قانون بانک کانادا، مصوب ۱۹۳۴، چارچوب حکمرانی و اختیارات بانک مرکزی کانادا را مشخص میکند. پیش از این تاریخ، کانادا فاقد بانک مرکزی بود و کنترل سیستم بانکی به صورت پراکنده انجام میشد. با تصویب این قانون، بانک کانادا با هدف تنظیم اعتبار و ارز در راستای منافع اقتصادی کشور تأسیس شد.
بر اساس ماده ۲۴ این قانون، بانک کانادا به عنوان تنها نهاد صادرکننده اسکناس معرفی شد. همچنین، طبق ماده ۲۵، این اسکناسها (به عنوان پول قانونی) قابل تبدیل به طلا در دفتر مرکزی اتاوا بودند. بانک موظف است تأمین اسکناس مورد نیاز برای گردش مالی کشور را بر عهده گیرد و تمام اسکناسها باید از نظر شکل و ماده توسط وزیر دارایی تأیید شوند.
بانک کانادا همچنین ملزم به حفظ ذخیرهای به عنوان پشتوانه اسکناسها و تعهدات خود بود که شامل ۲۵٪ طلا، نقره و ارز خارجی میشد. این بانک همچنین نگهدارنده ذخایر طلا، نقره و اوراق قرضه دولت کانادا بود. گزارش هفتگی داراییها و بدهیهای بانک نیز باید به وزیر دارایی ارائه و در روزنامه رسمی کانادا منتشر میشد.
در سال ۱۹۳۸، بانک کانادا به یک شرکت دولتی تبدیل شد و سرمایه آن به صد هزار سهم پنجاه دلاری تقسیم شد که تحت مالکیت وزیر دارایی قرار گرفت. هیئت مدیره بانک متشکل از یک رئیس، معاون رئیس و دوازده عضو (شامل معاون وزیر دارایی) است. اعضای هیئت مدیره باید شهروند کانادا بوده و ارتباطی با مؤسسات مالی دیگر نداشته باشند.