معرفی آکادمی سوارکاری کلرمونت
آکادمی سوارکاری کلرمونت، که ابتدا با نام «اصطبلهای کلرمونت» شناخته میشد، در ۱۷۵ خیابان ۸۹ غربی، میان خیابانهای کلمبوس و آمستردام در آپر وست ساید منهتن قرار داشت. این بنا در سال ۱۸۹۲ به طراحی فرانک ای. روک ساخته شد و پس از تعطیلی در سال ۲۰۰۷، همچنان بهعنوان قدیمیترین اصطبل سوارکاری با فعالیت پیوسته در نیویورک و آخرین اصطبل عمومی منهتن شناخته میشود. ساختمان در سال ۱۹۸۰ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد، در سال ۱۹۹۰ عنوان بنای شاخص شهر نیویورک را گرفت و از سال ۲۰۱۰ متعلق به مدرسه استیون گینور است.
اصطبلهای کلرمونت؛ روزگاری برای اسب و کالسکه
در سال ۱۸۹۲، زمانی که اسب هنوز وسیله اصلی رفتوآمد در شهر بود و نخستین خودرو شش سال بعد به خیابانهای منهتن رسید، ادوارد دبلیو. بدل، فرانک ای. روک و ریچارد دیوز یک اصطبل چهارطبقه برای کالسکهها با زیرزمین سراسری ساختند. در سال ۱۹۰۱، طبقه پنتهاوس به آن افزوده شد.
زیرزمین و طبقه دوم به اصطبل اسبها اختصاص داشت و طبقات سوم، چهارم و طبقه بام برای نگهداری کالسکهها استفاده میشد. طبقه اصلی محل نگهداری کالسکهها و آمادهسازی اسبها برای بستن به کالسکهها بود. در این مجموعه میشد اسب و کالسکه اجاره کرد و اسبها را نیز برای نگهداری سپرد.
همزمان، روک سه اصطبل خصوصی دو طبقه با زبانی معماری هماهنگ در زمینهای مجاور طراحی کرد؛ ساختمانهایی که امروز به شمارههای ۱۶۷، ۱۶۹ و ۱۷۱ خیابان ۸۹ غربی شناخته میشوند. بدل این اصطبلها را به خانوادههای محلی فروخت. این سه بنا در سال ۱۹۸۳ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شدند و در سال ۱۹۸۹، شرکت باک و کین آنها را بازسازی کرد تا به خانه باله هیسپانیکو تبدیل شوند.
معماری و سازه
سبک کلرمونت رومنسک احیا است؛ سبکی که در دهه ۱۸۸۰ رواج داشت و در سراسر آپر وست ساید در انواع بناهای مسکونی و تجاری دیده میشد. نمای ساختمان از آجر رومی بژ، سنگ آهک و ترکوتا ساخته شده است.
بار ساختمان بر دو دیوار آجری بیرونی، ستونها و تیرها تکیه دارد. ستونهای طبقه همکف و زیرزمین از چدناند. کف اصطبلها از بتن یا سیمان شیاردار ساخته شده بود و کانالهایی برای دفع پسماندهای مایع داشت. زیرزمین و طبقات اول و دوم نیز با رمپ به یکدیگر وصل میشدند.
بدل در سال ۱۸۹۳ ساختمان را فروخت و در ۳۴ سال بعد، چندین مجموعه مختلف بهصورت اجارهای این اصطبل را اداره کردند.
تولد آکادمی سوارکاری کلرمونت
در سال ۱۹۲۷، اصطبلهای کلرمونت به مدرسه سوارکاری تبدیل شدند؛ تصمیمی که تا حدی برای رونق دادن به استفاده از مسیرهای مخصوص سوارکاری در سنترال پارکِ نزدیک گرفته شد. در دسامبر ۱۹۴۳، ایروین جی. نووگراد، یک مهاجر لهستانی که بهعنوان حسابدار کلرمونت کار میکرد، ساختمان را خرید.
در سال ۱۹۶۱، شهرداری نیویورک در چارچوب برنامه منطقه نوسازی شهری وست ساید، ساختمان را در مسیر تخریب قرار داد. با این حال، آکادمی بهصورت اجارهای ماهبهماه ۳۷ سال در همان بنا ماند. در سال ۱۹۸۴، پل جی. نووگراد، پسر ایروین، ریاست آکادمی را بر عهده گرفت و خدماتی مانند نگهداری اسب، درسهای گروهی و خصوصی سوارکاری و اجاره اسب را ادامه داد. سرانجام شهرداری از برنامه تخریب منصرف شد؛ تخریبی که هرگز انجام نشد و آکادمی در سال ۱۹۹۸ توانست ساختمان را از شهرداری بازخرید کند.
با گذشت زمان، مسیرهای مخصوص سوارکاری سنترال پارک فرسوده شدند و دیگر بهطور انحصاری در اختیار سوارکاران نبودند؛ رفتوآمد با اسب عملاً دشوار و گاهی ناممکن شد و این موضوع به کاهش رونق آکادمی انجامید. به گفته مالکان، همین افت درآمد و هزینههای سنگین بازسازی تاریخی، سرانجام در سال ۲۰۰۷ به تعطیلی کلرمونت منجر شد. در آن زمان، کلرمونت قدیمیترین سازه اصطبل نیویورک بود که هنوز مورد استفاده قرار میگرفت.
بازکاربری آموزشی بنا
در سال ۲۰۱۰، ساختمان توسط مدرسه استیون گینور خریداری شد؛ مدرسهای که ساختمان اصلی آن در ۱۴۸ خیابان ۹۰ غربی، درست پشت همین بنا قرار دارد. این مجموعه برای مرکز هنر و مرکز یادگیری اولیه مدرسه بازطراحی شد و در سال ۲۰۱۲، بخشی نیز به پشتبام آن افزوده شد.
چرا کلرمونت اهمیت دارد؟
کلرمونت روایتی از گذار نیویورک است: از شهری که با اسب و کالسکه زنده بود، به کلانشهری وابسته به خودرو و کاربریهای آموزشی نوین. اهمیت این بنا فقط در قدمت آن نیست؛ بقای آن نشان میدهد که حتی بناهایی با کارکرد روزمره و کمتر باشکوه هم میتوانند بخشی از هویت تاریخی شهر شوند.
برای مطالعه بیشتر
- منبعی با فصلی مفصل درباره کلرمونت، اسبهای آن و آدمهایی که با این اصطبل پیوند داشتند.
- فصلی با عنوان «Birchbark» که کلرمونت را معرفی میکند و نشان میدهد نیویورک چگونه توسط اسبها و برای اسبها ساخته شد.