95 مقاله — صفحه 3 از 8
کتلین گیبسون (۱۹۱۵-۱۹۷۴)، با نام اصلی کیتی استرید، بازیگر بریتانیایی بود که در تئاترهای رپرتوار رشد کرد. او با بازی در باله «شبهای جادویی» فردریک آشتون در ۱۹۳۲注目 و سپس توسط سی.بی. کاکران کشف شد. گیبسون در فیلمهایی مانند «آقای استرینگفلو میگوید نه» (۱۹۳۴) و «زنگهای سنت مری» (۱۹۳۷) نقشآفرینی کرد و در ۱۹۷۴ در لندن درگذشت.
این مقاله به معرفی فیلمهای سینمایی پویانمایی منتشرشده در سال ۱۹۸۵ میپردازد. در این فهرست، آثار برجستهای که برای نخستین بار در این سال اکران شدند، گردآوری شدهاند.
پاولوس خواننده، مجموعهای از پنج فیلم کوتاه صامت فرانسوی بود که در سال ۱۸۹۷ توسط ژرژ ملیس ساخته شد. این فیلمها با حضور پاولوس، خواننده محبوب کافهکنسرت، تولید شدند و برای اجرای زنده او پشت پرده طراحی گردیدند تا توهم فیلم ناطق را ایجاد کنند. متأسفانه، همه این فیلمها امروزه مفقود شدهاند.
دوروتی اپلبی (۱۹۰۶-۱۹۹۰) بازیگر آمریکایی بود که در بیش از ۵۰ فیلم بین سالهای ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۳ ظاهر شد. او بیشتر در نقشهای مکمل و کمدیهای کوتاه استودیو کلمبیا فعال بود و همکاریهای مکرری با گروه کمدی سه کلهپوک داشت.
ترانه «بانوی سرخپوش» اثری از آلی وروبِل و مورت دیکسون در سال ۱۹۳۵ است. احتمالاً الهامگرفته از آنا کومپاناژ، زنی که به جان دیلینجر، سارق مشهور، خیانت کرد. این ترانه در فیلم «این کالیِنتِه» و کارتونهای مرِی ملودیز استفاده شد و بعدها به نمادی در آثار وارنر براز تبدیل گشت.
میراث هافمایر، فیلمی کوتاه و کمدی از سال ۱۹۱۲ به کارگردانی ماک سنِت، بهعنوان نخستین اثر از مجموعه کمدیهای کیاستون کپس شناخته میشود. بااینحال، بسیاری معتقدند نخستین کمدی واقعی کیاستون کپس، فیلم پلیس بنگویل (۱۹۱۳) است.
اودت بارنسی (۲۰ اوت ۱۸۹۳ - ۴ مارس ۱۹۸۱) بازیگر سینمای فرانسه بود که در بیش از ۵۰ فیلم از ۱۹۲۷ تا ۱۹۵۸ حضور یافت. او با بازیگر مارسل بارنسی ازدواج کرده بود و در آثار مشهوری مانند «پدر کودکانهام» (۱۹۳۰) و «پرده آبی» (۱۹۴۲) نقشآفرینی کرد.
دیوید کرول، بازیگر آمریکایی، بیشتر به خاطر نقش بارون فلیکس فون گایگرن در موزیکال هتل بزرگ شناخته میشود. او در ۳۰ ژوئیه ۱۹۵۰ متولد شد و در ۱۱ مارس ۱۹۹۲ به دلیل آمبولی ریه درگذشت. کرول نامزد دو جایزه تونی و سه جایزه درام دسک شد و در آثار تئاتر و سینمایی متعددی حضور داشت.
جوان هکت (۱۹۳۴-۱۹۸۳) بازیگر آمریکایی سینما، تئاتر و تلویزیون بود. او با فیلمهایی مانند «ویل پنی» (۱۹۶۷) و «فقط وقتی میخندم» (۱۹۸۱) که برایش جایزه گلدن گلوب را کسب کرد، شناخته میشود. هکت همچنین در سریالهای تلویزیونی معتبر مانند «The Defenders» و مینیسریال «Mourning Becomes Electra» درخشید.
میشل لیتل، بازیگر سابق آمریکایی، در دهههای ۱۹۸۰ و اوایل ۱۹۹۰ با حضور در فیلمها و سریالهای متعددی شناخته شد. او در سال ۱۹۹۵ پس از تولد دخترش، برای تشکیل خانواده از دنیای بازیگری کنارهگیری کرد.
مادلن اوزِرای (۱۹۰۸-۱۹۸۹)، بازیگر تئاتر و سینمای بلژیکی، با حضور در آثار متعدد بین سالهای ۱۹۳۲ تا ۱۹۸۰، به عنوان یکی از چهرههای برجسته هنر اروپا شناخته شد. او با بازی در نقشهایی مانند هلن در نمایش «جنگ تروا اتفاق نمیافتد» و همکاری با کارگردانان سرشناس، میراثی ماندگار در دنیای بازیگری بر جای گذاشت.
لیزی گاردینر، طراح لباس استرالیایی، در مراسم اسکار ۱۹۹۵ با لباسی از ۲۵۴ کارت آمریکایی اکسپرس گلد حضور یافت. این لباس که الهامگرفته از فرهنگ درگکوئینهای سیدنی بود، پس از برنده شدن جایزه اسکار برای فیلم «ماجراجوییهای پرسیلا»، به حراج گذاشته شد و درآمد آن به بنیاد تحقیقات ایدز اهدا گردید.
