عبارت مورد نظر خود را بنویسید
ایپولیتو آندرئازی، نقاش برجسته ایتالیایی دوران رنسانس و شاگرد جولیو رومانو در مانتووا بود. او با همکاری تئودورو گیزی، نقاشیهای سقف و گنبد کلیسای جامع مانتووا را خلق کرد و آثاری ماندگار در هنر منریسم بر جای گذاشت.
کتابخانه انسانگرای سِلِستا در فرانسه، یکی از گنجینههای فرهنگی آلزاس است که مجموعهای بینظیر از میراث رنسانس را در خود جای داده. این کتابخانه شامل دو بخش مهم، مدرسه انسانگرا و کتابخانه شخصی بئاتوس رنانوس، است که هر کدام داستانی منحصر به فرد دارند.
کلاودیو د آرچینیگا، معمار و مجسمهساز اسپانیایی قرن شانزدهم، خالق شاهکارهای معماری مکزیک از جمله کلیسای جامع مکزیکوسیتی است. او سبک رنسانس را به دنیای جدید برد و میراث ماندگاری از خود بر جای گذاشت.
هتل لرد بالتیمور، بنایی ۲۲ طبقه به سبک رنسانس فرانسه در مرکز شهر بالتیمور، از سال ۱۹۲۸ تا امروز داستان پرفرازونشیب معماری، مالکیت و ثبت ملی را پشت سر گذاشته است.
جووانی باتیستا فورنووو (۱۵۲۱-۱۵۷۵) از معماران برجسته ایتالیایی عصر رنسانس بود که آثار ماندگاری در شهر پارما از خود به جای گذاشت. او در دربار دوک اتاویو فارنزه، نقش معمار درباری را بر عهده داشت و در طراحی کلیسای سنتیسیما آنونزیاتا مشارکت کرد.
هتل بروس در پاونیا کلرادو، بنایی آجری با معماری ویکتوریای متأخر و سقف گمبرل است که در سال ۲۰۱۵ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد.
«قداس بولسینا» اثر رافائل است که روایت معجزهٔ مسیح در بولسینا را از نگاه نقاشِ رنسانس به تصویر میکشد. این تابلو بخشی از سفارش اتاقهای واتیکان است و حضور چهرههای پاپی و خود نقاش را در ترکیبِ تاریخی-هنری به نمایش میگذارد.
مارکو مارکتی، نقاش ایتالیایی زادهٔ فائنزا، از چهرههای رنسانس متأخر و منریسم بود. آثار او در کلیساها و موزههای ایتالیا، از جمله پالازو وکیو و پیناکوتکا فائنزا، جایگاهش را در تاریخ هنر تثبیت کردهاند.
سیمئون فاکس، پزشک انگلیسی سدههای شانزدهم و هفدهم، از دانشآموختگان ایتن و کینگز کالج کمبریج بود و بعدها به ریاست کالج سلطنتی پزشکان لندن رسید. زندگی او پیوندی میان پزشکی، خدمت نظامی و فرهنگ علمی عصر رنسانس را نشان میدهد.
کنت مور (1907-1996)، ادیب و نویسنده سرشناس انگلیسی، عمر خود را وقف مطالعات شکسپیر و تئاتر دوره رنسانس انگلستان کرد. او سالها استاد ادبیات انگلیسی در دانشگاه لیورپول بود و آثار متعددی در این زمینه از خود به یادگار گذاشت.
مرثیهها (Laments) مجموعهای از ۱۹ مرثیه اثر یان کوخافسکی، شاعر برجسته لهستانی، است که در سال ۱۵۸۰ منتشر شد. این اثر که در سوگ دختر دوسالهاش سروده شده، شاهکاری از ادبیات رنسانس لهستان و اوج دستاوردهای کوخافسکی به شمار میرود. این اشعار با بیان غم عمیق شاعر، نقدی بر دیدگاههای پیشین او و بازنگری در فلسفه انسانی رنسانس است.
کولن بیار، معمار و استاد بنای فرانسوی قرن پانزدهم و شانزدهم، چهرهای کلیدی در گذار معماری فرانسه از گوتیک شعلهای به عناصر رنسانس ایتالیایی بود. او در پروژههای مهمی چون قلعه آمبواز، پل نوتردام و کلیسای بورژه نقش داشت.
لوپوس هلینک، آهنگساز فلمینگی رنسانس، با میسها، موتتها و کُرالهای آلمانیاش شناخته میشود. موسیقی او نشانههایی از همدلی با اصلاحات دینی و میراث ساونارولا دارد.
نمایشنامه «داوود و بثشبع» اثر جورج پیل، اقتباسی از داستان داوود، بثشبع و ابشالوم در کتاب دوم سموئیل است. این متن بازمانده، نکات مهمی درباره نسخهشناسی و تئاتر رنسانس انگلستان دارد.
برج آب قدیمی ماریوپل، بنایی تاریخی و باشکوه است که در سال ۱۹۱۰ ساخته شد. این برج با ترکیب سبکهای معماری گوتیک، رنسانس و باروک، از بلندترین نقاط شهر محسوب میشود و امروزه پس از تغییر کاربری، به یک فضای خلاقیتبرانگیز و مرکز فرهنگی تبدیل شده است.
برناردو روسلای، از نخبگان سیاسی و فرهنگی فلورانس در عصر رنسانس، با پیوندهای عمیق خانوادگی با خاندان مدیچی، نه تنها در عرصه دیپلماسی و بانکداری میدرخشید، بلکه با اهدای باغهایش به آکادمی افلاطونی، به پناهگاهی برای اندیشمندان بزرگ چون ماکیاولی تبدیل شد.
کلیسای کوچک ساستی در فلورانس، با نقاشیهای دیواری باشکوه دومنیکو گیرلاندایو، روایتی هنری از زندگی سنت فرانسیس و قدرت خاندان مدیچی در عصر رنسانس است.
بالاد یکی از قالبهای ثابت شعر و موسیقی فرانسه در قرون وسطی و رنسانس بود که با بندهای تکرارشونده، قافیههای منظم و شکلهای موسیقایی ویژه شناخته میشود.
فِرو (Ferro) یا فِری (Ferri) به قطعات کاربردی آهنی چکشخورده در نمای ساختمانهای ایتالیا اطلاق میشود. این عناصر که در معماری قرون وسطی و رنسانس مناطق لاتزیو، توسکانی و اومبریا رایج بودند، در سه دسته اصلی طبقهبندی میشوند: حلقههای اتصال اسب، نگهدارندههای پرچم و مشعل، و گیرههای پارچه برای سایبان یا خشک کردن.
مشعل روغنی، کاسه یا سبد فلزی حاوی مواد آتشزا مانند روغن یا قیر که برای روشنایی یا علامتدهی استفاده میشد. این ابزارها اولین شکل روشنایی خیابان در دوران رنسانس بودند و در کلیساها نیز کاربرد داشتند.
