اکو-کاشروت، که با نام جنبش اکو-کاشر نیز شناخته میشود، رویکردی است که در پی گسترش نظام کاشروت، یعنی قوانین غذایی یهود، برای پرداختن به مسائل زیستمحیطی، اجتماعی و اخلاقی معاصر و ترویج پایداری است.
تاریخچه
این جنبش در دهه ۱۹۷۰ در میان یهودیان بازسازیگرا (Reconstructionist) در آمریکا آغاز شد و در دهه ۱۹۹۰ با تلاشهای خاخام آرتور واسکو، نویسنده و فعال برجسته، دوباره رونق گرفت. موج سوم این جنبش در اواسط دهه ۲۰۰۰، تا حدی تحت تأثیر رسواییهای متعددی که در تأسیسات تولید غذای کاشر رخ داد، شکل گرفت.
خاخام زلمن شختر-شالومی، یکی از بنیانگذاران جنبش تجدید حیات یهودی (Jewish Renewal Movement)، به عنوان ابداعکننده و توسعهدهنده اکو-کاشروت در اواخر دهه ۱۹۷۰ شناخته میشود. او اکو-کاشروت را مجموعهای پویا از شیوهها تعریف کرد که فراتر از کاشرت سنتی رفته و هزینههای انسانی و زیستمحیطی تولید و مصرف غذا را در تصمیمگیری درباره آنچه میخوریم یا نمیخوریم، لحاظ میکند.
جنبش معاصر
اخیراً، این جنبش توسط دیگر یهودیانی که به اصول کاشرت پایبند هستند و تلاش میکنند تنها غذاهایی را مصرف کنند که به صورت اخلاقی و پایدار تولید شده و ترجیحاً از منابع محلی تأمین میشوند، مورد حمایت قرار گرفته است. اکو-کاشروت همچنین در به اشتراکگذاری وعدههای غذایی سبت پایدار تجلی مییابد.
اکو-کاشروت با ماگن تیزک (Magen Tzedek - «سپر عدالت») نیز ارتباط دارد؛ این گواهینامه اضافی برای غذا، که توسط مجمع ربانی (Rabbinical Assembly) و دیگران در جنبش محافظهکار (Conservative movement) ترویج میشود، با هدف رسیدگی به مسائل بهداشتی، ایمنی و کارگری در تولید غذا طراحی شده است. با وجود مخالفت جنبش ارتدکس (Orthodox movement)، تا اوت ۲۰۱۷ هیچ محصولی برای دریافت این نشان گواهی دریافت نکرده بود.
اکو-کاشروت نشان میدهد که چگونه میتوان قوانین سنتی را با مسئولیتپذیری در قبال سیاره و ساکنان آن تطبیق داد.
موضوعات مرتبط
- یهودیت و محیط زیست
- گیاهخواری یهودی
- بوم الهیات (Ecotheology)
- هازون (Hazon)