عبارت مورد نظر خود را بنویسید
خانه کرافورد، هتلی تاریخی در مرکز بوستون، از سال ۱۸۶۵ تا ۱۹۶۲ فعال بود. این بنا ابتدا بهعنوان کافهای کوچک آغاز به کار کرد و پس از توسعههای متوالی، به هتلی با ظرفیت ۴۵۰ مهمان تبدیل شد. تئاتر آن در دهههای ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ به مرکزی فرهنگی در اسکولای اسکوئر بدل گشت، اما پس از آتشسوزی ۱۹۴۸ و تخریب نهایی در ۱۹۶۲، جای خود را به پروژه مرکز دولتی داد.
سریال تلویزیونی آمریکایی «تئاتر ویلی: روایتهای بن هکت از شهر» یک آنتولوژی نیمساعته بود که از ۲۵ ژوئن تا ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۳ از شبکه CBS پخش شد. بن هکت بهعنوان مجری، هر قسمت را با داستانهایی از نیویورک آغاز و پایان میداد. این برنامه با حضور ستارگانی مانند مدلین کرول و گاری مریل، بهصورت زنده و با حمایت شرکت خودروسازی ویلی پخش میشد.
آگوستین دیلی (۱۸۳۸-۱۸۹۹)، منتقد تئاتر، مدیر صحنه، نمایشنامهنویس و اقتباسگر آمریکایی، بهعنوان نخستین کارگردان تئاتر شناختهشده در آمریکا، کنترل سختگیرانهای بر تولیدات خود داشت. او با تأسیس تئاتر دیلی در نیویورک (۱۸۷۹) و لندن (۱۸۹۳)، نقش کلیدی در پرورش ستارگانی مانند کلارا موریس و مود آدامز ایفا کرد.
رودال (Rodahl) یا رُدال (Rødahl) یک نامخانوادگی است که در میان افراد سرشناس از جمله پزشک نروژی، شناگر نیوزیلندی و کارگردان تئاتر دیده میشود. این نام در نروژ و کشورهای اسکاندیناوی رایج است.
دبیرستان جوزف ایستام، مدرسهای جامع در سالفورد انگلیس، از اواخر دهه ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۱ فعال بود. این مدرسه با نام مستعار "جویز" شناخته میشد و به خاطر فعالیتهای علمی، ورزشی و فرهنگی متنوع، از جمله تئاتر و موسیقی، شهرت داشت. در نهایت، به دلیل ادغام و کاهش ظرفیت مدارس، تعطیل شد.
هارتموت گئرکن (۱۹۳۹-۲۰۲۱) هنرمند، نویسنده و موسیقیدان آلمانی بود که در زمینههای مختلف از جمله موسیقی جاز، شعر، تئاتر و فیلم فعالیت داشت. او در کشورهای مختلفی مانند ترکیه، مصر، افغانستان و یونان زندگی کرد و آثار متنوعی از خود به جای گذاشت.
جایسون، قهرمان اسطورهای یونانی و رهبر آرگوناتها، حضوری پررنگ در فرهنگ عامه دارد. از فیلمها و سریالهای تلویزیونی گرفته تا ادبیات، موسیقی، تئاتر و بازیهای ویدئویی، داستانهای او الهامبخش آثار متنوعی بوده است.
جاپلین سیبتین، بازیگر بریتانیایی با نام هنری چوک سیبتین، برای نقشهایش در سریالهای «امن» از نتفلیکس، تئاتر ملی و نقش تاراک ایتال در قسمت ویژه «دکتر هو» شناخته میشود. او همچنین صداپیشگی شخصیت اولین در بازی «هورایزن زیرو داون» را بر عهده داشته و برنده جایزه بهترین بازیگر در جشنواره فیلم نیویورک برای نقش اصلی در فیلم «مرد خاطره» شده است.
احمد مرادبگوویچ (۱۸۹۸-۱۹۷۲) نویسنده، درامنویس و رماننویس بوسنیایی بود که از سن نوجوانگی در ادبیات فعال شد و پس از تحصیل در زاگرب، به عنوان کارگردان و مدیر تئاتر در شهرهای مختلف بوسنی و کرواسی خدمت کرد. آثار او شامل شعر، نمایشنامه و داستان است که بسیاری از آنها به تاریخ و فرهنگ بوسنی میپردازند.
فانی مارچیو (۱۹۰۴-۱۹۸۰) بازیگر ایتالیایی تئاتر، سینما و تلویزیون بود که در کورفو به دنیا آمد. والدین او هر دو بازیگر بودند. او با رناتو ناوارینی ازدواج کرد و در فیلمهای مشهوری مانند «بانوی سفیدپوش» (۱۹۳۸) و «شیخ سفید» (۱۹۵۲) ایفای نقش کرد.
