عبارت مورد نظر خود را بنویسید
کاماگریا زانتوپیپلایفورمیس (Camaegeria xanthopimplaeformis)، گونهای پروانه از خانواده سسییدائه (Sesiidae) است که در شرق ماداگاسکار یافت میشود. این گونه با بدن زرد رنگ خود از سایر پروانهها متمایز است. بالهای جلویی آن شفاف با بازتابهای آبی فولادی و حاشیههای سیاه و برنزی هستند.
الاکیسا پلاتیسما (Elachista platysma) یکی از گونههای پروانههای خانواده الاکیستیدائه است که در استرالیا یافت میشود. این پروانه با طول بال 7.3 تا 9 میلیمتر در نرها و 7.9 تا 8.7 میلیمتر در مادهها، دارای بالهای جلویی به رنگ خاکستری مایل به آبی و بالهای عقبی خاکستری است.
هلیکوپتر دوبلهوف ولف ۳۴۲، نخستین هلیکوپتر آزمایشی با پیشرانش جت نوک پروانه بود که توسط شرکت وینر-نویشتاتر فلوگتسوک باو ساخته شد. این هلیکوپتر با استفاده از جتهای نوک پروانه برای چرخش ملخ اصلی، قادر به برخاستن و نشستن بود. طراحی آن در پاسخ به نیاز نیروی دریایی آلمان برای یک سکوی دیدهبانی هوایی فشرده انجام شد و توسط فریدریش فون دوبلهوف، پیشگام هلیکوپترسازی اتریشی، رهبری شد.
یواساس پیسکاتاکوآ، یک کشتی بخار با پیشران پروانهای، در ۱۱ ژوئن ۱۸۶۶ در پایگاه دریایی پورتسموث به آب انداخته شد و در ۲۱ اکتبر ۱۸۶۷ با فرماندهی کاپیتان دنیل امن به خدمت درآمد. این کشتی به عنوان پرچمدار ایستگاه آسیایی، به بنادر چین، ژاپن و فیلیپین سفر کرد و در جریان جنگ داخلی ژاپن (۱۸۶۸-۱۸۶۹) از منافع و شهروندان آمریکایی محافظت نمود.
آلوتینوس بیدینسیس گونهای پروانه از خانواده لیکانیدائه است که نخستین بار در سال ۱۹۸۶ توسط جان نویل الیوت توصیف شد. این پروانه در جزیره بورنئو یافت میشود.
توشیرپس ماگیاروس گونهای پروانه از خانواده تورتیساید است که در کشورهای رومانی، بلغارستان، صربستان، اسلوونی، مجارستان، ایتالیا و جزیره کورسیکا یافت میشود. این پروانه همچنین در سوریه نیز مشاهده شده است. نرها و مادهها دارای اندازه بالهای متفاوتی هستند و رنگآمیزی بالهای آنها ترکیبی از کرم و قهوهای است.
آرهوپالا آنتیموطا، معروف به پروانه کوچک بیدم اکبلو، عضوی از خانواده لیاسنیده است که در سال ۱۸۶۵ میلادی توسط کایتن فلدر و رودلف فلدر توصیف شد. این پروانه در منطقه هندومالایی پراکندگی دارد و شباهت زیادی به گونههای مرتبط مانند متاموتا و هیپوموتا دارد.
میکرونولا یمنی، پروانهای از خانواده اربیریده، نخستین بار در سال ۲۰۱۱ توسط مایکل فیبیگر توصیف شد. این پروانه در یمن، تانزانیا و نیجریه یافت میشود. طول بالهای آن بین ۸.۵ تا ۱۱ میلیمتر است و رنگآمیزی آن از خاکستری تیره تا خاکستری روشن متغیر است. زیستگاه آن مناطق گرم و خشک با گیاهان علفی و بیوتوپهای سنگی است.
زلریا پورفیراولا گونهای پروانه از خانواده یپونوموتیدائه است که به طور انحصاری در نیوزیلند یافت میشود. این پروانه که در سال ۱۹۲۷ توصیف شد، یکی از گونههای بومی و منحصر به فرد حیات وحش نیوزیلند به شمار میرود.
