زندگی و نقش عباس قرهباغی
عباس قرهباغی (۱۹۱۸–۲۰۰۰)، آخرین رئیس ستاد ارتش ایران در دوران پهلوی، از 인물های کلیدی روزهای پایانی حکومت محمدرضا شاه بود. او که از اصل آذربایجانی بود، تا سال ۱۳۵۷ فرمانده ژاندارمری بود. در جریان اعتراضات گسترده سال ۱۳۵۷، برخلاف برخی فرماندهان نظامی که قصد کودتا داشتند، قرهباغی از این طرح حمایت نکرد.
در دیماه ۱۳۵۷، قرهباغی به ریاست ستاد ارتش منصوب شد. وظیفه او حمایت از شاه و سپس دولت غیرنظامی Shapour Bakhtiar بود. با این حال، پس از تشدید ناآرامیها، در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، او و ۲۲ فرمانده ارشد دیگر حمایت از بختیار را کنار گذاشتند و عملاً از انقلاب اسلامی حمایت کردند.
پس از انقلاب، قرهباغی به عنوان دادستان در دادگاه انقلاب مشغول شد، اما به دلیل تنشها با آیتالله خمینی، مجبور به فرار از ایران شد. محمدرضا پهلوی در تبعید، او را به خیانت متهم کرد.
آثار و دیدگاهها
قرهباغی در کتابهای «حقایق درباره بحران ایران» (۱۹۸۳) و «چه شد که چنین شد؟» (۱۹۹۹)، اعلام بیطرفی ارتش را عامل اصلی پیروزی انقلاب دانست. او در کتاب اول، وفاداری خود به شاه را ابراز و فروپاشی حکومت را به بختیار نسبت داد.
قرهباغی معتقد بود اعلام بیطرفی ارتش، تنها راه جلوگیری از خونریزی بیشتر بود.
درگذشت
عباس قرهباغی در سال ۲۰۰۰ در پاریس درگذشت و در گورستان پر-لاشز به خاک سپرده شد.