8 مقاله
سیارک دالرا با قطر تقریبی ۱۲ کیلومتر، در کمربند اصلی سیارکها کشف شد. این سیارک که در سال ۱۹۳۹ توسط لوئی بویر شناسایی شد، بر اساس ویژگیهای مداری و ترکیباتش، موضوع مطالعات اخترشناسان است.
نوآ بروش، اخترشناس و اخترفیزیکدان برجسته اسرائیلی، متولد ۱۹۴۸، سابقه درخشانی در پژوهشهای فضایی، بهویژه در زمینه فرابنفش، دارد. او از اعضای کلیدی پروژههایی چون تلسکوپ فضایی TAUVEX بوده و تحقیقات مهمی در زمینههای مختلف اخترفیزیک انجام داده است.
آکندریتها شهابسنگهای سنگی بدون کندرول هستند که پس از ذوب و تبلور مجدد در سیارک مادر، دچار دگرگونی شدهاند. این شهابسنگها حدود ۸ درصد از کل شهابسنگها را تشکیل میدهند و شامل انواع مریخی، قمری و HED میشوند.
سوزان دبلیو. تورتیلوت (۱۹۴۵-۲۰۱۳)، ستارهشناس برجسته آمریکایی و کاشف سیارکها، پژوهشگر دانشگاه ییل بود. او در سال ۱۹۶۶ از MIT فارغالتحصیل شد و مدارک کارشناسی ارشد و دکترا را از دانشگاههای ییل و پرینستون دریافت کرد. تورتیلوت سهم قابل توجهی در اخترشناسی داشت و در کشف ۱۵ سیارک مشارکت داشت.
فهرستی از اجرام فرا-نپتونی که در سال ۲۰۰۹ شمارهگذاری نشدهاند. این لیست در آوریل ۲۰۲۲ شامل ۴۸ جرم است. برای اطلاعات بیشتر به صفحه اصلی مراجعه کنید.
فوندومنتوم آسترونومیا، دستنویسی تاریخی از جوست بورگی (۱۵۹۲)، الگوریتمهای مبتنی بر مثلثات به نام «کونستویگ» را شرح میدهد که امکان محاسبه سینوسها را با دقت دلخواه فراهم میکند. بورگی با احتیاط فراوان از انتشار عمومی این روش جلوگیری کرد.
ستاره دنبالهدار دورهای 158P/کوال-لینیر که در منظومه شمسی قرار دارد، مداری نزدیک به مشتری را طی میکند. این ستاره دنبالهدار در سال 2021 به حضیض خورشیدی رسید و انتظار میرود در سال 2036 مجدداً با فاصله 5.2 واحد نجومی از خورشید از این نقطه عبور کند.
کهکشان عدسیشکل NGC 7074، واقع در صورت فلکی اسب بزرگ، با فاصله تقریبی ۱۴۰ میلیون سال نوری از زمین، در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۳ توسط آلبرت مارث کشف شد. این کهکشان به صورت لبهای دیده میشود.
