معرفی الزورث
الزورث (Elsworth) روستایی و محلهای مدنی در منطقه جنوب کمبریجشایر انگلستان است که در فاصله ۹ مایلی شمالغرب کمبریج و ۷ مایلی جنوبشرق هانتینگدون قرار دارد. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت این روستا ۷۲۶ نفر بوده است.
این روستا یکی از تنها دو مکان در کمبریجشایر بود که در «پژوهش گویشهای انگلیسی» مورد بررسی قرار گرفت.
تاریخچه
محله الزورث مساحتی برابر با ۱۵۵۴ هکتار دارد که در شمال جاده کمبریج به سنت نئوتس واقع شده است. مرز شمالغربی آن از اوایل سده یازدهم میلادی تا زمان ادغام دو منطقه در سال ۱۹۷۴، مرز میان کمبریجشایر و هانتینگدونشایر را تشکیل میداد. مرز شرقی آن به محله نپول (Knapwell) میپیوندد که پیشتر یک آبادی وابسته بود. در پایان سده سیزدهم، این محله شامل یک آبادی کوچک به نام «گریو» (Grave) نیز بود، اما پس از سال ۱۳۴۹ دیگر سکنهای در آن ثبت نشد.
الزورث در دوران قرون وسطی یکی از پرجمعیتترین روستاهای منطقه بود. در سال ۱۰۸۶، ۴۴ خانوار دهقانی در آن ثبت شد و این رقم در زمان مالیات سرشماری (poll tax) در سال ۱۳۷۷ به ۲۰۹ نفر رسید. جمعیت روستا در دو قرن بعد کاهش یافت، اما در سده هفدهم مجدداً به حدود ۵۰۰ نفر رسید. از دهه ۱۷۶۰ رشد جمعیت سرعت گرفت و در سده نوزدهم با فراز و نشیبهایی همراه بود، تا جایی که در سال ۱۸۴۱ به اوج تاریخی خود یعنی ۸۷۸ نفر دست یافت. در دهه ۱۸۵۰، حدود ۵۰ نفر از اهالی به استرالیا و ایالات متحده مهاجرت کردند.
نام الزورث که در سال ۹۷۴ «السوورث» (Eleswurth) و در کتاب روزنامه دامزدی (Domesday Book) در سال ۱۰۸۶ «السوورد» (Elesuuorde) ثبت شده، به معنای «محوطه متعلق به مردی به نام الی» است.
کلیسا
الزورث دستکم از اوایل سده یازدهم کلیسایی تحت حمایت صومعه رامزی داشته است. کلیسای فعلی محله که به نام تثلیث مقدس (Holy Trinity) شناخته میشود، در سده سیزدهم یا چهاردهم در مکان کلیساهای پیشین ساخته شد و محراب و برج غربی آن متعلق به همین دوره است. برج کلیسا دارای چهار ناقوس است که سه عدد از آنها به سده هفدهم بازمیگردد.
محراب کلیسا دارای چند جایگاه چوبی عمودی (Perpendicular) قابلتوجه است. بالای در ایوان ورودی، یک ساعت آفتابی با کتیبه «MOX NOX» (بهزودی شب میشود) قرار دارد و روی غربالبندی شرقی، یک صلیب تزئینی و جذاب دیده میشود.
زندگی روستایی
الزورث دارای مدرسه ابتدایی و پیشدبستانی، زمین بازی، پارک تجاری و یک اداره پست یا فروشگاه است.
در حال حاضر دو میخانه در روستا فعال است. میخانه «جرج و دراگون» در منطقه کاودل اند در نیمه اول سده نوزدهم افتتاح شد و پس از آتشسوزی سال ۱۸۸۰ بازسازی گردید؛ یک رستوران نیز در سال ۱۹۷۵ به آن اضافه شد. میخانه «پوچر» که تا اواخر سده بیستم با نام «فاکس و هاندز» شناخته میشد، از سده هجدهم تاکنون دایر بوده است.
سابقه ثبت میخانهها در الزورث دستکم به سده چهاردهم بازمیگردد. در اواخر سده هجدهم، پنج میخانه در روستا ثبت شد که از جمله آنها میتوان به «فاکس و هاندز»، «پلاو» (که در سال ۱۹۶۱ تعطیل شد) و «تری هورسشوز» (که حدود سال ۱۹۱۵ بسته شد) اشاره کرد.
این روستا همچنین دارای یک فروشگاه جامعهمحور است که انواع مواد غذایی، کارتپستال و اقلام دیگر را میفروشد و توسط داوطلبان روستا اداره میشود. علاوه بر این، خبرنامه دوماههای به نام «الزورث تایمز» و مجلهای نیمسالانه به نام «الزورث کرونیکل» در روستا منتشر میشود.
روستای الزورث یک تیم کریکت دارد که (در سال ۲۰۲۲) در لیگ جوانان غربِ لیگ برتر کمبریجشایر و هانتینگدونشایر رقابت میکند.
هر ساله در ماه سپتامبر، نمایشگاه روستایی الزورث برگزار میشود که شامل رقابتهایی در دستهبندیهای سنتی مانند شیرینیپزی و مرباسازی، و همچنین عکاسی، هنر و سایر فعالیتهاست. نمایش سال ۲۰۲۲، شصت و چهارمین نمایشگاه سالانه این روستا خواهد بود.
چهرههای شاخص
هایدی آلن، نماینده سابق حزب محافظهکار در پارلمان از منطقه جنوب کمبریجشایر و رهبر موقت حزب چنج یوکِی (Change UK)، از سال ۲۰۱۷ به همراه همسرش در الزورث زندگی میکند. او پیش از آنکه در انتخابات دسامبر ۲۰۱۹ اعلام کند دیگر کاندیدای پارلمان نخواهد شد، به حزب دموکراتهای لیبرال پیوست.
ویلیام آودری (متولد ۱۵ ژوئن ۱۹۱۱ - درگذشته ۲۱ مارس ۱۹۹۷) بین سالهای ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ کشیش کلیسای الزورث بود. شهرت او بیشتر به خاطر نگارش مجموعه کتابهای کودکانه «سری قطارها» است که شخصیت «توماس موتور کوچولو» (Thomas the Tank Engine) معروفترین آنها به شمار میرود.