عبارت مورد نظر خود را بنویسید
کلیسای سن پیترو آپوستولو در کاستلبولونزه، استان راونا، با پیشینهای از سده سیزدهم و بازسازیهای متعدد پس از زلزله و سیل شناخته میشود.
سولسیس، منطقهای در جنوب ساردنی ایتالیا، با پیشینهای غنی از دوران ماقبل تاریخ تا دورههای فنقی، کارتاژی و رومی شناخته میشود. این منطقه با زبانهای ایتالیایی، ساردنیایی و لیگوریایی، میراث فرهنگی متنوعی دارد. سولسیس با شهرهای باستانی، معادن زغالسنگ و جزایر سان پیترو و سانتآنتیوکو، امروزه با چالشهای اقتصادی و مهاجرت مواجه است.
پیترو آنتونیو سولاری، معمار و مجسمهساز ایتالیایی قرن پانزدهم، پس از کسب تجربه در ساخت کلیسای جامع میلان، به دعوت ایوان سوم به روسیه رفت و ساخت دیوارها و برجهای کرملین مسکو را بر عهده گرفت. او با بهرهگیری از تکنیکهای مستحکمسازی شمال ایتالیا، چهره کرملین را برای همیشه تغییر داد.
پیترو پائولو کاپرونی (۱۸۶۲-۱۹۲۸) بنیانگذار شرکت PP کاپرونی و برادر در بوستون بود. این شرکت مجسمههای گچی کلاسیک و معاصر را تولید میکرد که در دوران پیش از عکاسی تجاری، ابزاری آموزشی برای آشنایی با تاریخ هنر و آثار باستانی بودند. آثار کاپرونی در موزهها، دانشگاهها و مدارس هنری آمریکا و جهان استفاده میشدند.
نیکولا چیانفانلی (۱۷۹۳-۱۸۴۸)، نقاش و مرمتگر ایتالیایی، عمدتاً در سبک نئوکلاسیک به تصویرکشی موضوعات تاریخی و مذهبی میپرداخت. او زیر نظر پیترو بنوونوتی در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس تحصیل کرد و آثار مشهوری مانند فرسکوی ارکوله و جوله در کاخ بورگزه و پرده تئاتر نیکولینی را خلق نمود.
انتخابات پاپی ۱۱۳۰ پس از مرگ پاپ هونوریوس دوم به یک انتخاب دوگانه و بزرگترین شکاف تاریخ کلیسای کاتولیک انجامید. دو جناح کاردها، یکدیگر را نپذیرفتند و گرگوریو پاپارسکی (اینوسنت دوم) و پیترو پییرلئونی (آناکلتوس دوم) را بهعنوان پاپ برگزیدند؛ هرچند امروزه تنها اینوسنت دوم مشروع شناخته میشود.
پیترو فلوریبیا (۱۸۶۰-۱۹۳۲)، آهنگساز ایتالیایی اهل مودیکا، در ناپل تحصیل کرد و اپراهای مشهوری مانند «ماروزا» و «لا کولونیا لیبرا» را ساخت. پس از مهاجرت به آمریکا در ۱۹۰۴، در سینسیناتی و نیویورک تدریس کرد و اپراهایی چون «پائولتا» و «نامهی سرخ» را نوشت. او همچنین رهبری ارکستر سمفونیک ایتالیایی در نیویورک را بر عهده داشت.
ماریانو دئوستریو، معروف به ماریانو دی پروجا، نقاش ایتالیایی دوره رنسانس بود که در پروجا فعال بود. او شاگرد پیترو وانونچی بود و آثار مهمی مانند تابلوی محراب برای کالجیو دل کامبیو خلق کرد. جزئیات زندگی او محدود است، اما آثارش در کلیساهای سانتآگوستینو و ساندومنیکو باقی مانده است.
مارسکالچی یک نام خانوادگی است که افراد سرشناسی مانند فردیناندو مارسکالچی، دیپلمات و سیاستمدار ایتالیایی، و پیترو مارسکالچی، نقاش دوره رنسانس، آن را حمل میکنند.
