دیو بارکر
دیو بارکر (متولد دیوید جان کروکس؛ ۱۰ اکتبر ۱۹۴۷، فرانکلین تاون، کینگستون، جامائیکا) خوانندهای در سبکهای رگه و راکاستدی است. او علاوه بر انتشار آلبومهای انفرادی متعدد، به عنوان عضو گروه تکنیکس و نیمی از دوئو دیو و آنسل کالینز نیز آثار ماندگاری را به ثبت رسانده است.
زندگینامه
کروکس در سال ۱۹۴۷ متولد شد. پس از مهاجرت مادرش به انگلستان در سال ۱۹۵۲، از چهارسالگی توسط مادربزرگ و سه داییاش بزرگ شد (پدرش پیش از تولدش به ایالات متحده مهاجرت کرده بود). او در کودکی توسط داییها و معلمانش مورد ضرب و شتم قرار میگرفت. کروکس لکنت زبان داشت، اما به عنوان یک نوجوان، با الهام از جیمز براون و اتیس ردینگ که صدایشان را از رادیوهای آمریکایی میشنید، به خواندن روی آورد.
اولین گروه او «دو تونز» (Two Tones) نام داشت که با دوستش برنتون متیوز و فتهد شکل گرفت؛ اما آنها برای دوک رید آثاری ناموفق ضبط کردند. بارکر مدت کوتاهی به گروه تکنیکس وینستون رایلی پیوست و در کنار رایلی و بروس رافین خواند. او همچنین با گلن براون دوئویی تشکیل داد و برای هری جی و کاکسون داد آثار ضبط کرد، همزمان در کارخانه پرس آلبوم استودیو وان نیز کار میکرد. براون، کروکس را به لی «اسکرچ» پری معرفی کرد و پیشنهاد داد که پری، کروکس را برای خواندن در یک جلسه ضبط استخدام کند. نتیجه این همکاری ترانه «اسیر عشق» (Prisoner of Love) بود که باعث شد کروکس به خواننده دائم پری تبدیل شود. پری تصمیم گرفت کروکس با نام دیو بارکر آثارش را ضبط کند و علاوه بر صدای تِنور بالای همیشگی بارکر، او را به سبک آواز دیجینگاری به سبک آمریکایی تشویق کرد.
بارکر با ترانههای «شوکهای قدرتمند» و «چرخوفلک» (به همراه ملانی جوناس) به موفقیتهای تکآهنگی دست یافت و در ادامه در سال ۱۹۷۰ اولین آلبومش را با نام اسیر عشق منتشر کرد. او همزمان با ویلرز با پری کار میکرد و برای آهنگ «شوک ۷۱» در سال ۱۹۷۱، روی ترانه «تبر کوچک» ویلرز تُست (آواز ریتمیک) اجرا کرد. مارس ۱۹۷۱ زمان شهرت بینالمللی او به عنوان بخشی از دوئویی با آنسل کالینز رقم خورد. ترانه «دابل بارل» در بریتانیا به رتبه اول رسید و این اولین ضبطی بود که درامر مشهور، اسلی دانبار، در آن نواخت. پس از «دابل بارل»، در ژوئن همان سال ترانه «مانکی اسپنر» به رتبه هفتم بریتانیا دست یافت. این دوئو نتوانست موفقیت خود را در بریتانیا تثبیت کند؛ کالینز به جامائیکا بازگشت و بارکر در انگلستان ساکن شد و دوباره دوران فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد. او در سال ۱۹۷۶ آلبوم در گتو را منتشر کرد که اگرچه به نام دیو و آنسل کالینز اعتبار یافت، اما یک اثر کاملاً انفرادی بود. سپس به همراه بروس رافین و بابی دیویس به گروه آوازی چین ریکشن پیوست تا بازار موسیقی سول را هدف قرار دهد، اما موفقیت چشمگیری حاصل نشد. بارکر به ضبط آثار ادامه داد که از جمله آنها میتوان به آلبومی زنده اشاره کرد که او در آن با گروه سِلِکتِر همکاری داشت.
در سال ۲۰۰۵، دیو بارکر در کلاب اسکا لندن چند ترانه را با گروه رگه/اسکای بریتانیایی «ریفز» اجرا کرد. نسخهای از دابل بارل (ضبط شده با گروه ریفز) سال بعد توسط ناشر مون اسکا رکوردز در آلبوم ریفز - زنده در کلاب اسکا منتشر شد.
او در ۲۰ اوت ۲۰۱۲ به عنوان مهمان در برنامه رادیویی ردکلیف و مکونی از بیبیسی ۶ موزیک حضور یافت و به تفصیل درباره موسیقیهایی که از آنها الهام گرفته، آثاری که با آنسل خلق کرده و درباره استقلال جامائیکا گفتگو کرد.
دیسکوگرافی
آلبومها
- اسیر عشق (۱۹۷۰) - تروجان (دیو بارکر ملاقات با آپسترز)
- دابل بارل (۱۹۷۱) - بیگ تری/تکنیکس (دیو و آنسل کالینز) - همچنین با لیست آهنگ متفاوت توسط ناشر آرایاس منتشر شد
- در گتو (۱۹۷۶) - تروجان
- رودبلاک (۱۹۷۹) - بوشرنجر
- هرگز بازنده نبود، هرگز برنده نبود (۱۹۷۶) - گال (چین ریکشن)
- تغییر عملکرد (۱۹۸۳) - ویستا
- معجزه را تعقیب کن (۱۹۸۳) - ویستا
- کلاسیکها (۱۹۹۱) - تکنیکس (گروه تکنیکس)
- مانکی اسپنر (۱۹۹۷) - تروجان
- دیو و آنسل کالینز (۲۰۰۱) - آرموری (دیو و آنسل کالینز)
- ماجرای کینگستون (۲۰۰؟) - مون اسکا (دیو بارکر و سِلِکتِر)