6 مقاله
خوزه سانتوس گونزالس وِرا (۱۸۹۷-۱۹۷۰)، نویسندهی انارشیست شیلیایی، برندهی جایزهی ملی ادبیات شیلی در ۱۹۵۰ بود. او با تجربهی مشاغل متنوع در نوجوانی، به ایدههای انارشیستی گروید و از طریق آثارش به ترویج جامعهای عادلانه پرداخت. همکاری با نشریات دانشجویی و آشنایی با شاعرانی چون پابلو نرودا، نقش مهمی در فعالیتهای ادبی و اجتماعی او داشت.
ایگناسیو رودریگز گالوان (۱۸۱۶-۱۸۴۲)، نویسنده و شاعر مکزیکی، به عنوان نخستین نماینده جریان رمانتیسم در ادبیات مکزیک شناخته میشود. او در تیزایوکا متولد شد و در ۲۶ سالگی بر اثر تب زرد در هاوانا درگذشت. آثار او عمدتاً حول مسائل سیاسی مکزیک میچرخند و شامل اشعار و نمایشنامههایی مانند «پیشگویی گواتیموک» و «خداحافظی با میهن» هستند.
رافائل چاپارو مادیدو (۱۹۶۳-۱۹۹۵) نویسندهی کلمبیایی بود که با رمان تکجلد خود، «اپیوم در ابرها»، جایزهی ادبی ملی کلمبیا در سال ۱۹۹۲ را از آن خود کرد. تحت تأثیر آندرس کایسدو و جنبشهای ادبی آمریکا، آثار او بهویژه در میان جوانان کلمبیا محبوبیت زیادی یافت و به یک اثر کالت تبدیل شد.
توقفگاه مایموس، اثری از نویسنده و منتقد ونزوئلایی آلفردو آر마스 آلفونزو، در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. این کتاب نگاهی عمیق به جامعه و فرهنگ ونزوئلا در آن دوران دارد و به عنوان یکی از آثار مهم ادبیات این کشور شناخته میشود.
هرنان ریورا لتهلیه، رماننویس شیلیایی، از کودکی در شهرکهای نیترات شمال شیلی زیست و تجربههای سخت کارگری، سفر و تنهایی را به داستانهایی آمیخته با طنز، عشق و افسانه تبدیل کرد.
خوسه میگل اویدو، نویسنده و منتقد ادبی پرویی، از چهرههای برجسته پژوهش ادبیات آمریکای لاتین بود؛ استاد دانشگاههای معتبر آمریکا و پدیدآورنده تاریخ دوجلدی ادبیات هیسپانیکآمریکا.