پونته سان پیترو، باشگاهی ایتالیایی از لمباردی است که از سال ۱۹۱۰ فعالیت میکند، یک فصل در سری بی بازی کرده و اکنون در سری دی حضور دارد.
پیترو چزاره مارانی، متولد ۱۹۵۲، تاریخدان هنر و کیوریتور ایتالیایی است که به عنوان یکی از برجستهترین کارشناسان زندگی و آثار لئوناردو داوینچی شناخته میشود. او با نگارش بیش از ۲۰۰ اثر، از جمله مطالعات جامع بر روی «شام آخر» و «پرترهی یک موسیقیدان»، به عنوان مرجعی معتبر در این حوزه مطرح است. مارانی هماکنون استاد تمام تاریخ هنر در دانشگاه پلیتکنیک میلان و رئیس این مؤسسه است.
پیترو ورنزی، استاد مالی در دانشکده بازرگانی بوث دانشگاه شیکاگو، محقق برجستهای در زمینه قیمتگذاری داراییها، ارزیابی سهام و اوراق قرضه، حبابها و سقوطهای مالی است. او جوایز متعددی دریافت کرده و مقالاتش در مجلات معتبر اقتصادی منتشر شده است. ورنزی همچنین به تدریس در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا میپردازد.
پیترو وانینی (۱۴۱۳/۱۴۱۴–۱۴۹۵/۱۴۹۶) هنرمند و نقرهکار ایتالیایی بود که بهخاطر مهارت بالای خود در فلزکاری شهرت داشت. از آثار برجسته او میتوان به صلیب تشریفاتی سال ۱۴۵۵ اشاره کرد که با تکنیکهای چکشکاری، حکاکی و طلاکوبی روی نقره ایجاد شده است. برخی از آثار او در گالری هنری شهرداری آسکولی پیکنو نگهداری میشود.
پیترو روتا، قایقران ایتالیایی متولد ۶ اوت ۱۹۸۷، در مسابقات المپیک و قهرمانی جهان در رشتههای مختلف قایقرانی سبکوزن درخشیده است. او در المپیک ۲۰۱۲، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ شرکت کرد و در المپیک ۲۰۲۰ توکیو به همراه استفانو اوپو مدال برنز را کسب کرد.
عنوان «کاردینال ونیز» به چند شخصیت کلیدی در تاریخ کلیسای کاتولیک اشاره دارد. از جمله این افراد میتوان به فرانچسکو کوندولمر، پیترو فوسکاری و مافئو گرادری اشاره کرد که هر کدام نقشهای مهمی در کلیسای ونیز و واتیکان ایفا کردهاند.
آلبوم «زن همه، زن هیچکس» چهارمین آلبوم استودیویی دانیلا رومو، خواننده پاپ مکزیکی، در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. این آلبوم با ترانه «دِ می اناموراته» که ۱۴ هفته در صدر جدول بیلبورد قرار گرفت، به موفقترین اثر او در دهه ۸۰ تبدیل شد. این آلبوم با همکاری تیم تولید موفقی شامل میگوئل بلاسکو، جی.آر. فلورز و جیان پیترو فلیزاتی تولید شد و شامل ترانههای ماندگاری مانند «مِ آلیمِنتو دِ تی» با اجرای مشترک میخارس است.
پیترو دا پاویا، اسقف منتخب مو (۱۱۷۱-۱۱۷۵)، کشیش کاردینال سن کریسوگنو (۱۱۷۳-۱۱۷۹) و در نهایت اسقف کاردینال توسکولوم (۱۱۷۹) بود. او به عنوان نماینده پاپ در جنوب فرانسه علیه کاتارها و والدانسها فعالیت کرد و در شورای لاتران سوم شرکت داشت. پیترو همچنین به عنوان نماینده پاپ به آلمان فرستاده شد و در صدور فرامین پاپی نقش داشت.
