دیکلروفنتیون، با نام آیوپاک O-(2,4-دیکلروفنیل) O,O-دیاتیل فسفروتیوات، یک ترکیب فسفروتیوات است که عمدتاً به عنوان آفتکش و نماتیساید استفاده میشود.
سرنوشت محیطی
این ماده نیمهعمر نسبتاً کوتاهی، تنها چند دقیقه، در هر دو محیط آب و خاک دارد. اگرچه تحقیقات کمی در مورد سرنوشت محیطی این ترکیب انجام شده است، اما اطلاعات زیادی در مورد کلاس ترکیبی که در آن قرار دارد، وجود دارد.
دیکلروفنتیون به طور کلی یک آفتکش ارگانوفسفره در نظر گرفته میشود، اگرچه از نظر شیمیایی دقیق، یک فسفروتیوات است. به دلیل اینکه اکثر آفتکشهای ارگانوفسفره به سرعت تجزیه میشوند، معمولاً ایمن تلقی میشوند. با این حال، باکتریها برای تجزیه کامل ترکیبات جدید معرفیشده به خاک به زمان نیاز دارند. مطالعات نشان دادهاند که نرخ تجزیه با تکرار معرفی همان ترکیبات به خاک افزایش مییابد.
به دلیل جذب بالا در خاک و رسوب، دیکلروفنتیون یک ترکیب با تحرک پایین است. نیمهعمر تخمینی آن در آب، خاک و رسوب کمتر از چند دقیقه است. نیمهعمر تخمینی در هوا 2.78 ساعت است که به مراتب بیشتر از آب، خاک و رسوب است. کارایی حذف در تصفیه فاضلاب حدود 84 درصد با حدود 5 درصد انتشار به هوا تخمین زده میشود.