10 مقاله
دبیرستان ملی دکتر یان مِشوته، واقع در مرکز شهر براشُف رومانی، یکی از قدیمیترین و معتبرترین مراکز آموزشی این کشور است. این دبیرستان در سال ۱۸۶۹ تأسیس شد و به نام یان مِشوته، فیلسوف و بنیانگذار سیستم آموزشی ترانسیلوانی، نامگذاری شده است. این مدرسه با گذر از فراز و نشیبهای تاریخی، از جمله تغییرات سیاسی و آموزشی، همچنان به عنوان نمادی از کیفیت و اعتبار در آموزش رومانی باقی مانده است.
نثنیل گیج (۱۹۱۷-۲۰۰۸)، روانشناس آموزشی آمریکایی، با تالیف نخستین «دستنامه پژوهش در تدریس» و تاسیس مرکز تحقیقات تدریس استنفورد، نقش محوری در علمی کردن هنر تدریس ایفا کرد. او که شاگرد بی.اف. اسکینر بود، با تلفیق تجربه عملی و پژوهش علمی، تدریس را به عنوان رشتهای آکادمیک تثبیت نمود.
جورجین لاکر (۱۹۲۶-۲۰۱۳)، محقق آمریکایی و بنیانگذار برنامه درسی مبتنی بر توانایی در کالج آلورنو بود. او که در شیکاگو متولد و بزرگ شده بود، پس از فارغالتحصیلی از آلورنو، به عنوان هیئت علمی در این کالج فعالیت کرد و با تیمی از استادان، رویکرد آموزشی نوینی را توسعه داد.
محمود حسن، زاده ۲ مارس ۱۸۹۷، یک دانشمند برجسته بود که به عنوان پنجمین رئیس دانشگاه داکا خدمت کرد. او تحصیلات خود را در کالج پرزیدنشی کلکته و دانشگاه آکسفورد به پایان رساند و سپس به عنوان استاد و مدیر در دانشگاه داکا فعالیت کرد.
تانیا لینهام (۱۹۶۶-۲۰۱۸)، معلم علوم نیوزلندی، برنده جایزه معلم علوم نخستوزیر در سال ۲۰۱۵ شد. او با تدریس در کالج جیمز هارجست، تأکید بر تفکر انتقادی و روشهای جذاب آموزشی، نقش مهمی در ترویج علوم داشت. لینهام همچنین نویسنده راهنمای آموزشی علوم برای دانشآموزان نیوزلندی بود.
دونالد گودسیر (۱۹۳۷-۲۰۱۰)، معلم و مدیر مدرسه استرالیایی، نویسنده کتابهای طبیعت و فعال محیط زیست بود. او پس از تدریس در مناطق دورافتاده و شهرهای بزرگ، به نگارش کتابهایی درباره پرندگان و پستانداران استرالیا پرداخت و پس از بازنشستگی، نقشهای داوطلبانهای در حفظ میراث طبیعی و تاریخی ایفا کرد.
سیراج الحق خان (۱۹۲۴-۱۹۷۱)، متولد نواخالی، یک استاد و فعال آموزشی بنگلادشی بود که در جریان جنگ آزادی بنگلادش به دست نیروهای آل بدر به شهادت رسید. او با مدرک دکترای آموزش از آمریکا، به عنوان استاد ارشد در دانشگاه داکا فعالیت میکرد و پس از مرگش، به عنوان یکی از شهدای روشنفکر این جنگ شناخته شد.
یان واترینک (۱۸۹۰-۱۹۶۶)، کشیش، روانشناس و مربی هلندی، روشهای نوینی در ارزیابی و آموزش کودکان با نیازهای ویژه ابداع کرد. او مؤسس آزمایشگاه روانفنی و مؤسسه تربیتشناسی بود که در دوره نازیها به پناه دادن کودکان یهودی پرداخت.
پاول برودی دوم، متولد ۱۸ آوریل ۱۹۶۸، یک رئیس دانشگاه آمریکایی است که سابقه ریاست در چند کالج معتبر را در کارنامه خود دارد. او دارای مدرک دکترا از دانشگاه ایالتی کلرادو و فوقلیسانس مدیریت کسبوکار از دانشگاه لانگ آیلند است. برودی به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد تأثیرگذار سیاهپوست در ایالت کنتیکت شناخته شده است.
انیس حافر، مربی، نویسنده و روزنامهنگار غنایی، بنیانگذار مؤسسه گیت (GATE) در غنا است. او بهعنوان عضو شورای خدمات آموزشی غنا و نویسنده ستونهای هفتگی در روزنامههای معتبر فعالیت میکند. حافر بهدلیل تأثیرگذاری در حوزه آموزش، در فهرست ۱۰۰ آفریقایی تأثیرگذار سال ۲۰۱۶ قرار گرفت.
