عبارت مورد نظر خود را بنویسید
نگاهی به ترانه 'بیتو، دلگیرم' از گروه Four Tops، که در سال ۱۹۶۴ منتشر شد. این آهنگ که توسط Holland-Dozier-Holland نوشته شده، با وجود شباهت به موفقیت قبلی گروه، 'Baby I Need Your Loving'، نتوانست در جدول بیلبورد موفقیت چشمگیری کسب کند، اما در جدول R&B با استقبال خوبی روبرو شد.
Culture Cry Wolf، گروه موسیقی زنده اهل مینیاپولیس، با تلفیق هیپ هاپ با عناصر اسک، پانک راک، رگی و دو-واپ، حضوری پررنگ در صحنه موسیقی توئین سیتیز داشت. این گروه که در سال ۲۰۰۹ شکل گرفت، آلبومهایی چون "Dia de los Muertos" و "The Sapient Sessions" را منتشر کرد و در سال ۲۰۱۳ به کار خود پایان داد.
ساکربِیبی (Sugar Baby) به فردی گفته میشود که از سوی همراهی مسنتر، حمایت مالی و مادی دریافت میکند. این اصطلاح در فرهنگ عامه و هنر نیز کاربردهای متفاوتی دارد.
سریال کرهای «یار اوه، عزیزم!» (Oh My Baby) در سال ۲۰۲۰، داستان زنی ۳۹ ساله و مجرد به نام جانگ ها-ری را روایت میکند که با وجود نداشتن رابطه عاشقانه در ۱۰ سال گذشته، آرزوی بچهدار شدن دارد. درست زمانی که او امید خود را از عشق و ازدواج بریده، سه مرد در مسیر زندگیاش قرار میگیرند.
نگاهی به فیلم کمدی آمریکایی «Love, Honor, and Oh Baby!» محصول ۱۹۳۳؛ داستانی پر از توطئه، شکایت حقوقی و بازیهای طنزآمیز در سینمای پیشاکد.
آهنگ «اگه امشب ترکم کنی، گریه میکنم» یکی از مشهورترین آثار جری والاس، خواننده سبک کانتری است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. این قطعه، تنها شماره یک کارنامه موسیقی والاس به شمار میرود و جایگاه ویژهای در تاریخ موسیقی کانتری دارد.
خانه فرانسوآ بیبی، واقع در وینزر انتاریو، بنایی تاریخی با معماری جورجیایی است که به فرانسوآ بیبی، سیاستمدار محلی، تعلق داشت. این خانه که سابقاً به نام «لا فرم» شناخته میشد، در جنگ ۱۸۱۲ به عنوان مقر فرماندهی هر دو ارتش آمریکا و بریتانیا استفاده شد. امروزه بهعنوان موزه جامعه وینزر، گذشته پرفرازونشیب این شهر را به نمایش میگذارد.
آلبوم «تو برندهای، عزیزم» سیزدهمین آلبوم استودیویی روپال، خواننده و درگ کوئین آمریکایی، در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۰ منتشر شد. این آلبوم شامل هشت ترانه جدید است و همزمان با سریال اصلی نتفلیکس «ایجی و ملکه» با بازی روپال عرضه شد. تکآهنگهایی مانند «برگردان دخترها رو» و «کُندراگولیشن» از جمله آثار برجسته این آلبوم هستند.
این مستند کوتاه به کارگردانی Bonnie Burt راشل آمادو بورتنیک را دنبال میکند که به عنوان «قهرمان اینترنتیِ لادینو» شناخته میشود و میراث یهودی-ترکی سفاردی و زبان لادینو را به تصویر میکشد. فیلم در سال ۱۹۸۹ منتشر شد و با نمایشهای جهانی در ۱۹۹۲ توجه عمومی جلب کرد.
«نمیخواهم گریه کنم!» نخستین آلبوم استودیویی چاک جکسون است که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. این آلبوم بهطور کامل به ترانههایی درباره گریه اختصاص دارد. ترانه اصلی آلبوم که توسط خود جکسون همنویسی شده، به رتبههای بالای جدولهای پاپ و آراندبی راه یافت.
«من ستارهام» ترانهای از پرینس، موسیقیدان آمریکایی، است که در آلبوم «باران بنفش» منتشر شد. این ترانه همچنین بهعنوان روی دیگر تکآهنگ «با من بیا» عرضه شد. از زمان انتشار، بارها بهصورت زنده اجرا شده و در نیمهوقت سوپر بول XLI نیز اجرا شد. این ترانه در نسخه اصلی فیلم «بتمن» (۱۹۸۹) تیم برتون نیز استفاده شد، اما بعداً با ترانههای دیگری جایگزین شد.
گروه بیبی فاکس، یک گروه تریپهاپ بریتانیایی در دهه ۱۹۹۰ بود که توسط کریستین آن لیچ، الکس گری و دوایت کلارک تشکیل شد. آنها دو آلبوم موفق با نامهای «یک خانواده عادی» و «دام دام بیبی» منتشر کردند که شامل قطعاتی مانند «جانی لیپشیک» و «هِوِنز گیت» میشود.
FBJ میتواند به موارد مختلفی اشاره داشته باشد: از کد هواپیمایی Baby Jet Airlines تا واحد نخبه نیروی هوایی سوئد و حتی نام یک ویروس. این اختصار در زمینههای گوناگون از حملونقل تا علوم نظامی و پزشکی کاربرد دارد.
«نوزاد شیطان» به آثار هنری مختلفی اشاره دارد: آهنگی از نمایش موزیکال «پرایمروز» (۱۹۲۴)، آلبوم زندهی «مائورن مکگاورن» (۱۹۸۹) و فیلمی صامت از سال ۱۹۲۸.
«بی بی لو» فیلم کمدی فرانسوی سال 2008 است که به روابط خانوادگی، همجنسگرایی و مسائل باروری و فرزندخواندگی میپردازد. با بازی لامبرت ویلسون و پیلار لوپز د ایالا، اثری گرم با ریتم مناسب و طنزی قابلقبول است.
ترانه «وقتی گریه میکنم، به کسی نیاز دارم که مرا در آغوش بگیرد» اثری از باب مکدیل و ویلند هولیفیلد است که ابتدا توسط دان ویلیامز در آلبوم ۱۹۷۷ خود، «رؤیاها»، ضبط شد. بعدها جنی فريك، خواننده كشوری آمریكایی، این ترانه را در ژوئیه ۱۹۸۱ بهعنوان تکآهنگ سوم و قطعه اصلی آلبومش منتشر کرد. این ترانه در جدول بیلبورد به رتبه چهارم و در جدول کانادایی به رتبه اول رسید.
«هیچ مردی، هیچ گریهای» به دو ترانه اشاره دارد: یکی از گروه سوگابابز در سال ۲۰۰۲ و دیگری از کلی رولند در سال ۲۰۰۸. این عبارت به عنوان نمادی از استقامت و امید در برابر سختیها شناخته میشود.
