نظریه سینما

فرم باز: مفهوم کلیدی در هنر باروک و فراتر از آن

فرم باز مفهومی است که هاینریش ولفلین در ۱۹۱۵ برای توصیف ویژگی‌های هنر باروک در مقابل فرم بسته رنسانس معرفی کرد. این مفهوم بر اساس گسترش بی‌پایان و عدم محدودیت در آثار هنری است، در مقابل فرم بسته که خودبسنده و محدود به درون خود است. ولفلین با استفاده از جفت‌های مفهومی مانند آزاد/سخت و نامنظم/منظم، نهایتاً فرم باز/بسته را به دلیل کلیت و تمایز بهتر انتخاب کرد.