آکروسرکوپس اوفیدس گونهای پروانه از خانواده گراسیلاریدائه است که در ایالتهای کوئینزلند و نیو ساوت ولز استرالیا یافت میشود. این پروانه در سال ۱۸۹۶ توصیف علمی شده است.
گارودینودس کاستانیوس، پروانهای از خانواده اربیهریدا است که نخستین بار در سال ۱۹۱۲ توسط روتشیلد توصیف شد. این گونه در گینه نو یافت میشود و جزو پروانههای توصیفشده در آن سال است.
سکوپولا ماگنیدیسکاتا گونهای پروانه از خانواده هندسهبالان است که نخستین بار در سال ۱۹۰۴ میلادی توسط وارن توصیف شد. این پروانه به طور انحصاری در آنگولا یافت میشود و جزو گونههای بومی این منطقه به شمار میرود.
کفانتا فونسستالیس گونهای پروانه شبزی از خانواده نکتوئیده است که نخستین بار در سال ۱۸۶۴ توسط فرانسیس واکر توصیف شد. این پروانه در مناطق گرمسیری هندوستان، سریلانکا، تایلند، بورنئو، گینه نو و استرالیا زندگی میکند.
لپتوفوبیا سینیرا، معروف به پروانه سفید سینیرا، گونهای از پروانههای خانواده پیریدائه است که در منطقهای از اکوادور تا بولیوی زندگی میکند. این پروانه با بالهای دارای علامتهای سیاه در سطح بالا و زیربالهای قهوهای کدر شناخته میشود.
حشرات از آلکالوئیدهای پیرولیزیدین (PAs) برای دفاع و جفتگیری استفاده میکنند. این مواد از گیاهان جمعآوری شده و در بدن حشره ذخیره میشوند. برخی پروانهسانان و گونههای خانواده ارکتیدائه از این مواد برای تولید فرمونها و دفاع در برابر شکارچیان بهره میبرند. تحقیقات نشان میدهد PAs توسط گیرندههای چشایی شکارچیان شناسایی شده و از خوردن حشره جلوگیری میکنند.
پیگوسپیلا هیالوتایپا، پروانهای از خانواده کرامپیدائه، نخستین بار در سال ۱۹۰۸ توسط ترنر توصیف شد. این گونه در پاپوآ گینه نو و استرالیا، به ویژه در ایالت کوئینزلند، مشاهده شده است. ویژگیهای بارز آن شامل بالهای خاکستری مایل به قهوهای با جلای بنفش و لکههای شفاف است.
اودیتس ایزوسنترا، پروانهای از خانواده دپرasariidae است که نخستین بار در سال ۱۹۰۶ توسط ادوارد مایریک توصیف شد. این پروانه در سریلانکا یافت میشود و دارای بالهایی با طول ۱۱ تا ۱۲ میلیمتر است. بالهای جلویی آن سفید مایل به زرد با لکههای تیره و بالهای عقبی سفید مایل به زرد هستند.
پروانه شبپرک مکرانا (Eupithecia mekrana) از خانواده پروانههای هندسهدار است. این گونه در مناطق وسیعی از تپههای گچی استپی در استان اورنبورگ روسیه تا عربستان سعودی در جنوب و همچنین در استانهای شرقی ترکیه، ارمنستان، آذربایجان، افغانستان و ایران یافت میشود.
پروانه شبپرک پروتی (Eupithecia prouti) گونهای از پروانههای خانواده Geometridae است که در ایران یافت میشود. این پروانه برای نخستین بار در سال ۱۹۳۷ توصیف شده است.
پروانه شبتاب پاگناستچری (Nyctemera pagenstecheri) گونهای از پروانههای خانواده Erebidae است که نخستین بار در سال ۱۸۹۸ توسط آرنولد پاگناستچر توصیف شد. این پروانه در جزایر لومبوک، سومباوا، فلورس و قسمتی از بورنئو (پولولائوت) یافت میشود.