اشلی لیلی، بازیگر و خواننده اسکاتلندی، با نقشآفرینی در فیلم «مامامیا!» در سال ۲۰۰۸ به شهرت رسید. او که از ۱۲ سالگی وارد دنیای تئاتر شد، در آکادمی ایتالیا کونتی هنر تئاتر را آموخت و در نمایشهای متعددی از جمله «پراید» و «هیچ چیز غیرممکن نیست» درخشید.
روتینا وسلی، بازیگر آمریکایی متولد ۱۹۷۸، با نقشآفرینی در سریالهای «خون حقیقی» و «شکر ملکه» به شهرت رسید. او با تحصیلات در دانشگاه اوونزویل و مدرسه جولیارد، carriera هنری خود را در تئاتر و سینما آغاز کرد و با بازی در فیلمها و سریالهای متنوع، به یکی از چهرههای مطرح صنعت سرگرمی تبدیل شد.
اويامو (متولد ۷ سپتامبر ۱۹۴۳) با نام اصلی چارلز اف. گوردون، نمایشنامهنویس و استاد دانشگاه آمریکایی است. او که در اوهایو متولد شد، از کودکی به داستاننویسی علاقه داشت و پس از تحصیل در دانشگاه میامی اوهایو، به نیویورک رفت و در کارگاه تئاتر سیاهان هارلم فعالیت کرد. اويامو با نگارش نمایشنامههایی مانند «من یک آدمم» به شهرت رسید و جوایز متعددی دریافت کرده است.
سی و ششمین دوره جوایز سالانه تونی در ۶ ژوئن ۱۹۸۲ توسط شبکه CBS در تئاتر امپریال نیویورک برگزار شد. این مراسم به میزبانی تونی رندال، با حضور ستارگان برجسته تئاتر و سینما، به ستایش هنر نمایش و تئاتر برادوی، بهویژه در دورانی که برخی از سالنهای قدیمی در معرض تخریب بودند، پرداخت.
پارک زنگ آزادی، واقع در اورشلیم، با مساحت ۹ هکتار، به مناسبت دویستمین سالگرد استقلال آمریکا در سال ۱۹۷۶ تأسیس شده است. این پارک که شامل امکاناتی مانند زمینهای ورزشی، محوطه پیکنیک، آمفیتئاتر ۱۰۰۰ نفری و مجسمه بازی «جری اژدها» است، به عنوان محبوبترین پارک شهر شناخته میشود.
ایزابل بانر (۱۲ ژوئن ۱۹۰۷ - ۱ ژوئیه ۱۹۵۵) بازیگر تئاتر آمریکایی بود که در پیتسبرگ، پنسیلوانیا متولد شد. او از کودکی در شرکت تئاتری پدرش فعالیت میکرد و بعدها در نیویورک زیر نظر الکس کویرانسکی و ماریا اوپنسکایا آموزش دید. بانر در نمایشهای متعددی از جمله «Let Freedom Ring»، «Processional» و «The Shrike» نقشآفرینی کرد. او همچنین در تولیدات تلویزیونی و رادیویی حضور داشت.
تئاتر ورلن، واقع در خیابان روشوشوار در منطقه نهم پاریس، در سال ۱۹۴۶ با گنجایش ۷۵۰ نفر افتتاح شد. این تئاتر در سال ۱۹۵۳ به تئاتر هنرها تغییر نام داد و تا سال ۱۹۶۹ تحت مدیریت الکساندرا روباجانسکی فعال بود.
جوان هکت (۱۹۳۴-۱۹۸۳) بازیگر آمریکایی سینما، تئاتر و تلویزیون بود. او با فیلمهایی مانند «ویل پنی» (۱۹۶۷) و «فقط وقتی میخندم» (۱۹۸۱) که برایش جایزه گلدن گلوب را کسب کرد، شناخته میشود. هکت همچنین در سریالهای تلویزیونی معتبر مانند «The Defenders» و مینیسریال «Mourning Becomes Electra» درخشید.
آلبوم «اجرای زنده در تئاتر بولون-بییانکور/پاریس، جلد ۱» اثری از گروه مینگوس دیناستی است که با نام «بیگ بند چارلی مینگوس» اجرا شده است. این آلبوم در ۸ ژوئن ۱۹۸۸ ضبط شد و شامل قطعاتی از چارلی مینگوس است که تحت رهبری جیمی نپیر اجرا شدهاند. از جمله قطعات برجسته آلبوم میتوان به «کفشهای زن ماهیگیر» اشاره کرد که با تنظیم سی جانسون، ترکیبی از ملودیهای روباتو و سولوهای قدرتمند ساکسوفون است.
جان ادوین، بازیگر مشهور انگلیسی (۱۷۴۹-۱۷۹۰)، فعالیت هنری خود را از جوانی در شهرهای مختلف آغاز کرد. او با نقشآفرینی در تئاتر هیمارکت لندن به شهرت رسید و به یکی از بازیگران برجسته آن تبدیل شد. ادوین تا پایان عمر در تئاترهای لندن به ایفای نقش پرداخت.
