کارلا گراوینا، متولد ۵ اوت ۱۹۴۱، یک بازیگر و سیاستمدار ایتالیایی است. او برای نقشآفرینی در فیلم «تراس» (۱۹۸۰) برنده جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن شد. از دیگر نقشهای برجسته او میتوان به فیلمهای «عشق و گفتگو» (۱۹۵۷)، «استرینا» (۱۹۵۹) و «سکوت طولانی» (۱۹۹۳) اشاره کرد.
گراوینا در شهر جِمونا متولد شد و در سن ۱۵ سالگی با فیلم «گوئندالینا» به کارگردانی آلبرتو لاتوادا وارد دنیای سینما شد. او در فیلمها و سریالهای تلویزیونی، هم در نقشهای کمدی و هم درام، بسیار فعال بود. از اواخر دهه ۱۹۷۰، تمرکز او به سمت تئاتر و فعالیتهای سیاسی معطوف شد. او بین سالهای ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ به عنوان نماینده حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در مجلس این کشور حضور داشت.
جوایز
گراوینا در طول دوران حرفهای خود جوایز بینالمللی متعددی دریافت کرده است، از جمله:
- جایزه بهترین بازیگر زن برای فیلم «عشق و گفتگو» در جشنواره بینالمللی فیلم لوکارنو (۱۹۵۸)
- جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم «تراس» در جشنواره کن (۱۹۸۰)
- جایزه بهترین بازیگر زن برای فیلم «سکوت طولانی» در جشنواره جهانی فیلم مونترال (۱۹۹۳)
فیلمشناسی منتخب
- عشق و گفتگو (۱۹۵۷)
- معامله بزرگ در خیابان مادونا (۱۹۵۸)
- عشق اول (۱۹۵۹)
- پلیکارپو (۱۹۵۹)
- استرینا (۱۹۵۹)
- همه به خانه بروید (۱۹۶۰)
- پنج زن برندشده (۱۹۶۰)
- روزی برای دلیران (۱۹۶۱)
- گلولهای برای ژنرال (۱۹۶۶)
- راهزنان در میلان (۱۹۶۸)
- هفت برادر چرو (۱۹۶۸)
- قلب مادر (۱۹۶۹)
- بانوی مونزا (۱۹۶۹)
- زن نامرئی (۱۹۶۹)
- نشانه فرمان (۱۹۷۱)
- بدون انگیزه آشکار (۱۹۷۱)
- پرونده پیسیوتا (۱۹۷۲)
- آلفردو، آلفردو (۱۹۷۲)
- تونی آرزنتا (۱۹۷۳)
- وارث (۱۹۷۳)
- ضد مسیح (۱۹۷۴)
- و حالا عشق من (۱۹۷۴)
- بومرنگ (۱۹۷۶)
- تراس (۱۹۸۰)
- روزهای بازرس آمبوزیو (۱۹۸۸)
- سکوت طولانی (۱۹۹۳)