عبارت مورد نظر خود را بنویسید
بیلی بوی آن پوایزون، گروه راک آمریکایی از لسآنجلس، با سبک گلَم و راک اندرول پرزرقوبرق، در سال ۲۰۰۵ تشکیل شد. این گروه با آلبوم «دراما جانکی کوئین» و تکآهنگ «آن مای وی» به شهرت رسید و در برنامههایی مثل «گاسپ گرل» و بازی «درایور: سن فرانسیسکو» حضور یافت. نام گروه از اشتباه در نقلقول رمان و فیلم «پرتقال کوکی» الهام گرفته شده است.
لیزی گاردینر، طراح لباس استرالیایی، در مراسم اسکار ۱۹۹۵ با لباسی از ۲۵۴ کارت آمریکایی اکسپرس گلد حضور یافت. این لباس که الهامگرفته از فرهنگ درگکوئینهای سیدنی بود، پس از برنده شدن جایزه اسکار برای فیلم «ماجراجوییهای پرسیلا»، به حراج گذاشته شد و درآمد آن به بنیاد تحقیقات ایدز اهدا گردید.
فاره کوئین، سرآشپز و شخصیت رسانهای مشهور اندونزیایی، با برنامههای تلویزیونی آشپزی خود شناخته میشود. او برنده جایزه بهترین مجری برنامههای سبک زندگی در سال ۲۰۱۳ شده است. فاره در باندونگ متولد شد و پس از تحصیل در آمریکا، به عنوان سرآشپز در هتلهای معتبر کار کرد. او رستوران خود را در فینیکس تأسیس کرد و به عنوان سفیر برندهای معتبر فعالیت داشته است.
هیتومی آیزاوا، بازیگر، مدل گراور و کوئین مسابقه ژاپنی است. او در سال 2006 به عنوان برترین آیدل دنیای گراور شناخته شد و در فیلمها و سریالهای متعددی از جمله "Miss Machiko" ایفای نقش کرده است. آیزاوا همچنین در زمینه موسیقی و عکاسی نیز فعالیت دارد.
واقعیت در سیاه، دومین آلبوم استودیویی کرهای گروه دخترانه مامامو، در نوامبر ۲۰۱۹ منتشر شد. این آلبوم با همکاری تهیهکنندگان و ترانهسرایان برجسته، از جمله کیم دوهون و پارک وو سانگ، تولید شد. آلبوم شامل ۱۱ ترانه است که تکآهنگ اصلی «هیپ» و ترانه «سرنوشت» از برنامه کوئین دام از برجستهترین آنها هستند.
مدرسه خصوصی دخترانه کوئین مری در منطقه روهینی دهلی قرار دارد و در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده است. این مدرسه با هدف پرورش دخترانی مستقل و توانمند در ابعاد اجتماعی، جسمی و اقتصادی فعالیت میکند.
خانه دانیل و مارگارت وایلد، بنایی تاریخی در سدار فالز آیوواست که در ۱۸۹۵ به سبک کوئین آن ساخته شد. برجک ایوان، پی گرانیت صورتی و چوبهای خاص، این عمارت خانوادگی را به نمونهای شاخص از معماری اواخر قرن نوزدهم تبدیل کرده است.
اولیو کتلین کرین (۱۸۹۵-۱۹۳۵) هنرمند و تصویرگر استرالیایی بود که بهخاطر تصویرگری کتابها و حکاکیهایش شناخته میشد. او در سیدنی متولد شد و در دانشگاه سیدنی تحصیل کرد. کرین با تصویرگری کارتهای تبریک و کتابهای کودکانه به شهرت رسید و آثارش در گالریهای معتبر به نمایش درآمد. او با کنت مککوئین، هنرمند آبرنگ، ازدواج کرد و در کنار تربیت دو فرزند، به خلق آثار هنری ادامه داد.
اساس موناز کوئین، نخستین کشتی با این نام در تاریخ شرکت، یک کشتی بخار چرخدار آهنی بود که توسط شرکت بخارمن جزیره من اداره میشد. این کشتی در سال ۱۸۵۲ ساخته شد و دارای تناژ ۶۰۰ تنی و طول ۱۸۶ فوت بود. با وجود یک تصادف در سال ۱۸۶۲، دوران خدمتی نسبتاً آرام داشت و در نهایت در سال ۱۸۸۰ از رده خارج شد.
خانه کیت و چارلز نول ونس، عمارتی تاریخی در بلک ماونتنِ کارولینای شمالی، حدود سال ۱۸۹۴ بهسبک کوئین آن ساخته شد و در سال ۲۰۱۶ در فهرست ملی اماکن تاریخی آمریکا ثبت شد.
