استپ و نیمه‌بیابان آلتای

Altai steppe and semi-desert
📅 13 تیر 1405 📄 152 کلمه 🔗 منبع اصلی

چکیده

منطقه استپ و نیمه‌بیابان آلتای، با شناسه WWF PA0802، در گذرگاه بین استپ و نیمه‌بیابان قرار دارد. این منطقه با پوشش گیاهی پراکنده و مراتع، نسبتاً دست‌نخورده باقی مانده و بیشتر به چراگاه دام‌ها اختصاص دارد. دریاچه‌های کم‌عمق آن پناهگاه پرندگان مهاجر است.

موقعیت و توصیف

منطقه استپ و نیمه‌بیابان آلتای در گذرگاه بین استپ جنوبی (منطقه استپ دره امین) و جنگل‌های مخروطی شمالی (منطقه جنگلی و استپی کوهستانی آلتای) قرار دارد. در غرب آن نیمه‌بیابان قزاقستان و در شرق، نیمه‌بیابان حوضه جونگار و دریاچه زایسان واقع شده‌اند. رودخانه ایرتیش در شمال شرقی و کوه‌های تارباغاتای در جنوب این منطقه امتداد یافته‌اند. بخش کوچکی از این منطقه نیز در خاک چین قرار دارد.

اقلیم

اقلیم این منطقه از نوع قاره‌ای مرطوب با تابستان‌های معتدل (طبقه‌بندی کوپن: Dfb) است. این اقلیم با اختلاف دماهای فصلی زیاد و تابستان‌هایی با میانگین دمای حداقل چهار ماه بالای ۱۰ درجه سانتیگراد، اما بدون ماه‌هایی با میانگین دمای بالای ۲۲ درجه سانتیگراد، مشخص می‌شود.

پوشش گیاهی و حیات وحش

پوشش زمینی این منطقه شامل مراتع، بوته‌زارهای پراکنده و سنگلاخ‌ها است. استفاده از زمین برای چرای دام‌ها فشار قابل توجهی بر حیات وحش وارد کرده است. رشته‌کوه منراک در جنوب شرقی منطقه، با ۱۲۱ گونه پرنده شناسایی‌شده، یکی از مناطق مهم برای پرندگان به شمار می‌رود.

جمع‌بندی

منطقه استپ و نیمه‌بیابان آلتای با اقلیم قاره‌ای مرطوب و تابستان‌های معتدل، زیستگاه گونه‌های متنوعی از پرندگان و گیاهان است. با این حال، فشار ناشی از چرای دام‌ها بر حیات وحش این منطقه تأثیرگذار بوده است. حفاظت از این اکوسیستم منحصربه‌فرد برای حفظ تنوع زیستی و تعادل اکولوژیکی ضروری است.