سیل ۱۸۶۷ چاتانوگا بزرگترین سیل ثبتشده در تاریخ این شهر به شمار میرود. این رویداد پس از دورهای از بارانهای سنگین رخ داد که بیشتر دره تنسی را دربر گرفت و از ۷ تا ۱۱ مارس ۱۸۶۷ ادامه داشت. در اوج حادثه، آب رودخانه تنسی بهمراتب بالاتر از سطح معمول خود رسید و بخش بزرگی از شهر را زیر آب برد. پیامد این فاجعه آن بود که ساکنان چاتانوگا سطح خیابانهای شهر را حدود یک طبقه بالا آوردند.
زمینه هواشناسی
سیل ۱۸۶۷ پیش از آن رخ داد که روشهای قابل اتکایی برای ثبت دادههای هواشناسی رواج پیدا کند. با این حال، گزارشهای تاریخی نشان میدهند چند روز پیش از فاجعه، بخش بزرگی از جنوب رشتهکوه آپالاش، از جمله تنسی، کارولینای شمالی و جورجیا، درگیر یک سامانه بارشی گسترده شد. حجم زیاد باران همراه با ذوب برفها باعث طغیان شاخابهها و رودهای دره تنسی شد. در چاتانوگا، سطح آب رودخانه تنسی از ۴ مارس شروع به بالا آمدن کرد.
روند سیل
از ۴ مارس ۱۸۶۷، چاتانوگا چهار روز باران شدید را پشت سر گذاشت. تا ۹ مارس، همه خیابانهای شهر زیر آب رفته بودند. چون هیچ هشدار رسمی صادر نشده بود، بیشتر ساکنان شهرستان همیلتون برای فاجعهای در این ابعاد آماده نبودند.
علاوه بر جان باختن شمار زیادی از مردم، ساختمانها و سازههای شهر نیز آسیب گستردهای دیدند. پل نظامی، که در آن زمان تنها پل ارتباطدهنده کرانههای شمالی و جنوبی بود، شسته شد و از بین رفت. خطهای تلگراف چاتانوگا نیز نابود یا با خود آب برده شدند و ساکنان شهر از ارتباط با شهرهای همسایه بازماندند.
زمینهای کشاورزی و مراتع دامداریِ کمارتفاع شسته و از بین رفتند و کشاورزان محلی را در شرایطی سخت قرار دادند. خانهها و کسبوکارهای کنار رودخانه نیز بهکلی نابود شدند. شبهنگام، شهر گرفتار غارت و خشونت شد؛ در حالی که سطح رودخانه تنسی همچنان بالا میآمد و گاهی با سرعتی حدود ۳۰ سانتیمتر در هر ساعت افزایش پیدا میکرد.
در ۱۰ مارس، روزنامه چاتانوگا امریکن یونیون نوشت: «زیان بازرگانان، صاحبان کسبوکار و شهروندان ما قابل برآورد نیست.»
هرچند شمار دقیق جانباختگان هنوز روشن نیست، اما بسیاری از مردم چاتانوگا و مناطق اطراف در این سیل کشته شدند. جسد قربانیان در خیابانهای غرقشده شهر شناور بود و مردی در جاده قدیمی کوه لوکاوت گفته بود در یک روز پانزده جسد را دیده که از کنار او عبور کردهاند.
پیامدها
با نابودی پل نظامی، چاتانوگا تا زمان ساخت پل خیابان والنات در سال ۱۸۹۱ بدون پل ماند. این شکاف ارتباطی، رفتوآمد و تجارت میان دو سوی رودخانه را برای سالها دشوار کرد.
در ۹ مارس، مقالهای بینام در روزنامه دیلی امریکن یونیون منتشر شد که از آغاز برنامهریزی مقامهای شهری برای پروژهای بزرگ خبر میداد: بالا آوردن سطح خیابانها در سراسر شهر، حدوداً به اندازه ارتفاع یک طبقه.
آثاری که هنوز دیده میشوند
آثار آن پروژه عظیم هنوز با چشم غیرمسلح قابل تشخیص است. در مرکز شهر چاتانوگا، بخشهای بالایی پنجرهها و درهای قدیمی از پیادهرو بیرون زدهاند؛ درهایی که گویی ورودی زیرزمیناند، اما امروز به جایی راه ندارند. این منظره، یادگار تلاش شهر برای سازگار شدن با خشم رودخانه تنسی است.
همچنین بخوانید
- چاتانوگا
- گاهشمار چاتانوگا، تنسی
- رودخانه تنسی
- سیلهای ۲۰۱۰ تنسی