فیلم «آخرین خروج به بروکلین» (۱۹۸۹) به کارگردانی اولی ادل، اقتباسی از رمان جنجالی هابرت سلبی جونیور است. این فیلم درام، داستانهای درهمتنیدهای از کارگران اتحادیهای، کارگران جنسی و درگکوئینها را در محله رد هوک بروکلین دهه ۱۹۵۰ به تصویر میکشد. با پسزمینه اعتصاب کارگری، شخصیتهایی مانند هری بلک، ترالالا و جرجت درگیر روابط و چالشهای تلخ و انسانی میشوند.
دانیل کری (۱۹۳۵–۱۹۹۲)، فوتبالیست اسکاتلندی، عمدتاً در پست فوروارد داخلی برای باشگاه کلاید بازی کرد. او با این تیم در فصل ۵۸-۱۹۵۷ جام حذفی اسکاتلند، جام خیریه بازرگانان گلاسگو و جام گلاسگو را فتح کرد. همچنین برای کوئین آف د ساوت بازی کرد و در تیم زیر ۲۳ سال اسکاتلند حضور داشت. با وجود قرار گرفتن در لیست اولیه تیم ملی اسکاتلند برای جام جهانی ۱۹۵۸، به ترکیب نهایی راه نیافت.
تگ هویر موناکو، اولین کرونوگراف خودکار با قاب مربع، در سال ۱۹۶۹ به افتخار گرند پری موناکو معرفی شد. این ساعت با طراحی انقلابی و ارتباط با استیو مککوئین در فیلم «لو مانز» به نمادی جاودانه تبدیل شد. مدلهای مختلف موناکو از جمله «مککوئین موناکو» و نسخههای محدود گلف، امروزه به عنوان کالاهای کلکسیونی با ارزش بالا شناخته میشوند.
بوهمین راپسودی، ترانهای معروف از گروه راک بریتانیایی کوئین است. این عنوان همچنین به فیلم زندگینامهای درباره فردی مرکوری، آلبوم موسیقی، قسمتهایی از سریالها و انیمهها، و نسخههای کاور اشاره دارد.
لسلی اونیل، متولد ۴ دسامبر ۱۹۴۳، یک فوتبالیست و مربی حرفهای انگلیسی است. او دوران بازی خود را بهعنوان هافبک در تیمهایی مانند نیوکاسل یونایتد، دارلینگتون، برادفورد سیتی و کارلایل یونایتد سپری کرد. اونیل با کارلایل یونایتد به لیگ برتر انگلیس راه یافت و پس از آن در اسکاتلند برای کوئین آو د ساوت بازی کرد. او در سال ۱۹۷۸ از فوتبال خداحافظی کرد و بعدها بهعنوان مربی در تیمهای غیرلیگ بری مانند ورکینگتون و پنریث فعالیت داشت.
تالار فراماسونری در لندن، واقع در خیابان گریت کوئین، مقر اصلی انجمن بزرگ متحد انگلستان و فصل عالی سلطنتی فراماسونهای آرچ انگلستان است. این بنا از سال ۱۷۷۵ محل گردهمایی فراماسونها بوده و امروزه به عنوان یک جاذبه گردشگری و محل فیلمبرداری مورد استفاده قرار میگیرد. این ساختمان با سبک آرت دکو، به یادبود ۳۲۲۵ فراماسونی که در جنگ جهانی اول جان باختند، ساخته شده است.
تئاتر کازینو، واقع در ۸۷ خیابان کوئین وست تورنتو، از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۶۰ میزبان هنرمندان سرشناسی مانند نَت کینگ کول و سمی دیویس جونیور بود. این تئاتر با گنجایش ۱۲۰۰ نفر، به دلیل اجراهای جنجالی استریپرها و کمدینهای غیرمتعارف، همواره در کانون توجه و انتقاد قرار داشت.
آلبوم «تو برندهای، عزیزم» سیزدهمین آلبوم استودیویی روپال، خواننده و درگ کوئین آمریکایی، در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۰ منتشر شد. این آلبوم شامل هشت ترانه جدید است و همزمان با سریال اصلی نتفلیکس «ایجی و ملکه» با بازی روپال عرضه شد. تکآهنگهایی مانند «برگردان دخترها رو» و «کُندراگولیشن» از جمله آثار برجسته این آلبوم هستند.
«جنگجوی شبح» مجموعهای از داستانهای کوتاه کارآگاهی-فراطبیعی است که توسط سیبوری کوئین نوشته شده است. این کتاب در سال ۱۹۶۶ توسط انتشارات میکرفت و موران در ۲۰۲۲ نسخه منتشر شد. داستانها حول محور کارآگاه جولز دو گراندن میچرخند که ابتدا در مجله «حکایتهای عجیب» چاپ شدند. کوئین در سال ۱۹۶۶ هنوز زنده بود و داستانها را برای این مجموعه بازبینی و بهروز کرد.
سیدنی کوئین کورتیس، سیاستمدار کهنهکار آمریکایی و عضو باسابقه مجلس نمایندگان ماساچوست بود که به مدت سه دهه در عرصه قانونگذاری و خدمات عمومی فعالیت داشت.
