عبارت مورد نظر خود را بنویسید
رجینا میریام بلوخ، شاعر و نویسنده یهودی آلمانیتبار بود که پس از مهاجرت به انگلیس، آثار ادبی متعددی خلق کرد. او علاقهای عمیق به عرفان داشت و رسالتی مهم در معرفی اندیشههای خاورزمین به غرب ایفا کرد.
مرثیهها (Laments) مجموعهای از ۱۹ مرثیه اثر یان کوخافسکی، شاعر برجسته لهستانی، است که در سال ۱۵۸۰ منتشر شد. این اثر که در سوگ دختر دوسالهاش سروده شده، شاهکاری از ادبیات رنسانس لهستان و اوج دستاوردهای کوخافسکی به شمار میرود. این اشعار با بیان غم عمیق شاعر، نقدی بر دیدگاههای پیشین او و بازنگری در فلسفه انسانی رنسانس است.
سعیده بنت خاطر الفارسی، شاعر عمانی زادهٔ صور، از چهرههای ادبیات معاصر عمان است که با مجموعههای شعری دههٔ ۱۹۸۰ و فعالیتهای دانشگاهی و فرهنگیاش شناخته میشود.
وینیفرید لاتیمر نورمن، مددکار اجتماعی آمریکایی و نوه لوئیس هاوارد لاتیمر، مخترع و شاعر برجسته، بود. او عمر خود را صرف حفظ میراث پدربزرگش در فلوشینگ کرد و خانه تاریخی او را به موزهای ملی تبدیل کرد.
نیکولاس استوانز، نظامی، سیاستمدار و شاعر اسپانیایی بود که به دلیل اعتراض علنی به اعدام دانشجویان در کوبا از ارتش اخراج شد. او با آرمانهای ضددینی و آنارشیستی، به وزیر جنگ جمهوری اول اسپانیا رسید و بعدها به عنوان پدر ملیگرایی جزایر کاناری شناخته شد.
سونیت پنجم شارلوت ترنر اسمیت، که به «به سوی ساوت داونز» نیز شناخته میشود، روایتگر دلتنگی شاعر برای مناظر کودکیاش در کنار رود آرون است. این شعر، تقابل شادی کودکی و اندوه بزرگسالی را به تصویر میکشد و یکی از نمونههای کلاسیک رمانتیسم انگلیسی به شمار میرود.
اوژن مانوئل، شاعر و ادیب فرانسوی قرن نوزدهم، در پاریس زاده شد، در مدرسه عالی نرمال تحصیل کرد و با شعرهای اجتماعی و میهنپرستانه شناخته شد. آثار او از آموزش تا نمایش و نقد ادبی گسترده بود.
نام چارلز گودال به چند شخصیت تاریخی اشاره دارد؛ از بازیکن کریکت و شاعر انگلیسی تا کارآفرین کالیفرنیایی و نامی که در برخی فهرستها با وینسنت رابرتسون و تاریخ یخچال پیوند خورده است.
پولوشکهفو روستایی در شهرستان زالای مجارستان است؛ جایی که نامش در فهرست مناطق مسکونی این شهرستان آمده و با چهرهای سرشناس چون فرنچ مِزو، شاعر و مدالآور المپیک، شناخته میشود.
بنای یادبود مونومنتو لا رازا در پارک ماریا لوئیزای سویا، یادبودی مرمرین از اکتبر ۱۹۲۹ است که بخشی از شعر روبن داریو، شاعر نیکاراگوئهای، بر آن نقش بسته و نماد پیوند فرهنگی اسپانیا و آمریکای لاتین محسوب میشود.
مهرالنسا، شاعر و روشنفکر بنگالی، در جریان جنگ استقلال بنگلادش در سال ۱۹۷۱ به دست همدستان محلی ارتش پاکستان به شهادت رسید. او که شعرهایش آمیخته به رمانتیسم و واقعگرایی بود، زبان بنگالی را حق مسلم مردمش میدانست و در مسیر استقلال آن سرزمین گام برداشت.
بریدی لکشمی، نخستین همسر راناجیت مالا و شاعر برجسته زبان نوار، از کاخ بهاکتاپور به تیمی گریخت و برای مدتی کوتاه ملکه حکومتی مستقل شد. شعرهای او هنوز در گروههای داپا زنده است.
رومان میخایلوویچ کوخار (۱۹۲۰–۲۰۰۷)، شاعر، نویسنده و استاد دانشگاه اوکراینی بود. او آثار ادبی گوناگونی از شعر و رمان تا نمایشنامه و پژوهشهای دانشگاهی خلق کرد و سالها در دانشگاههای کانزاس و فورت هیز تدریس کرد.
ب. دوندرا پوپاتی، شاعر و نویسنده برجسته تامیلی، با پنج مجموعه شعر، ادبیات کهن سانگام و فلسفه را در آثارش پیوند زده است. او در کنار شعر، مدیر مالی و بنیانگذار نهاد ادبی «کاداوو» است.
جان فرانسیس اودانل (۱۸۳۷-۱۸۷۴) روزنامهنگار و شاعر برجسته ایرلندی بود. او فعالیت حرفهای خود را از جوانی آغاز کرد و با نشریات متعددی همکاری داشت. اودانل اشعار و نوشتههای ملیگرایانهای در باب جنبش فینیان نیز منتشر کرد و آثار ادبی او پس از مرگش به چاپ رسید.
آلوین گلادستون بنت (۱۹۱۸-۲۰۰۴)، روزنامهنگار، رماننویس و شاعر برجسته جامائیکایی. او با قلمی گزنده و طنزآمیز به مسائل اجتماعی و انسانی میپرداخت و آثار ماندگاری در ادبیات و روزنامهنگاری از خود به یادگار گذاشت.
یوهان امیل کلین (۱۸۶۸-۱۸۹۸)، روزنامهنگار و شاعر برجسته سوئدی، که تحت حمایت آگوست استریندبرگ، نویسنده نامی، فعالیت میکرد. او در دوران کوتاهی که در قید حیات بود، اثری ماندگار از خود به جای گذاشت.
نِمی چاندرا جِین (۱۹۱۹-۲۰۰۵) شاعر، منتقد، شخصیت برجسته تئاتر و بنیانگذار بنیاد خیریه نَتانگ پراتیشتان بود. او با دریافت نشان پادما شری از دولت هند و خدمات ارزشمندش در ترویج هنر و فرهنگ، نامی ماندگار از خود بر جای گذاشت.
جبران خلیل جبران، نویسنده، شاعر و هنرمند لبنانی-آمریکایی، در سال ۱۸۸۳ متولد شد. او بیشتر به خاطر کتاب «پیامبر» شهرت دارد که به بیش از ۱۰۰ زبان ترجمه شده است. جبران در زندگی خود با چالشهای فراوانی روبرو شد، اما آثارش تأثیر عمیقی بر ادبیات و هنر جهان گذاشت.
باشگاه سَوِج سیدنی، انجمنی برای گردهمایی مردان اهل ادب، هنر، ورزش و علم در استرالیا بود که با الهام از باشگاه لندن و به نام شاعر ریچارد سَوِج نامگذاری شد. این باشگاه در دهههای ۱۸۸۰ و ۱۹۳۰ تأسیس شد و حامی ادبیات استرالیا بود.
