹۱۹، مایر برای خدمت در هیئت تحریریه «پرچم سرخ» (Die Rote Fahne)، ارگان رسمی حزب کمونیست، ظاهر شد. او در دسامبر ۱۹۱۸ از بنیان‌گذاران حزب کمونیست آلمان بود و کنگره مؤسس، او را به عضویت در کمیته مرکزیِ حاکمیتِ سازمان جدید انتخاب کرد.

در سال ۱۹۲۰، مایر مجدداً به کمیته مرکزی انتخاب شد و به عضویت دفتر سیاسی حزب درآمد. در تابستان همان سال، او به عنوان نماینده حزب کمونیست آلمان در دومین کنگره جهانی کمینترن در مسکو حضور یافت. مایر در دومین کنگره درباره مسئله کشاورزی گزارش داد و کنگره او را به کمیته اجرایی کمینترن (ECCI) و پریزیدیوم آن انتخاب کرد.

در سال ۱۹۲۱، مایر به عنوان نماینده کمونیست‌ها به لندتاگ پروس راه یافت.

در کنگره اوت ۱۹۲۱ حزب کمونیست آلمان، مایر سخنان اصلی را ایراد کرد؛ او گزارش سیاسی کمیته مرکزی را ارائه داد و جایگاه خود را به عنوان یکی از رهبران ارشد سازمان تثبیت نمود.

مایر در سال ۱۹۲۲ به عنوان عضو هیئت نمایندگی آلمان در چهارمین کنگره جهانی کمینترن به مسکو بازگشت. پس از بازگشت، او به یکی از معماران اصلی تاکتیک‌های «جبهه متحد» در آلمان تبدیل شد. این تاکتیک، واکنشی بود به شکست قیام مارس ۱۹۲۱ که با الهام از «تاکتیک‌های تهاجمی» صورت گرفته بود. حزب کمونیست آلمان به جای قیام‌های اقلیتی، اکنون به دنبال ایجاد یک پایگاه توده‌ای بود.

مایر بار دیگر گزارش سیاسی اصلی را به کنگره ژانویه ۱۹۲۳ حزب ارائه داد، اما این بار به کمیته مرکزی بازانتخاب نشد. با این وجود، او همچنان عضو مهمی از حزب کمونیست آلمان باقی ماند و پس از یک تغییر جناحی دیگر در سال ۱۹۲۵، به سطح بالای رهبری بازگشت.

در بهار ۱۹۲۶، مایر در ششمین جلسه کاملِ توسعه‌یافته کمینترن شرکت کرد، هرچند در بحث‌های آن نهاد درباره مسئله آلمان با انتقادات شخصی مواجه شد. او در نوامبر برای شرکت در هفتمین جلسه کاملِ توسعه‌یافته کمینترن بازگشت.

کنگره سال ۱۹۲۷ حزب کمونیست آلمان، مایر را مجدداً به کمیته مرکزی و دفتر سیاسی‌اش انتخاب کرد. او یکی از رهبران جناح «مصلحت‌گرایان» (Versöhnler) و مخالف سیاسی ارنست تالمن بود. صعود تالمن به رهبری عالی حزب کمونیست در سال ۱۹۲۸، عملاً به معنای پایان مسیر سیاسی مایر بود.

مایر در دوازدهمین کنگره حزب کمونیست آلمان در ژوئن ۱۹۲۹ سخنرانی کرد، اما از تمامی وظایف حزبی برکنار شد.

مرگ و میراث

در زمستان سال‌های ۱۹۲۹–۱۹۳۰، مایر که مدت‌ها از بیماری سل رنج می‌برد، به سینه‌پهلو مبتلا شد. او در ۲ فوریه ۱۹۳۰، در ۴۳ سالگی در پوتسدام درگذشت.

پس از مرگش، هم‌رزم او پاول فرولیش، مایر را به عنوان متفکری «بسیار خونسرد، بی‌طرف و مصمم» به یاد آورد که به خاطر همین ویژگی‌ها در طول مناقشات بر سر سیاست‌ها و تاکتیک‌های حزبی، بسیار ارزشمند شمرده می‌شد.