69 مقاله — صفحه 1 از 6
اوکو، بخش اختصاصی زنان در قلعه ادو، محل زندگی زنان مرتبط با شوگون حاکم بود. این بخش در سال ۱۶۰۷ توسط توکوگاوا هیدهتادا ساخته شد و با قوانین سختگیرانهای از جهان خارج جدا شد. زنان ساکن در اوکو بدون اجازه نمیتوانستند قلعه را ترک کنند و ارتباط با مردان ممنوع بود. این سیستم حدود ۲۰۰ سال دوام آورد و کانون دسیسههای سیاسی در دوره ادو بود.
بمباران آئوموری در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۵ بخشی از عملیات بمباران استراتژیک آمریکا علیه ژاپن بود. با وجود اینکه این شهر اهداف نظامی مهمی نداشت، به دلیل موقعیت راهبردی به عنوان مرکز حملونقل منطقهای هدف قرار گرفت. حمله با ۶۳ بمبافکن B-29 انجام شد و منجر به نابودی ۸۸ درصد شهر و کشته شدن حدود ۱۷۶۷ غیرنظامی گردید.
اوموشا، آئینی باستانی از فرهنگ آینوها، به عنوان سلامی تشریفاتی در مبادلات تجاری با قلمرو ماتسوئوئه استفاده میشد. این مراسم نمادی از تبعیت سیاسی بود و ریشه در مفاهیم متقابل و احترام دارد.
هیراکاتا-جوکو، سومین ایستگاه جاده اوساکا (و پنجاه و ششمین ایستگاه از پنجاه و هفت ایستگاه جاده توکائیدو)، در شهر کنونی هیراکاتا در استان اوساکا، ژاپن واقع شده است. این شهر به عنوان یک بندرگاه رونق یافت و هنوز هم ردپای شهر پست قدیمی در آن دیده میشود. هیراکاتا در سال ۱۵۹۶ به دستور تویوتومی هیدهیوشی تشکیل شد و با توسعه جاده اوساکا در سال ۱۶۰۱ به یک شهر پست تبدیل گشت.
آیزومی، شهری در شمال شرقی استان توکوشیما، ژاپن، با جمعیتی حدود ۳۵ هزار نفر است. این شهر در دشت آبرفتی رود یوشینو قرار دارد و اقتصاد آن بر پایه کشاورزی و صنایع سبک است. آیزومی به دلیل تولید رنگ نیلی و میسو شهرت دارد و به عنوان شهری مسکونی برای کارمندان توکوشیما در حال توسعه است.
هیوای هیروشیما، شهری کوچک در ناحیه هیبا، استان هیروشیما، ژاپن بود که در سال ۲۰۰۵ با شهر شوبارا ادغام شد. این شهر با جمعیتی حدود ۱۲۲۹ نفر و مساحت ۱۳۱.۳۰ کیلومتر مربع، تراکم جمعیتی پایینی داشت.
فوشیمی بوگیو مقام ارشد دوره شوگونسالاری توکوگاوا بود که مسئولیت اداره منطقه فوشیمی، از جمله سدهای کیوتو و قلعه فوشیمی را بر عهده داشت. این منصب در سال ۱۶۲۰ ایجاد شد و معمولاً به دایمیوهای فودای واگذار میشد، اما در دسترس افراد غیر دایمیو نیز بود.
سیل هانشین در سال ۱۳۱۷ (۱۹۳۸ میلادی) به دلیل بارشهای شدید در منطقه کوه روکو در استان هیوگو ژاپن رخ داد. این سیلابها باعث رانش زمین و خسارات گسترده در شهرهای کوبه و نیشینومییا شدند. بر اساس گزارشهای رسمی، دستکم ۷۱۵ نفر در این حادثه جان باختند. این رویداد در رمان «خواهران ماکیوکا» نوشته جونایچیرو تانیزاکی نیز مورد اشاره قرار گرفته است.
ایستگاه اوتوما، واقع در خط اصلی هیداکا در سامانی، هوکایدو، ژاپن، تحت مدیریت شرکت راهآهن هوکایدو (JR هوکایدو) است. این ایستگاه از سال ۱۹۳۷ فعالیت خود را آغاز کرد و پس از خصوصیسازی راهآهن ملی ژاپن در سال ۱۹۸۷، تحت کنترل JR هوکایدو قرار گرفت. بخش ۱۱۶ کیلومتری خط از ژانویه ۲۰۱۵ به دلیل خسارات طوفان، به طور نامحدود تعلیق شده است.
ایستگاه اورا، واقع در شهر سنجو، نییگاتا، ژاپن، یک ایستگاه راهآهن بود که در ۳۱ ژوئیه ۱۹۲۷ افتتاح و در ۱ آوریل ۱۹۸۵ بسته شد. این ایستگاه بخشی از خط یاهیکو بود که اکنون بسته شده است.
هیگاشی ناکاتسوکاسا، سامورایی ژاپنی دوره اواخر ادو، به عنوان خدمتگزار خاندان نانبو در قلمرو موریوکا فعالیت میکرد. او در سال ۱۸۴۹ به عنوان صفحهدار برای نانبو توشیوشی انتخاب شد و پنج سال بعد به مقام کارو (مشاور ارشد) رسید. ناکاتسوکاسا رهبری برنامههای اصلاحی در اداره قلمرو موریوکا را بر عهده داشت و همکار نارایاما سادو، سامورایی مشهور، بود.
واکامییا-مارو، کشتی باری ژاپنی، در سال ۱۷۹۳ پس از گرفتار شدن در طوفان، مسیر خود را گم کرد و خدمهاش نخستین ژاپنیهایی شدند که ناخواسته دور دنیا را پیمودند. این رویداد در دوران سیاست انزواگرایی ژاپن رخ داد و خدمه پس از نجات توسط روسها، هفت سال در ایرخوسک ماندند و سرانجام با سفیر روسیه به ژاپن بازگشتند.
